Meer nummers van Rosa Leon
Meer nummers van Miguel Ríos
Beschrijving
Producent: Alejo Stivel
Mengingenieur: Lucas Piedra Cueva en Casa Talisio
Componist, tekstschrijver: María Elena Walsh
Songtekst en vertaling
Origineel
El mundo nunca ha sido para todo el mundo, mas hoy al parecer es de un señor que en una escalerita de aeropuerto cultiva un maletín, pero ninguna -flor.
-Sonriente y afeitado para siempre, trajina para darnos la ilusión de un cielo en tecnicolor donde muy poquitos aprenden -a jugar al golf.
-Ay, qué vivos son los ejecutivos, qué vivos que son.
Del sillón al avión, del avión al salón, de la arena al edén.
Siempre tienen -razón. -Y además tienen la sartén.
La sartén por el mango y el mango también.
El mundo siempre fue de los que están arriba, pero hoy es de un señor en ascensor a quien podemos ver en las revistas cortando el bacalao con aire triunfador.
No come para darnos el ejemplo de rendimiento máximo y confort.
Digiere por teléfono y después nos vende -conciencias puras de un robot.
-Ay, qué vivos son los ejecutivos, qué vivos que son.
Del sillón al avión, del avión al salón, de la arena al edén.
Siempre tienen -razón. -Y además tienen la sartén.
La sartén por el mango y el mango también.
El mundo siempre fue de algunos elegidos.
Hoy es para el que elige lo mejor.
Dinámico y rodeado de azafatas, sacrificándose por un millón o dos.
Como él tiene de todo menos tiempo, nos aconseja por televisión ahorrar para tener estatus en la muerte, la eternidad -en un reloj.
-Ay, qué vivos son los ejecutivos, qué vivos que son.
Del sillón al avión, del avión al salón, de la arena al edén.
Siempre tienen -razón. -Y además tienen la sartén.
La sartén por el mango y el mango también.
Nederlandse vertaling
De wereld is nooit voor iedereen geweest, maar vandaag lijkt ze toe te behoren aan een man die op de trap van een luchthaven een koffertje laat groeien, maar geen bloemen.
-Voor altijd glimlachend en geschoren, probeert hij ons de illusie te geven van een technicolor-hemel waar maar heel weinig mensen leren golfen.
-Oh, hoe levend zijn de leidinggevenden, hoe levend zijn ze.
Van de fauteuil tot het vliegtuig, van het vliegtuig tot de woonkamer, van het zand tot Eden.
Ze hebben altijd gelijk. -En ze hebben ook de koekenpan.
De bovenhand en het handvat ook.
De wereld is altijd van degenen aan de top geweest, maar vandaag de dag is ze van een man in een lift die we in tijdschriften kunnen zien terwijl hij de kabeljauw triomfantelijk aansnijdt.
Hij eet niet om ons het voorbeeld te geven van maximale prestaties en comfort.
Hij verteert via de telefoon en verkoopt ons vervolgens het pure bewustzijn van een robot.
-Oh, hoe levend zijn de leidinggevenden, hoe levend zijn ze.
Van de fauteuil tot het vliegtuig, van het vliegtuig tot de woonkamer, van het zand tot Eden.
Ze hebben altijd gelijk. -En ze hebben ook de koekenpan.
De bovenhand en het handvat ook.
De wereld is altijd van een select groepje geweest.
Vandaag is voor degenen die het beste kiezen.
Dynamisch en omringd door gastvrouwen, die zich opofferen voor een miljoen of twee.
Omdat hij alles behalve tijd heeft, adviseert hij ons op televisie om te sparen om status te hebben in de dood, de eeuwigheid - op een klok.
-Oh, hoe levend zijn de leidinggevenden, hoe levend zijn ze.
Van de fauteuil tot het vliegtuig, van het vliegtuig tot de woonkamer, van het zand tot Eden.
Ze hebben altijd gelijk. -En ze hebben ook de koekenpan.
De bovenhand en het handvat ook.