血湧き肉踊る

Het lijkt wel alsof iemand een hele wereld van geluiden heeft verzameld en deze zonder toezicht heeft laten rondzwerven. Eerst voorzichtige slagen, alsof het hart een nieuw ritme uitprobeert na het slapen, dan pakt de bas het over, wat alles vertrouwen en gewicht geeft. De melodie strekt zich uit en krimpt weer ineen, alsof ze niet durft om luid te spreken, maar juist in die onzekerheid ligt de charme. De muziek vloeit als licht door glas op een regenachtige dag, ogenschijnlijk niets bijzonders, maar vanbinnen klikt er iets belangrijks. Aan het einde blijft er een vreemd gevoel over, alsof het gesprek halverwege is afgebroken, maar de betekenis is toch duidelijk. Je hoeft niet altijd alles af te maken om het belangrijkste te horen.