Meer nummers van Jasley
Beschrijving
Zanger: Jasley
Producent: ROOM9
Producent: Miror B
Componist Tekstschrijver: Jasmina Leila Yaqub Osman
Tekstschrijver: Paolo Malanchini
Tekstschrijver: Giuliano Vigani
Componist: Lorenzo Santarelli
Componist: Gabriël Rossi
Componist: Marco Salvaderi
Componist: Diego Bolognini
Songtekst en vertaling
Origineel
Prima non c'erano soldi, nemmeno quelli del Monopoli.
Solo cumuli di polvere, sotto il letto, sopra i mobili.
Mezza siga sotto i portici, non farti vedere da ma.
Mi hanno detto basta crederci, e ora la mia faccia su un magazine.
Case senza lavastoviglie, ah, bracciali alle caviglie, ah, famiglie senza madri e madri senza famiglie.
Rimaniamo solo io e te, sopra Citroën, come principi di Bel Air, ma senza cash.
In via Padova fanno po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Sono loro la voce del po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
L'ho giurato a mamma po-po-po-po-poveri mai più.
Senza casa di proprietà, nelle popo senza papà.
Fumavamo insieme agli Arab in cantina e ci svegliavamo tardi la mattina.
Le luci di una volante in cucina, non sai quanto erano piccole.
Case senza lavastoviglie, ah, bracciali alle caviglie, ah, famiglie senza madri e madri senza famiglie.
Rimaniamo solo io e te, sopra Citroën, come principi di Bel Air, ma senza cash.
In via Padova fanno po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Sono loro la voce del po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
L'ho giurato a mamma po-po-po-po-poveri mai più.
Senza casa di proprietà, nelle popo senza papà. Mai più, mai più.
Po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Sono loro la voce del po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
Po-po-po-po-poveri mai più. Senza casa di proprietà, nelle popo senza papà.
Mai più, mai più.
Nederlandse vertaling
Vroeger was er geen geld, zelfs niet van Monopoly.
Alleen maar stapels stof, onder het bed, bovenop het meubilair.
Een halve sigaret onder de arcades, laat niemand je zien.
Ze zeiden tegen mij: geloof het maar, en nu staat mijn gezicht in een tijdschrift.
Huizen zonder vaatwassers, eh, enkelbandjes, eh, gezinnen zonder moeders en moeders zonder gezinnen.
Er zijn alleen jij en ik over, bovenop Citroën, als prinsen van Bel Air, maar zonder contant geld.
In Via Padova gaan ze po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Zij zijn de stem van de po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
Ik heb moeder gezworen po-po-po-po-poor nooit meer.
Zonder eigen huis, in de popo zonder vader.
We rookten met de Arabieren in de kelder en werden laat in de ochtend wakker.
De lichten van een politieauto in de keuken, je weet niet hoe klein ze waren.
Huizen zonder vaatwassers, eh, enkelbandjes, eh, gezinnen zonder moeders en moeders zonder gezinnen.
Er zijn alleen jij en ik over, bovenop Citroën, als prinsen van Bel Air, maar zonder contant geld.
In Via Padova gaan ze po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Zij zijn de stem van de po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
Ik heb moeder gezworen po-po-po-po-poor nooit meer.
Zonder eigen huis, in de popo zonder vader. Nooit meer, nooit meer.
Po-po-po-po-po-po-po-po-po.
Zij zijn de stem van de po-po-po-po-po-po-po-po-lo.
Po-po-po-po-arm nooit meer. Zonder eigen huis, in de popo zonder vader.
Nooit meer, nooit meer.