Beschrijving
Producent: OMAKE
Songtekst en vertaling
Origineel
Ho una casa incastrata tra le spalle, colonna portante, non sei mai stata adulta.
Voglio andare fin sopra le montagne con bracciali di canne, poi non mi mancherà nulla.
Ho una casa incastrata tra le spalle, il peso è gigante, io rotolo ad ogni curva.
Tutto andate, raccatto le distanze, il tuo posto è su
Marte, il mio rimarrà vagante.
In giro, in giro, in giro, in giro.
E no, non è per un dispetto se mi trasformo ancora proprio ora che quasi mi avevi dato.
Giorni di sole li respingo, sono quelli normali giorni in cui vorrei mi avessi visto.
Chissà se anche per strada la gente si ripara, nasconde il profilo di un vecchio castello che ha perso valore nel tempo.
Chissà se anche per strada la gente si ripara dal ricordo più triste che si porta dentro.
Ho una casa incastrata tra le spalle, colonna portante, non sei mai stata adulta.
Ho una casa incastrata tra le spalle, il peso è gigante, io rotolo ad ogni curva.
E no, non è per un dispetto se mi trasformo ancora è perché forse qualcosa ce l'ho davvero dentro.
Ricordi roccia li respingo ma devo sovrapporli e poi scalarli fino a fuori dall'abisso.
In giro, in giro, in giro.
Chissà se anche per strada la gente si ripara, nasconde il profilo di un vecchio castello che ha perso valore nel tempo.
Chissà se anche per strada la gente si ripara dal ricordo più triste che si porta dentro.
In giro, in giro, in giro.
Nederlandse vertaling
Ik heb een huis vast tussen mijn schouders, ruggengraat, je bent nooit volwassen geweest.
Ik wil met rieten armbanden de bergen in, dan zal het mij aan niets ontbreken.
Er zit een huis tussen mijn schouders, het gewicht is gigantisch, ik rol bij elke bocht.
Alles gaat, ik sluit de afstanden, jouw plaats is vrij
Mars, de mijne zal ronddwalen.
Rond, rond, rond, rond.
En nee, het is niet uit wrok als ik nu weer transformeer, dat je me bijna gaf.
Ik wijs zonnige dagen af, het zijn de normale dagen waarop ik wou dat je mij had gezien.
Wie weet of mensen zelfs op straat schuilen en het profiel verbergen van een oud kasteel dat in de loop van de tijd zijn waarde heeft verloren.
Wie weet of mensen zelfs op straat hun toevlucht zoeken voor de treurigste herinnering die ze met zich meedragen.
Ik heb een huis vast tussen mijn schouders, ruggengraat, je bent nooit volwassen geweest.
Er zit een huis tussen mijn schouders, het gewicht is gigantisch, ik rol bij elke bocht.
En nee, het is niet uit wrok als ik weer transformeer, maar omdat ik misschien echt iets in me heb.
Rotsherinneringen, ik wijs ze af, maar ik moet ze overlappen en ze vervolgens uit de afgrond klimmen.
Rond, rond, rond.
Wie weet of mensen zelfs op straat schuilen en het profiel verbergen van een oud kasteel dat in de loop van de tijd zijn waarde heeft verloren.
Wie weet of mensen zelfs op straat hun toevlucht zoeken voor de treurigste herinnering die ze met zich meedragen.
Rond, rond, rond.