Meer nummers van Intermezzo
Beschrijving
Achtergrondzang: Volodymyr Bilyk
Piano: Volodymyr Bilyk
Zang: Volodymyr Bilyk
Accordeon: Kateryna Nakopiuk
Bas: Mykola Zhadan
Gitaar: Mykola Zhadan
Gitaar: Viktor Sikorskyi
Piano: Oleksandra Maisak
Synthesizer: Oleksandra Maisak
Cello: Vira Barabas
Viool: Ivan Vasyliuk
Drums: Maksym Lisnyak
Mengingenieur: Maksym Lisnyak
Meesteringenieur: Maksym Lisnyak
Opnametechnicus: Maksym Lisnyak
Componist: Volodymyr Bilyk
Tekstschrijver: Volodymyr Bilyk
Arrangeur: Volodymyr Bilyk
Componist: Viktor Tsapenko
Tekstschrijver: Viktor Tsapenko
Arrangeur: Maksym Lisnyak
Songtekst en vertaling
Origineel
I don't know how you are, you are there.
You are not in a dream for an hour and there is no sleep.
I don't know how you are, you are.
That's how time passes, you pass, there are no us.
It hurts someone, it's your trouble.
And the days go by in a song, and I'm just a scar on my body.
And the last night in you is a ton, there is no medicine, no antidote, you tear me on a tightrope.
Don't die until I write another letter.
It is no longer our letters that are removed, it is no longer our root, the wind is not ours.
And you hear the notes, small and worthless notes, and mine and vomit while I sit opposite. I was so scared that you, you will never be there again.
I will wait for a hundred years for our common language again. You go round and round.
My dream comes true and sad equola falls. Well, why does this happen?
Sun, I don't care that you won't wake me up anymore.
And I will wait for you, your voice, hands and lips for a hundred years.
I don't know how you are, you are there.
And not an hour in a dream you are not there and there is no sleep.
But through the sadness of the eyes, horror lurks. Life is your way.
You just hug, don't let them feel the horrors of war.
Nederlandse vertaling
Ik weet niet hoe het met je gaat, je bent daar.
Je zit geen uur in een droom en er is geen slaap.
Ik weet niet hoe het met je gaat, het is zo.
Zo verstrijkt de tijd, jij verstrijkt, er is geen wij.
Het doet iemand pijn, het is jouw probleem.
En de dagen gaan voorbij in een lied, en ik ben slechts een litteken op mijn lichaam.
En de laatste nacht in jou is een ton, er is geen medicijn, geen tegengif, je scheurt me aan een koord.
Sterf niet voordat ik weer een brief schrijf.
Het zijn niet langer onze letters die worden verwijderd, het is niet langer onze wortel, de wind is niet langer de onze.
En je hoort de noten, kleine en waardeloze noten, en de mijne en het braaksel terwijl ik er tegenover zit. Ik was zo bang dat je daar nooit meer zou zijn.
Ik zal honderd jaar wachten op onze gemeenschappelijke taal. Je gaat rond en rond.
Mijn droom komt uit en de trieste equola valt. Waarom gebeurt dit?
Sun, het kan me niet schelen dat je me niet meer wakker maakt.
En ik zal honderd jaar op jou wachten, op jouw stem, handen en lippen.
Ik weet niet hoe het met je gaat, je bent daar.
En geen uur in een droom ben je er niet en is er geen slaap.
Maar door de droefheid van de ogen ligt horror op de loer. Het leven is jouw manier.
Je knuffelt gewoon, laat ze de verschrikkingen van de oorlog niet voelen.