Beschrijving
Uitgebracht op: 2026-04-10
Songtekst en vertaling
Origineel
С неба потоп влился в единый поток, растворится между станций метро в ветровке с патчем с розы ветров.
Где-то под землей глубоко летел из центра последний вагон, где связи нет, абонент стал нем, и где-то во мне затихает мой гнев.
Оседая на дне, пропадаю во тьме, чтобы наедине, чтобы наедине.
Тихо внутри подавить свой страх. Застыну, будто каменной став.
Не люблю, не живу, не дышу, не пишу. Меня никак не достать.
Я иду, куда глаза глядят. Опять туман в уме.
Тихий шорох капель аккомпанемент.
Если приспособиться тут не сумел, этот город над тобой воздвигнет серый монумент. Я иду, куда глаза глядят. Опять туман в уме.
Тихий шорох капель аккомпанемент.
Если приспособиться тут не сумел, этот город над тобой воздвигнет серый -монумент. -Не переживай, город всех прожует.
Вот оно такое бытие, житие. Все по правилам бульварного романа.
Смотри, она ищет его, а он ищет ее. В городе смог, над которым висит толпы безликих и немых NPC.
И не помогают, как ты ни проси, ни верховный демиург и ни Нова Пассик.
Мы видали сто таких сюжетов. Все похожи они до степени смешения. Оригинальность не играет роли.
Все играем роли в неком отношении. Неважно, Монмартр цветущий взоры ласкает
Ронтонов ляписом или унылые снега гнетущие где-то в области Челябинской.
Где бы ты ни был, совпадает сюжет.
Наше бытие это клише на клише, перипетии одинаковых историй. Эти нити не распутает даже Мишесть. Кто виноват?
Так уж вышло, mon cher. Увидел ее и прямо в сердце, в душе. Э, как проняло это то самое love.
У обоих -полов тут одно на душе. -Я иду, куда глаза глядят.
Опять туман в уме.
Тихий шорох капель аккомпанемент.
Если приспособиться тут не сумел, этот город над тобой воздвигнет серый монумент. Я иду, куда глаза глядят. Опять туман в уме.
Тихий шорох капель аккомпанемент.
Если приспособиться тут не сумел, этот город над тобой воздвигнет серый монумент.
Nederlandse vertaling
Vanuit de lucht stroomde de vloed in een enkele stroom, die tussen de metrostations oploste in een windjack met een stukje van een windroos.
Ergens onder de grond vloog het laatste rijtuig diep vanuit het centrum, waar geen verbinding is, de abonnee is stom geworden en ergens in mij neemt mijn woede af.
Terwijl ik naar de bodem zink, verdwijn ik in de duisternis, zodat ik alleen kan zijn, zodat ik alleen kan zijn.
Onderdruk stilletjes je angst van binnen. Ik zal bevriezen alsof ik van steen ben.
Ik hou niet van, ik leef niet, ik adem niet, ik schrijf niet. Er is geen manier om mij te bereiken.
Ik ga waar mijn ogen mij heen leiden. Opnieuw de mist in mijn gedachten.
Het stille geritsel van druppels is een begeleiding.
Als je je hier niet aanpast, zal deze stad een grijs monument over je heen bouwen. Ik ga waar mijn ogen mij heen leiden. Opnieuw de mist in mijn gedachten.
Het stille geritsel van druppels is een begeleiding.
Als je je hier niet aanpast, zal deze stad een grijs monument over je heen bouwen. -Maak je geen zorgen, de stad zal iedereen opeten.
Dit is wat zijn is: leven. Alles volgt de regels van een pulproman.
Kijk, zij zoekt hem, en hij zoekt haar. Er hangt smog in de stad, waarboven massa's gezichtsloze en domme NPC's hangen.
En hoeveel je ook vraagt, noch de Opperste Demiurg, noch Nova Passik helpen.
We hebben honderd van dergelijke verhalen gezien. Ze lijken allemaal verwarrend op elkaar. Originaliteit doet er niet toe.
We spelen allemaal op een of andere manier een rol. Het maakt niet uit, het bloeiende Montmartre streelt de ogen
Rontonov lapis of doffe sneeuw benauwend ergens in de regio Tsjeljabinsk.
Waar je ook bent, de plot klopt.
Ons bestaan is een cliché op een cliché, de wisselvalligheden van identieke verhalen. Zelfs Misha kan deze draden niet ontrafelen. Wie is de schuldige?
Het gebeurde gewoon, mon cher. Ik zag haar recht in mijn hart, in mijn ziel. O, hoe drong diezelfde liefde door.
Beide geslachten hebben hier dezelfde ziel. -Ik ga waar mijn ogen mij heen leiden.
Opnieuw de mist in mijn gedachten.
Het stille geritsel van druppels is een begeleiding.
Als je je hier niet aanpast, zal deze stad een grijs monument over je heen bouwen. Ik ga waar mijn ogen mij heen leiden. Opnieuw de mist in mijn gedachten.
Het stille geritsel van druppels is een begeleiding.
Als je je hier niet aanpast, zal deze stad een grijs monument over je heen bouwen.