Meer nummers van VEROSIMILE
Songtekst en vertaling
Origineel
Portami a guardare il cielo piangerà, il sole esploderà, la terra in cenere.
Vorrei andarmene da qualche parte, tipo su Marte, per non vedere mai suoi occhi invece color martire. Noia che ho negli occhi cosa fai? Non so dove mi porta.
Vorrei parlarti dalla bocca escono solo pugni.
I punti sopra il petto li ho contati proprio tutti.
Tu non mi vedi già nei punti, li hai bruciati tutti, buttati giù nel fosso, sono semi senza frutti.
Tu mi fai venire voglia di urlare, ma in fondo sai che non sei niente di speciale. Solo che ho la noia negli occhi cosa fai?
Non so dove mi porta, dove vai? Nuvola d'adescà, con chi sei?
Lascio la porta aperta.
Sai anche cosa fai, non so dove mi porti, dove vai.
Fai la forte solo quando nella stanza c'è lo spazio e navigando parti via tutto di scatto, lentamente lecchi via le tue ferite dalla pelle.
Non ti sopporto, va bene, te lo confesso.
Dopo tutto questo tempo io non mi diverto, non mi interessa, non ho voglia. Io non ho voglia di aspettare come passa se non mi passa.
Portami a guardare il cielo piangerà, il sole esploderà, la terra in cenere.
Vorrei andarmene da qualche parte, tipo su Marte, per non vedere mai suoi occhi invece color martire. Noia che ho negli occhi cosa fai? Non so dove mi porta.
Tu mi fai venire voglia di urlare, ma in fondo sai che non sei niente di speciale.
Solo che. . .
Tu mi fai venire voglia di urlare, ma in fondo sai che non sei niente di speciale.
Solo che ho la noia negli occhi cosa fai? Non so dove mi porta, dove vai?
Nuvola d'adescà, con chi sei? Lascio la porta aperta.
Nederlandse vertaling
Neem me mee om te zien hoe de lucht zal huilen, de zon zal ontploffen, de aarde in as zal liggen.
Ik zou graag ergens heen willen, zoals naar Mars, om in plaats daarvan nooit meer zijn martelaarkleurige ogen te zien. Verveling in mijn ogen, wat ben je aan het doen? Ik weet niet waar het mij naartoe brengt.
Ik wil graag met je praten, er komen alleen vuisten uit je mond.
Ik heb eigenlijk alle punten boven de borst geteld.
Je ziet mij niet al in de punten, je hebt ze allemaal verbrand, in de greppel gegooid, het zijn zaden zonder vrucht.
Je laat me schreeuwen, maar diep van binnen weet je dat je niets bijzonders bent. Behalve dat ik verveling in mijn ogen heb, wat ben je aan het doen?
Ik weet niet waar het me naartoe brengt, waar ga je heen? Wolk van aas, met wie ben je?
Ik laat de deur openstaan.
Jij weet ook wat je doet, ik weet niet waar je me naartoe brengt, waar je heen gaat.
Je gedraagt je alleen sterk als er ruimte is in de kamer en terwijl je wegvaart, vertrek je snel, terwijl je langzaam de wonden van je huid likt.
Ik kan je niet uitstaan, oké, ik beken het je.
Na al die tijd heb ik geen plezier, het kan me niet schelen, ik wil het niet. Ik wil niet wachten tot het overgaat als het niet overgaat.
Neem me mee om te zien hoe de lucht zal huilen, de zon zal ontploffen, de aarde in as zal liggen.
Ik zou graag ergens heen willen, zoals naar Mars, om in plaats daarvan nooit meer zijn martelaarkleurige ogen te zien. Verveling in mijn ogen, wat ben je aan het doen? Ik weet niet waar het mij naartoe brengt.
Je laat me schreeuwen, maar diep van binnen weet je dat je niets bijzonders bent.
Alleen dat. . .
Je laat me schreeuwen, maar diep van binnen weet je dat je niets bijzonders bent.
Behalve dat ik verveling in mijn ogen heb, wat ben je aan het doen? Ik weet niet waar het me naartoe brengt, waar ga je heen?
Wolk van aas, met wie ben je? Ik laat de deur openstaan.