Meer nummers van Elena D'Elia
Songtekst en vertaling
Origineel
Una di queste sere, ti va se ci vediamo?
Ho un po' da raccontarti e un po' che non parliamo.
Io con le mani vuote, tu pieno di parole perse chissà dove, la faccia qui e sapone.
Mi fiderò di te, della tua pelle, del tuo calore, le domeniche abbracciati sopra il divano se fuori piove, del modo in cui mi guardi se piango di nascosto.
La tavola è vuota e no, non lo nascondo.
E vorrei dirti che sto male da morire anche se la mia anima tace.
Scusa se non so dirti che mi dispiace, ma non sono capace. Vuoi capirlo o no?
Vuoi capirlo che sono settimane che non riesco a dire il tuo nome, che se ci provo mi si spezza la voce.
Non passano le ore, non c'è più ossigeno, ossigeno, ossigeno.
Una di queste sere, ti va se ci perdiamo per le strade più nascoste, quelle che non conosciamo, anche quelle più sbagliate, quelle che non c'è ritorno, quelle che è la prima volta, che ti lasciano un ricordo indelebile, indelebile che è un segno. Non sai spegnere un incendio.
Siamo cenere, solo cenere e questo fuoco non si è spento.
Non lo vedi?
Siamo noi che abbiamo addosso solo il cuore e non so dirti che sto male da morire anche se la mia anima tace.
Scusa se non so dirti che mi dispiace, ma non sono capace. Vuoi capirlo o no?
Vuoi capirlo che sono settimane che non riesco a dire il tuo nome.
Non ti trovo dentro altre persone.
In questa confusione non c'è più ossigeno, ossigeno, ossigeno.
Oh-oh-oh-ah, non c'è più ossigeno, oh-oh-oh e sto male da morire anche se la mia anima tace.
Scusa se non so dirti che mi dispiace, ma non sono capace. Vuoi capirlo o no?
Vuoi capirlo che sono settimane che non riesco a dire il tuo nome.
Non ti trovo dentro altre persone.
In questa confusione non c'è più ossigeno, ossigeno, ossigeno
Nederlandse vertaling
Wilt u een keer kennismaken op een van deze avonden?
Ik heb je een beetje te vertellen en een beetje waar we niet over praten.
Ik met lege handen, jij vol woorden verloren wie weet waar, je gezicht hier en zeep.
Ik zal je vertrouwen, je huid, je warmte, je op zondag op de bank knuffelen als het buiten regent, de manier waarop je naar me kijkt als ik in het geheim huil.
De tafel is leeg en nee, ik verberg hem niet.
En ik zou je willen vertellen dat ik me vreselijk ziek voel, zelfs als mijn ziel stil is.
Sorry als ik je niet kan zeggen dat het me spijt, maar dat kan ik niet. Wil je het begrijpen of niet?
Je begrijpt dat ik je naam al weken niet meer kan zeggen, dat als ik het probeer, mijn stem breekt.
Er gaan geen uren voorbij, er is geen zuurstof, zuurstof, zuurstof meer.
Wil je dat we op een van deze avonden verdwalen langs de meest verborgen straten, die we niet kennen, zelfs de meest foute, die waar geen terugkeer mogelijk is, die voor de eerste keer zijn, die je een onuitwisbare herinnering achterlaten, een onuitwisbare die een teken is. Je weet niet hoe je een brand moet blussen.
Wij zijn as, alleen maar as en dit vuur is niet uitgegaan.
Zie je het niet?
Wij zijn degenen die alleen ons hart op ons gericht hebben en ik kan je niet vertellen dat ik me verschrikkelijk ziek voel, ook al is mijn ziel stil.
Sorry als ik je niet kan zeggen dat het me spijt, maar dat kan ik niet. Wil je het begrijpen of niet?
Begrijp je, ik kan je naam al weken niet meer zeggen.
Ik vind jou niet in andere mensen.
In deze verwarring is er geen zuurstof meer, zuurstof, zuurstof.
Oh-oh-oh-ah, er is geen zuurstof meer, oh-oh-oh en ik ben vreselijk ziek, zelfs als mijn ziel stil is.
Sorry als ik je niet kan zeggen dat het me spijt, maar dat kan ik niet. Wil je het begrijpen of niet?
Begrijp je, ik kan je naam al weken niet meer zeggen.
Ik vind jou niet in andere mensen.
In deze verwarring is er geen zuurstof meer, zuurstof, zuurstof