Dragon in the Lagoon

Terwijl de stad bevriest in het avondzweet en het asfalt nog warm is van de zon, verschijnt hij ergens tussen het uitademen van de wind en het deinen van het water - degene die de weg kent. Niet luid, geen speciale effecten. Het drijft gewoon – bijna een fata morgana, bijna een draak. En hij fluistert - niet hardop, maar rechtstreeks in de borst. Dit gaat niet over controle, dit gaat over vertrouwen. Want soms is het enige kompas iemands schaduw in de schittering van het water en het gevoel dat niet alles verloren is. Zelfs als het lijkt - nou ja, dat is alles.