Meer nummers van Free Throw
Beschrijving
Producent: Brett Romnes
Componist Tekstschrijver: Vrije worp
Songtekst en vertaling
Origineel
I was afraid of repetition. Circling in orbit, the changing of tides.
Is it fate or superstition?
Sometimes I question if you thought it yourself or if it was the words of everyone else.
On top of being complacent, us getting placed in space made uncomfortable.
I tried to give you the room to breathe.
That may have further drove a wedge between being lovers and roommates. Our fugue state.
I think it took me moving on for you to realize we were worth it.
Once I was gone, I had a view of what we didn't see.
I was afraid of repetition. Circling in orbit, the changing of tides.
Yeah, I'm not even superstitious, but somehow I start to realize.
I could feel the distance like our room was in the house next door.
I only got resistance when I tried to revise the plan.
I'd hide away and contemplate where we had gone astray.
The solitude it laid waste.
I think it took me moving on for you to realize we were worth it.
Once I was gone, I had a view of what we didn't see.
For a while now, felt like I've become an oak collector of curses.
Taking a step back might not be as bad as it seems.
I was afraid of repetition. Circling in orbit, the changing of tides.
Is it fate?
It's my sightline.
Nederlandse vertaling
Ik was bang voor herhaling. Cirkelen in een baan, het veranderen van de getijden.
Is het het lot of bijgeloof?
Soms vraag ik me af of je het zelf dacht of dat het de woorden van iedereen waren.
Naast dat we zelfgenoegzaam waren, werd het ook ongemakkelijk om in de ruimte te worden geplaatst.
Ik probeerde je de ruimte te geven om te ademen.
Dat heeft misschien nog meer een wig gedreven tussen geliefden en huisgenoten. Onze fugastaat.
Ik denk dat het me moeite kostte om te beseffen dat we het waard waren.
Toen ik eenmaal weg was, had ik zicht op wat wij niet zagen.
Ik was bang voor herhaling. Cirkelen in een baan, het veranderen van de getijden.
Ja, ik ben niet eens bijgelovig, maar op de een of andere manier begin ik het te beseffen.
Ik kon de afstand voelen alsof onze kamer in het naastgelegen huis was.
Ik kreeg alleen weerstand toen ik probeerde het plan te herzien.
Ik verstopte me en dacht na over waar we waren afgedwaald.
De eenzaamheid die het verwoestte.
Ik denk dat het me moeite kostte om te beseffen dat we het waard waren.
Toen ik eenmaal weg was, had ik zicht op wat wij niet zagen.
Het voelde al een tijdje alsof ik een eikenhouten verzamelaar van vloeken was geworden.
Een stapje terug doen is misschien niet zo erg als het lijkt.
Ik was bang voor herhaling. Cirkelen in een baan, het veranderen van de getijden.
Is het het lot?
Het is mijn zichtlijn.