Meer nummers van Jeson
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Jeson
Componist, tekstschrijver: Daniele Fossatelli
Tekstschrijver, componist, producent: Enrico Brun
Tekstschrijver, componist: Mattia De Masi
Producent: MDM
Songtekst en vertaling
Origineel
Ho paura a dire ti amo dopo un giorno che mi parli, so che lo vorremmo entrambi ma non esce.
Ho pensato fosse presto, ho pensato fosse tardi, ho pensato più che fossero scemenze.
Ci siamo imbambolati come stupidi teenager tra i banchi scarabocchiati di una classe.
Quella sera tu eri caldo e fumavi alla finestra immaginando il mare dietro quelle strade.
Canzoni come queste io le canterò stonando perché nascono così, sono belle da morire.
Ho i tuoi capelli in bocca e le tue mani bianche in mano, mi sorridi mentre passa un gabbiano su un cortile.
Noi due sopra una barca senza remi in mezzo al mare, lontani dalle spiagge affollate di turisti.
Una vita insieme a te, la bellezza del banale mi fa dire: "Cosa importa se ci accolleremo i rischi? ".
E potremmo andare ovunque, abbandonare la città o passare i pomeriggi interi nei soliti bar.
Una vita insieme a te, l'idea mi fa tremare, non te lo so spiegare, è la bellezza del banale.
È già mattina, i tuoi pensieri oltre le due e i cantieri non hanno mai fatto tardi o il cenno di un addio.
E sappiamo che non può arrivare il giorno in cui smetterai di dirmi ciò che confidavi a Dio.
Sei piombata all'improvviso come una pioggia d'estate, gliel'ha detto a un cameriere in pausa pranzo sulle scale.
Che storie come queste io le canterò gridando fino a perdere la voce e tutto quello che ho da dire.
Noi due sopra una barca senza remi in mezzo al mare, lontani dalle spiagge affollate di turisti.
Una vita insieme a te, la bellezza del banale mi fa dire: "Cosa importa se ci accolleremo i rischi? ".
E potremmo andare ovunque, abbandonare la città o passare i pomeriggi interi nei soliti bar.
Una vita insieme a te, l'idea mi fa tremare, non te lo so spiegare.
Ma che razza di vagabondi siamo noi, che ti prende già voglia di tornare?
Neanche la luna fusa, cosa vuoi?
Non chiedi niente, avrò tutto da dare. Non mi ringraziare.
Ora conosco un posto che vorrei farti vedere, dove un giorno smetteremo di sentirci dei turisti.
Una vita insieme a te è la bellezza del banale e per quanto un po' mi piace non mi stancherò di dirti che potremmo andare ovunque, abbandonare la città o passare i pomeriggi interi nei soliti bar.
Una vita insieme a te, l'idea mi fa tremare, non te lo so spiegare, è la bellezza del banale.
Nederlandse vertaling
Ik ben bang om te zeggen dat ik van je hou na een dag met me te hebben gepraat. Ik weet dat we het allebei willen, maar het komt er niet uit.
Ik dacht dat het vroeg was, ik dacht dat het laat was, ik dacht dat het meer onzin was.
We versuften als domme tieners tussen de gekrabbelde bureaus van een klaslokaal.
Die avond zat je warm en rokend bij het raam en stelde je je de zee achter die straten voor.
Ik zal dit soort liedjes vals zingen omdat ze zo geboren zijn, ze zijn zo mooi als de hel.
Ik heb je haar in mijn mond en je witte handen in mijn hand, je lacht naar me terwijl een zeemeeuw over een binnenplaats vliegt.
Met zijn tweeën op een boot zonder roeispanen midden op zee, ver van de stranden vol toeristen.
Een leven met jou, de schoonheid van het banale doet me zeggen: "Wat maakt het uit als we de risico's nemen?".
En we konden overal heen gaan, de stad verlaten of de hele middag in de gebruikelijke bars doorbrengen.
Een leven met jou, het idee doet me beven, ik kan het je niet uitleggen, het is de schoonheid van het banale.
Het is al ochtend, je gedachten zijn voorbij twee uur en de bouwplaatsen zijn nooit te laat of een teken van afscheid geweest.
En we weten dat er geen dag kan komen waarop je ophoudt mij te vertellen wat je God hebt toevertrouwd.
Je viel plotseling als een zomerregen, vertelde hij een ober tijdens zijn lunchpauze op de trap.
Ik zal dit soort verhalen zingen, schreeuwend totdat ik mijn stem en alles wat ik te zeggen heb kwijtraak.
Met zijn tweeën op een boot zonder roeispanen midden op zee, ver van de stranden vol toeristen.
Een leven met jou, de schoonheid van het banale doet me zeggen: "Wat maakt het uit als we de risico's nemen?".
En we konden overal heen gaan, de stad verlaten of de hele middag in de gebruikelijke bars doorbrengen.
Een leven met jou, het idee doet me beven, ik kan het je niet uitleggen.
Maar wat voor zwervers zijn wij, waardoor je nu al terug wilt?
Zelfs de gesmolten maan niet, wat wil je?
Vraag niets, ik zal alles te geven hebben. Bedank mij niet.
Nu weet ik een plek die ik je graag wil laten zien, waar we ons op een dag niet langer toeristen zullen voelen.
Een leven met jou is de schoonheid van het banale en hoe leuk ik het ook vind, ik zal het niet moe worden om je te vertellen dat we overal heen kunnen gaan, de stad kunnen verlaten of de hele middag in de gebruikelijke bars kunnen doorbrengen.
Een leven met jou, het idee doet me beven, ik kan het je niet uitleggen, het is de schoonheid van het banale.