Beschrijving
Componist: Volodymyr Lobach
Tekstschrijver: Damian Popielarski
Tekstschrijver: Piotr Cartman
Songtekst en vertaling
Origineel
Całe życie czuję lęk. Chodzi za mną jak cień i niespodziewanie zabiera mi tlen.
Całe życie czuję lęk. Do głowy uderza krew, a ja czuję, jakby zbliżała się śmierć.
Ej, o! Lęk.
Lęk.
Głowa płata figle. Biję się z myślami. Nie wiem, czy wygram tą bitwę. Nie ucieknę nigdzie.
Czuję się jak w kinie. Skazany na sceny, których nigdy nie przewinę.
W nocy budzę się i krzyczę, bo koszmary są prawdziwe. Moje serce tyle przeszło.
Dziwię się, że jeszcze bije. Moja głowa to mój diler.
Daje, daje trefny towar i byłaby szczęśliwa, gdybym kiedyś przedawkował.
Mówię sobie oddychaj, przecież wszystko jest w porządku, ale weź przetłumacz płonącemu, że nie stoi w ogniu.
Od dzieciaka czuję, jakby mieszkał we mnie potwór i musiałem go oswoić, by kiedyś nie skoczyć z mostu.
Jedyne co mogę zrobić, to patrzeć mu prosto w oczy i poczekać, aż się zmęczy i zacznie na parę nocy. Jest moim wrogiem i najlepszym przyjacielem.
Chce uchronić mnie przed zagrożeniem, które nie istnieje.
Całe życie czuję lęk. Chodzi za mną jak cień i niespodziewanie zabiera mi tlen.
Całe życie czuję lęk.
Do głowy uderza krew, a ja czuję, jakby zbliżała się śmierć. Ej, o! Lęk.
Lęk.
Mylę słowa, jakby mi zrobili to mielono. Jak pytali o nazwisko, to mówiłem Deimos
Fobos. Jebać RODO. Czuję lęk.
Jego smród, jego wdzięk, ale w skali pojebania nie dorasta mi do pięt. Jestem dla niego zbyt silny i już sobie nie pozwolę.
Jest na moje polecenie także kurw, lej te Colę.
Tylko light, bo nie cierpię, kiedy ktoś mi wciska cukier. Naprostuję im skoliozy w ich moralnym kręgosłupie.
Nie ma dziś bata na pana. Moje życie to satyra, mimo że jestem podziurawiony jak plecy fakira.
Nigdy więcej nie będę się nikogo bał. Nie!
Zrobię tak, by to oni się zaczęli bać mnie. Koniec trybu fight or flight.
Została mi tylko walka i nie mam zamiaru skoczyć, no bo morda to nie szklanka.
Nie chowaj się przed niczym jak w pudle wybuch. Nie patrz się w oczy strachu, tylko je kurwa wydłub.
Całe życie czuję lęk. Chodzi za mną jak cień i niespodziewanie zabiera mi tlen.
Całe życie czuję lęk.
Do głowy uderza krew, a ja czuję, jakby zbliżała się śmierć. Ej, o! Lęk.
Lęk.
Nederlandse vertaling
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld. Het volgt mij als een schaduw en ontneemt onverwachts mijn zuurstof.
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld. Het bloed stijgt naar mijn hoofd en ik heb het gevoel dat de dood nadert.
Hé, o! Boog.
Boog.
Het hoofd speelt trucjes. Ik worstel met mijn gedachten. Ik weet niet of ik deze strijd ga winnen. Ik zal nergens weglopen.
Het voelt alsof ik in de bioscoop zit. Gedoemd tot scènes die ik nooit zal terugspoelen.
'S Nachts word ik wakker en schreeuw omdat de nachtmerries echt zijn. Mijn hart heeft zoveel meegemaakt.
Het verbaast me dat hij nog steeds klopt. Mijn hoofd is mijn dealer.
Ze geeft, ze geeft goede dingen en ze zou blij zijn als ik ooit een overdosis zou nemen.
Ik zeg tegen mezelf dat ik moet ademen, alles is in orde, maar leg de brandende persoon uit dat hij niet in brand staat.
Sinds ik een kind was, heb ik het gevoel gehad dat er een monster in mij woonde en dat ik het moest temmen zodat ik op een dag niet van een brug zou springen.
Het enige wat ik kan doen is hem recht in de ogen kijken en wachten tot hij moe wordt en een paar nachten begint. Hij is mijn vijand en mijn beste vriend.
Hij wil mij beschermen tegen een bedreiging die niet bestaat.
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld. Het volgt mij als een schaduw en ontneemt onverwachts mijn zuurstof.
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld.
Het bloed stijgt naar mijn hoofd en ik heb het gevoel dat de dood nadert. Hé, o! Boog.
Boog.
Ik verwar woorden, alsof ze me hebben geaard. Toen ze om mijn naam vroegen, zei ik Deimos
Phobos. Fuck AVG. Ik voel me bang.
Zijn stank, zijn charme, maar op de schaal van verpest, het bereikt mij niet. Ik ben te sterk voor hem en ik sta mezelf niet meer toe.
Het is ook op mijn bevel, hoer, schenk die cola in.
Alleen licht, want ik haat het als iemand mij suiker opdringt. Ik zal de scoliose in hun morele ruggengraat rechttrekken.
Er is vandaag geen zweep voor jou. Mijn leven is een satire, ook al zit ik vol gaten als de rug van een fakir.
Ik zal nooit meer voor iemand bang zijn. NEE!
Ik zal ervoor zorgen dat ze mij vrezen. Einde van de vecht- of vluchtmodus.
Het enige dat ik nog heb is vechten en ik ga niet springen, want een gezicht is geen glas.
Verberg je niet voor zoiets als een explosie in een doos. Kijk niet in de ogen van angst, maar steek ze gewoon uit.
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld. Het volgt mij als een schaduw en ontneemt onverwachts mijn zuurstof.
Ik heb mijn hele leven angst gevoeld.
Het bloed stijgt naar mijn hoofd en ik heb het gevoel dat de dood nadert. Hé, o! Boog.
Boog.