Meer nummers van Sophia
Beschrijving
Componist: Sophia
Componist: Arthur Stoker
Componist: Sophia Kruithof
Componist: Simon Gitsels
Productie: Simon Gitsels
Menger: Huub Reijnders
Meester: Ivo Statinski
Songtekst en vertaling
Origineel
A certain cadence in the way you say things.
Used to sound like midsummer sun, but now it's raining.
Keep dodging your eyes, blue as the sapphire on your mother's ring I've been wearing since July, and you'll get it back tonight.
Maybe in another universe 'cause this one's not for us.
No use in turning back the clock 'cause it won't be the same as it was.
In another time, you'd be the first, but our luck turned to dust.
Wounded hands from holding on.
Now I gotta let go 'cause in this world, in this one, you keep breaking my heart.
We were drowning,
I was waving.
Think we lost our love to a losing situation.
We talk in silence, what a conversation.
As we're turning blue, you don't seem to be serenade, and I hate it, why don't you?
Maybe in another universe 'cause this one's not for us.
No use in turning back the clock 'cause it won't be the same as it was.
In another time, you'd be the first, but our luck turned to dust. Wounded hands from holding on.
Now I gotta let go 'cause in this world, in this one, you keep breaking my heart.
You keep breaking my, breaking my heart.
You keep breaking my, breaking my heart.
You keep breaking my, breaking my heart.
Oh, I wanna let go 'cause in that world, the other one, our love wouldn't be lost.
Nederlandse vertaling
Een bepaalde cadans in de manier waarop je dingen zegt.
Vroeger klonk het als midzomerzon, maar nu regent het.
Blijf je ogen ontwijken, blauw als de saffier op de ring van je moeder die ik sinds juli draag, en je krijgt hem vanavond terug.
Misschien in een ander universum, want deze is niet voor ons.
Het heeft geen zin om de klok terug te draaien, want het zal niet meer hetzelfde zijn als vroeger.
In een andere tijd zou jij de eerste zijn, maar ons geluk veranderde in stof.
Gewonde handen door het vasthouden.
Nu moet ik loslaten, want in deze wereld, in deze, blijf je mijn hart breken.
Wij waren aan het verdrinken,
Ik zwaaide.
Denk dat we onze liefde verloren door een verliezende situatie.
We praten in stilte, wat een gesprek.
Terwijl we blauw worden, lijkt het erop dat je geen serenade bent, en ik haat het, waarom jij niet?
Misschien in een ander universum, want deze is niet voor ons.
Het heeft geen zin om de klok terug te draaien, want het zal niet meer hetzelfde zijn als vroeger.
In een andere tijd zou jij de eerste zijn, maar ons geluk veranderde in stof. Gewonde handen door het vasthouden.
Nu moet ik loslaten, want in deze wereld, in deze, blijf je mijn hart breken.
Je blijft mijn hart breken, mijn hart breken.
Je blijft mijn hart breken, mijn hart breken.
Je blijft mijn hart breken, mijn hart breken.
Oh, ik wil loslaten, want in die wereld, die andere, zou onze liefde niet verloren gaan.