Meer nummers van Quinn Oulton
Beschrijving
Hoofdartiest: Quinn Oulton
Tekstschrijver: Quinn Oulton
Componist: Quinn Oulton
Songtekst en vertaling
Origineel
Is it me, or is the air a little thicker than it used to be?
Is it me, do the days grow longer later on after winter?
Where's the sun when you need it, please?
Does the crunch of the leaves underfoot sound a little like the white noise, angry chatter that I read?
You're the guy who count to take a little louder till it hits that certain frequency, the one that helps me sleep.
Let me sleep, but only catch a couple hours till the switch, flip sides fresh, what to do, read the news.
And in the morning, it's the same, swipe refresh, freeze my heartbeat, fear the worst, do it anyway. Yes, Phoenix game.
I swear it's what gets me through the day.
I tell myself I want peace, but that's a world no one's ever seen.
Feeling fear is my release.
I'm addicted to catastrophe.
There's someone lurking at the back who knows what's best for you. Of course they do.
They say, "Go feel the sun upon your skin and read a book or two.
Watch the roses bloom.
" Think to myself, what a wonderful, magical, fantastical distraction, bound to harness no reaction, whilst the harshest fighting factions rip apart the very fabric of the truth.
I tell myself I want peace, but that's a world no one's ever seen. Feeling fear is my release.
I'm addicted to catastrophe. Addicted to catastrophe. Addicted to catastrophe.
Tell myself I want peace. But that's a world no one's ever seen.
Feeling fear is my release. Addicted to catastrophe.
Addicted to catastrophe.
Nederlandse vertaling
Ligt het aan mij, of is de lucht iets dikker dan vroeger?
Ligt het aan mij, worden de dagen later na de winter langer?
Waar is de zon als je hem nodig hebt, alsjeblieft?
Klinkt het geknars van de bladeren onder de voeten een beetje als het witte geluid, het boze gebabbel dat ik lees?
Jij bent de man die telt om een beetje luider te gaan tot het die bepaalde frequentie bereikt, degene die mij helpt te slapen.
Laat me slapen, maar heb maar een paar uur tot de schakelaar, de andere kant op, wat te doen, het nieuws lezen.
En 's ochtends is het hetzelfde: veeg verversen, bevries mijn hartslag, vrees het ergste, doe het toch. Ja, Phoenix-spel.
Ik zweer dat dit is wat mij de dag door helpt.
Ik zeg tegen mezelf dat ik vrede wil, maar dat is een wereld die niemand ooit heeft gezien.
Angst voelen is mijn bevrijding.
Ik ben verslaafd aan catastrofes.
Er schuilt iemand achterin die weet wat het beste voor je is. Natuurlijk doen ze dat.
Ze zeggen: "Voel de zon op je huid en lees een paar boeken.
Kijk hoe de rozen bloeien.
Denk bij mezelf na, wat een wonderbaarlijke, magische, fantastische afleiding, die geen enkele reactie teweegbrengt, terwijl de hardste strijdende partijen de kern van de waarheid uit elkaar scheuren.
Ik zeg tegen mezelf dat ik vrede wil, maar dat is een wereld die niemand ooit heeft gezien. Angst voelen is mijn bevrijding.
Ik ben verslaafd aan catastrofes. Verslaafd aan catastrofe. Verslaafd aan catastrofe.
Zeg tegen mezelf dat ik vrede wil. Maar dat is een wereld die niemand ooit heeft gezien.
Angst voelen is mijn bevrijding. Verslaafd aan catastrofe.
Verslaafd aan catastrofe.