Meer nummers van Apsilon
Beschrijving
Producent, Componist Tekstschrijver: Arman
Producent, componist: Ralph Heidel
Componist, producent: Bazzazian
Componist Tekstschrijver, Producent: Valentin Hansen
Mengingenieur: David Tobias
Masteringingenieur: Lex Barkey
Tekstschrijver: Apsilon
Songtekst en vertaling
Origineel
Vierter April zweitausendsechs.
Ich werd' neun Jahre alt jetzt.
Bald ist WM, ja, bald ist WM. Schlägerei auf Schulhof wegen Panini-Stickerheft.
Sucuk grillen im Innenhof. Ja, ich bin ein Kanak.
Doch ich will ein weißes Trikot und zwar das von Ballack.
Viele schöne Flaggen, ja, die Welt zu Gast bei Freunden.
Für einen Sommer alle glücklich, alle sind jetzt Deutsche.
Vierter April zweitausendsechs.
Ich bin neun Jahre alt jetzt.
Ich puste neun Flammen aus, darf mein Ballack-Trikot tragen.
Mein Baba macht den Fernseher an am Abend und nachdem der Sprecher meint, dass die
Weltmeisterschaft bald startet, wird er ein bisschen ernster in der Sprache und er sagt: „Zwei Kugeln in den Kopf, der Tote hatte schwarze Haare.
Noch ein Dönermord, die Kripo ist gerade am Fahren.
Türkenmafia, Kurdenmafia glauben die Beamten. Drei Kinder ohne Vater, die Familie wird befragt. “ Mein
Baba drückt den Knopf, schüttelt den Kopf. Er sagt: „Geburtstagskind, Zeit zu schlafen.
Arda, komm. “ WM-Start zweitausendsechs.
Philipp Lahm, oben rechtes Eck.
Fanmeile, ganz Berlin liegt sich in den Armen.
Ich bin mit meinem Baba auch da, in der Hand 'ne kleine Fahne. Im Auto auf der Rückfahrt hör' ich von der Straße
Jubel.
Doch mein Baba guckt komisch und kurbelt das Fenster zu, denn im Radio reden sie von einem Trauermarsch in Dortmund, weil vor Kurzem kam der neunte
Ausländer bei 'nem Mord um.
If I lose it all, I wanna be the last.
I wanna feel the rush of love.
Zwanzig fünfundzwanzig, irgendwo im Süden. Wieder mal ein Auftritt auf irgendeiner Bühne.
Ich geh gerade runter, Applaus geht zu Ende.
Seh' 'ne Frau, kommt auf mich zugelaufen aus der Menge.
Sie hat schwarze Haare, schüttelt lächelnd meine Hand.
Sagt, es wär ihr peinlich, weil wir kennen uns ja nicht mal, aber meine Lieder geben ihr manchmal Halt. Dieses Land und die Menschen findet sie oft ziemlich kalt.
Sie sagt, dass ich nicht aufhören darf, solche Songs zu schreiben. Auch wenn der
Erfolg kommt und die Goldenen und die Preise.
Auch wenn jetzt blonde Kids stehen, erste Reihe.
Solang ich drüber schreib, fühlt sie sich nicht damit alleine.
Sie lächelt wieder, doch diesmal fehlt der Glanz in ihren Augen. Ich gucke in kaputte Diamanten.
Sie sagt: „Okay, genug. “ Sie will mich ja nicht stören. Ich sei bestimmt müde.
Außerdem hat sie gehört, heute sei mein Geburtstag.
Alles Gute.
Was für ein Zufall. Ha, was für ein Zufall.
Genau auf den Tag vor fast zwanzig Jahren kam sie nach Hause und ihr Vater war nicht da, weil ein Nazi mit 'ner Waffe nahm ihren Baba leider weg. Das war damals, vierter April zweitausendsechs.
Nederlandse vertaling
Vier april tweeduizend zes.
Ik ben nu negen jaar oud.
Het WK komt eraan, ja, het WK komt eraan. Vechtpartij op het schoolplein om een Panini-stickerboek.
Sucuk grillen op de binnenplaats. Ja, ik ben een Kanak.
Maar ik wil een witte trui en die van Ballack.
Veel mooie vlaggen, ja, de wereld op bezoek bij vrienden.
Iedereen is één zomer gelukkig, iedereen is nu Duits.
Vier april tweeduizend zes.
Ik ben nu negen jaar oud.
Ik blaas negen vlammen uit en kan mijn Ballack-trui dragen.
Mijn Baba zet 's avonds de televisie aan en nadat de spreker zegt dat de
Het WK begint binnenkort, zijn taalgebruik wordt wat serieuzer en hij zegt: “Twee kogels in het hoofd, de dode man had zwart haar.
Opnieuw een kebabmoord, de politie is momenteel onderweg.
De functionarissen geloven dat er een Turkse maffia en een Koerdische maffia zijn. Drie kinderen zonder vader, het gezin wordt ondervraagd. “Mijn
Baba drukt op de knop en schudt zijn hoofd. Hij zegt: 'Feestvarken, tijd om te slapen.
Arda, kom. “Het WK begint over tweeduizendzes.
Philipp Lahm, rechterbovenhoek.
Fan mile, heel Berlijn ligt in elkaars armen.
Ik ben er ook met mijn Baba, een vlaggetje in mijn hand. In de auto op de terugweg hoor ik geluiden uit de straat komen
Proost.
Maar mijn Baba kijkt vreemd en doet het raampje open, want op de radio hebben ze het over een treurmars in Dortmund, want de negende kwam onlangs
Buitenlanders gedood bij een moord.
Als ik alles verlies, wil ik de laatste zijn.
Ik wil de stroom van liefde voelen.
Vijfentwintig, ergens in het zuiden. Nog een optreden op een bepaald podium.
Ik ga gewoon naar beneden, het applaus eindigt.
Ik zie een vrouw vanuit de menigte op mij af rennen.
Ze heeft zwart haar en schudt glimlachend mijn hand.
Zegt dat ze zich schaamt omdat we elkaar niet eens kennen, maar mijn liedjes geven haar soms steun. Ze vindt dit land en zijn inwoners vaak behoorlijk koud.
Ze zegt dat ik niet kan stoppen met het schrijven van dit soort liedjes. Zelfs als de
Succes komt en het goud en de prijzen.
Zelfs als blonde kinderen nu op de eerste rij staan.
Zolang ik erover schrijf, voelt ze zich er niet alleen door.
Ze lacht opnieuw, maar deze keer is er geen sprankeling in haar ogen. Ik kijk in gebroken diamanten.
Ze zegt: "Oké, genoeg." Ze wil mij niet lastig vallen. Ik ben zeker moe.
Ze hoorde ook dat het vandaag mijn verjaardag is.
Het allerbeste.
Wat een toeval. Haha, wat een toeval.
Bijna twintig jaar geleden kwam ze thuis en haar vader was er niet omdat een nazi met een pistool haar Baba helaas had meegenomen. Dat was toen, 4 april tweeduizendzes.