Meer nummers van Carolina Bubbico
Beschrijving
Producent, mixingenieur, masteringingenieur, opnametechnicus: Filippo Bubbico
Arrangeur: Carolina Bubbico
Songtekst en vertaling
Origineel
Che fuochè sia un po' di malinconia.
Fuori non c'è più un segreto per te.
Vedo una scia, viene fuori da me.
Filosofia dello stare bene.
Tanti tipi di persone, come melodie in una canzone, pronta ad ammalarti con mille parole. Si concedono di avvicinarti al sole, alla perfezione.
No, non c'è più del vino da versare. Potrei sempre continuare ad annoire.
Chiacchiere inutili, sento che è l'ora di andare.
Mi rivedo spesso ferma alla stazione, aspettando il buonumore o la pretesa sterile di una rivelazione. Cosa spero di capire dalla solitudine?
Io son sempre solita scappare, fuori tutto più speciale, ma non è la verità per me.
Che fuochè sia un po' di malinconia.
Fuori non c'è più un segreto per te.
Vedo una scia, viene fuori da me.
Filosofia dello stare bene.
Per la strada c'è rumore, la città sveglia da ore.
Scendo in fretta senza fare colazione, ecco jeans e un maglione.
Per fuggire dalla noia mi ritrovo con le solite persone, compagnia abituale. A volte recito perché non mi dà da pensare.
Rimedio popolare che distragga lo spirito. Scappo per una stagione, potrei andare a
Singapore o fuggire sì, ma dove io? Ho già la tentazione di fuggire e non tornare.
Voglio solo immaginare di riscrivere le storie.
Fuori dalla mia finestra come cinema d'autore, una scena da guardare che distragga lo spirito.
Sempre in cerca di un brivido.
Di un presente più tipico.
Vorrei tanto un antidoto.
Che fuochè sia un po' di malinconia.
Fuori non c'è più un segreto per te.
Vedo una scia, viene fuori da me.
Filosofia dello stare bene.
Nederlandse vertaling
Laat het een beetje melancholie zijn.
Buiten is er geen geheim meer voor jou.
Ik zie een spoor, het komt uit mij.
Filosofie van je goed voelen.
Veel soorten mensen, zoals melodieën in een lied, klaar om je ziek te maken met duizend woorden. Ze staan zichzelf toe om je dichter bij de zon te brengen, tot in de perfectie.
Nee, er is geen wijn meer om te schenken. Ik kon altijd blijven irriteren.
Nutteloos geklets, ik heb het gevoel dat het tijd is om te gaan.
Ik zie mezelf vaak op het station staan, wachtend op een goed humeur of de steriele claim van een openbaring. Wat hoop ik te begrijpen van eenzaamheid?
Ik ren altijd weg, buiten is alles specialer, maar dat is voor mij niet de waarheid.
Laat het een beetje melancholie zijn.
Buiten is er geen geheim meer voor jou.
Ik zie een spoor, het komt uit mij.
Filosofie van je goed voelen.
Er is lawaai op straat, de stad ligt al uren wakker.
Ik ga snel naar beneden zonder te ontbijten, hier zijn een spijkerbroek en een trui.
Om aan de verveling te ontsnappen, bevind ik me bij de gewone mensen, het gebruikelijke gezelschap. Soms handel ik omdat het me niet aan het denken zet.
Populair middel dat de geest afleidt. Ik loop een seizoen weg, daar zou ik naartoe kunnen gaan
Singapore of ontsnappen ja, maar waar ben ik? Ik ben al in de verleiding om weg te rennen en niet terug te keren.
Ik wil me voorstellen dat ik de verhalen herschrijf.
Buiten mijn raam als een arthouse-cinema, een scène om naar te kijken die de geest afleidt.
Altijd op zoek naar spanning.
Van een meer typisch cadeau.
Ik zou heel graag een tegengif willen.
Laat het een beetje melancholie zijn.
Buiten is er geen geheim meer voor jou.
Ik zie een spoor, het komt uit mij.
Filosofie van je goed voelen.