Meer nummers van Маша и Медведи
Beschrijving
Componist Tekstschrijver: Макарова Мария Владимировна
Songtekst en vertaling
Origineel
В майскую пятницу в лёгеньком платьице шла Василиса домой.
В свой день рождения семьдесят первый дышала цветущей листвой.
Несоответствие внешнего с внутренним грудь придавило плитой, но Василиса с собою носила чашу с живою водой.
Дай мне душевный покой принять, что уже нельзя изменить, менять, что могу.
Дай мне сил и не путать одно с другим.
Утром ноябрьским в пламени адском бился казак молодой.
В духе служения, в точке сечения друга накрыл он собой.
И полетела душа бестелесная, сбросив оковы земли.
Только у матери возле распятия слёзы живые текли.
Дай мне душевный покой принять, что уже нельзя изменить, менять, что могу.
Дай мне сил и не путать одно с другим.
Дай мне душевный покой принять, что уже нельзя изменить, менять, что могу.
Дай мне сил и не путать одно с другим.
Сколько осталось мне тайну разгадывать кровоточащей любви?
Каждою клеточкой чувствовать веточки замысловатой судьбы.
Солнечным лучиком взвиться над тучами, ливнем спуститься на дно.
Все направленья лежат в голове, а на сердце всего лишь одно.
Дай мне душевный покой принять, что уже нельзя изменить, менять, что могу.
Дай мне сил и не путать одно с другим.
Дай мне душевный покой принять, что уже нельзя изменить, менять, что могу.
Дай мне сил и не путать одно с другим.
Nederlandse vertaling
Op een vrijdag in mei liep Vasilisa in een lichte jurk naar huis.
Op haar eenenzeventigste verjaardag ademde ze de bloeiende bladeren in.
De discrepantie tussen het uiterlijke en het innerlijke drukte haar borst onder de plaat, maar Vasilisa droeg een kopje levend water met zich mee.
Geef mij gemoedsrust om te accepteren wat niet meer veranderd kan worden, verander wat ik kan.
Geef mij kracht en laat het één niet met het ander verwarren.
Op een ochtend in november vocht een jonge Kozak in de vlammen van de hel.
In de geest van dienstbaarheid bedekte hij zijn vriend met zichzelf op het snijpunt.
En de lichaamloze ziel vloog en wierp de ketenen van de aarde af.
Alleen bij de moeder, vlakbij het kruisbeeld, vloeiden echte tranen.
Geef mij gemoedsrust om te accepteren wat niet meer veranderd kan worden, verander wat ik kan.
Geef mij kracht en laat het één niet met het ander verwarren.
Geef mij gemoedsrust om te accepteren wat niet meer veranderd kan worden, verander wat ik kan.
Geef mij kracht en laat het één niet met het ander verwarren.
Hoe lang heb ik nog om het mysterie van de bloedende liefde te ontrafelen?
Voel de takken van een ingewikkeld lot met elke cel.
Een zonnestraal zweeft boven de wolken, een stortbui daalt naar de bodem.
In het hoofd liggen alle richtingen, maar in het hart is er maar één.
Geef mij gemoedsrust om te accepteren wat niet meer veranderd kan worden, verander wat ik kan.
Geef mij kracht en laat het één niet met het ander verwarren.
Geef mij gemoedsrust om te accepteren wat niet meer veranderd kan worden, verander wat ik kan.
Geef mij kracht en laat het één niet met het ander verwarren.