Beschrijving
Producent, mengingenieur, masteringingenieur: Oscar Cianci
Songtekst en vertaling
Origineel
Ogni luna si fa rossa se. Ogni luna si fa rossa se.
Non finiamo con un pianto.
Avrei voluto vedere com'è che ti comporti, ma non ne voglio sapere di colori e verdi occhi.
A-a-avrei voluto vedere com'è che ti comporti, ma non ne voglio sapere di colori e verdi occhi.
Ho così tanto da dare e così tanto da togliermi.
Ho così tanto da dire. Ti prego, tu non rispondermi.
E non mi penso mai di luna, non mi sono messo in posa, so che è tutto naturale per me è come respirare. E se stringi può far male, non ti devi preoccupare.
C'è qualcosa che ho capito: è che non voglio più sparire.
Avrei voluto vedere com'è che ti comporti, ma non ne voglio sapere di colori e verdi. . .
Basta un respiro e poi va giù, basta un sospiro e farei più.
Basta un respiro e poi va giù, basta un sospiro e farei più.
E sono nei miei sogni, tutto sembra avere senso.
E la paura di scoprire non ha mai avuto niente. Da tenere tra le braccia adesso ho solo un'altra faccia.
Da mostrare a chi mi guarda e che mi rende un poco umana.
Avrei voluto vedere com'è che ti comporti, ma non ne voglio sapere. . .
Che bello giocare con te. E poi va giù.
Avrei voluto vedere com'è che ti comporti, ma non ne voglio sapere di colori.
Avrei voluto vedere cos'è che mi sconvolge, ma forse è meglio tacere. Passerà anche stanotte.
Vo-vo-voglia sapere davvero come vivere davvero. Il bene che arrivò indietro.
Dammi solo un minuto, questo vale ogni secondo.
Ci ho pensato tutto il giorno, fuori tutto sembra vuoto.
Ogni luna si fa rossa se penso ai mali che ho fatto a me stesso.
Ogni luna si fa rossa se penso ai mali che ho fatto a me stesso.
Nederlandse vertaling
Elke maan wordt rood als. Elke maan wordt rood als.
We eindigen niet in tranen.
Ik had graag willen zien hoe je je gedraagt, maar ik wil niets weten over kleuren en groene ogen.
Ik-ik-ik wilde zien hoe je je gedraagt, maar ik wil niets weten over kleuren en groene ogen.
Ik heb zoveel te geven en zoveel te nemen.
Ik heb zoveel te zeggen. Geef mij alstublieft geen antwoord.
En ik denk nooit aan de maan, ik poseerde niet, ik weet dat het voor mij heel natuurlijk is, het is net als ademen. En als je erin knijpt, kan het pijn doen, je hoeft je geen zorgen te maken.
Er is iets dat ik heb begrepen: het is dat ik niet meer wil verdwijnen.
Ik had graag willen zien hoe je je gedraagt, maar ik wil niets weten over kleuren en groen. . .
Slechts één ademhaling en dan gaat het naar beneden, slechts één zucht en ik zou meer doen.
Slechts één ademhaling en dan gaat het naar beneden, slechts één zucht en ik zou meer doen.
En ik ben in mijn dromen, alles lijkt logisch.
En de angst voor ontdekking heeft nooit iets gehad. Ik heb nu nog maar één gezicht om in mijn armen te houden.
Om te laten zien aan degenen die naar mij kijken en dat maakt mij een beetje menselijk.
Ik had graag gezien hoe je je gedraagt, maar ik wil het niet weten. . .
Wat leuk om met je te spelen. En dan gaat het naar beneden.
Ik had graag willen zien hoe je je gedraagt, maar over kleuren wil ik niets weten.
Ik had graag willen zien wat mij van streek maakt, maar misschien is het beter om te zwijgen. Ook vanavond gaat het voorbij.
Ik-ik-ik wil echt weten hoe ik echt moet leven. Het goede dat terugkwam.
Geef me even een minuutje, dit is elke seconde waard.
Ik heb er de hele dag over nagedacht, alles buiten lijkt leeg.
Elke maan wordt rood als ik denk aan de schade die ik mezelf heb aangedaan.
Elke maan wordt rood als ik denk aan de schade die ik mezelf heb aangedaan.