Meer nummers van СДП
Beschrijving
Uitgebracht op: 24-03-2026
Songtekst en vertaling
Origineel
Ты такая ж простая, как все, как сто тысяч других в России.
Знаешь ты одинокий рассвет, знаешь холод осени синей.
По-смешному я сердцем влип, я по-глупому мысли занял.
Твой иконный и строгий лик по часовням висел в Рязанях.
Я на эти иконы плевал.
Чтил я грубость и крик в повесе.
А теперь вдруг растут слова самых нежных и кротких песен.
Не хочу я лететь в зенит.
Слишком многое телу надо.
Что ж так имя твое звенит, словно августовская прохлада?
Я не нищ и не жалок, не мал и умею расслышать за пылом.
С детства нравится, я понимал, кабелям да степным кобылам.
Потому и себя не сберег для тебя, для нее и для этой.
Невеселого счастья золот сумасшедшее сердце поэта.
Потому и грущу о всем, словно в листьях глаза косые.
Ты такая ж простая, как все, как сто тысяч других в России.
По-смешному я сердцем влип, я по-глупому мысли занял.
Твой иконный и строгий лик по часовням висел в Рязанях.
Я на эти иконы плевал.
Чтил я грубость и крик в повесе.
А теперь вдруг растут слова самых нежных и кротких песен.
Nederlandse vertaling
Je bent net zo eenvoudig als iedereen, net als honderdduizend anderen in Rusland.
Je kent de eenzame dageraad, je kent de kou van de blauwe herfst.
Ik kwam op een grappige manier in de problemen met mijn hart, ik hield mijn gedachten op een domme manier bezig.
Je icoon en strenge gezicht hingen in kapellen in Ryazan.
Ik geef niets om deze iconen.
Ik eerde onbeschoftheid en schreeuwen in een hark.
En nu groeien plotseling de woorden van de meest tedere en zachtmoedige liedjes.
Ik wil niet naar het zenit vliegen.
Het lichaam heeft te veel nodig.
Waarom klinkt jouw naam als augustuskoelte?
Ik ben niet arm en niet zielig, niet klein en ik kan achter de vurigheid horen.
Sinds mijn kindertijd hield ik van, ik begreep het, kabels en steppemerries.
Daarom heb ik mezelf niet bewaard voor jou, voor haar en voor deze.
Het droevige hart van de dichter is gevuld met somber geluk.
Daarom ben ik verdrietig over alles, alsof er schuine ogen in de bladeren zitten.
Je bent net zo eenvoudig als iedereen, net als honderdduizend anderen in Rusland.
Ik kwam op een grappige manier in de problemen met mijn hart, ik hield mijn gedachten op een domme manier bezig.
Je icoon en strenge gezicht hingen in kapellen in Ryazan.
Ik geef niets om deze iconen.
Ik eerde onbeschoftheid en schreeuwen in een hark.
En nu groeien plotseling de woorden van de meest tedere en zachtmoedige liedjes.