Meer nummers van Budka Suflera
Beschrijving
Producent: Mieczyslaw Jurecki
Producent: Tomasz Zeliszewski
Componist: Mieczysław Jurecki
Tekstschrijver: Tomasz Zeliszewski
Mengingenieur: Wojciech Olszak
Masteringingenieur: Grzegorz Piwkowski
Zang: Irena Michalska
Gitaar: Mieczyslaw Jurecki
Gitaar: Dariusz Bafeltowski
Gitaar: Piotr Bogutyn
Basgitaar: Mieczyslaw Jurecki
Drums: Tomasz Zeliszewski
Toetsenborden: Michał Iwanek
Toetsenborden: Piotr Sztajdel
Songtekst en vertaling
Origineel
Czemu każdej nocy wołam po nocy?
W samotności przyglądam się ptakom na rękach.
Czemu wbrew mej woli tak bardzo boli każde słowo czytane w plugawych okienkach?
Nie pragnęłam darów, kłamstwa i czarów.
Miałam kota na bluzce i czarną sukienkę.
Inna i łagodna, cicha i modna.
Świata, który mnie widzi, przygarnia nieżyci.
Jeszcze wierzę, jeszcze mnie na to stać.
Jeszcze tańczę, choć nie ma komu grać.
Po nocy dzień rozgoni wszystkie myśli złe.
Lękom zajrzy w oczy.
Ptaki na moich rękach w dal uniosą mnie.
Życie się potoczy.
Czemu każdej nocy czekam po nocy?
W samotności uskarżam się ptakom na rękach.
Czemu wbrew mej woli tak bardzo boli każde słowo czytane w plugawych okienkach?
Jeszcze wierzę, jeszcze mnie na to stać.
Jeszcze nie chcę ostatniej sceny znać.
Po nocy dzień rozgoni wszystkie myśli złe.
Lękom zajrzy w oczy.
Ptaki na moich rękach w ruch uniosą mnie.
Życie niech się toczy.
Nederlandse vertaling
Waarom huil ik elke avond?
Alleen kijk ik naar de vogels in mijn armen.
Waarom doet elk woord dat ik in smerige ramen lees, tegen mijn wil, zoveel pijn?
Ik wilde geen cadeaus, leugens en magie.
Ik had een kat op mijn blouse en een zwarte jurk.
Anders en zachtaardig, rustig en modieus.
De wereld die mij ziet wordt omarmd door de doden.
Ik geloof nog steeds dat ik het me nog steeds kan veroorloven.
Ik dans nog steeds, ook al is er niemand om te spelen.
Na de nacht zal de dag alle kwade gedachten verdrijven.
Hij zal de angst in de ogen kijken.
De vogels in mijn armen zullen mij meenemen.
Het leven zal gebeuren.
Waarom wacht ik elke avond laat?
Alleen klaag ik tegen de vogels in mijn armen.
Waarom doet elk woord dat ik in smerige ramen lees, tegen mijn wil, zoveel pijn?
Ik geloof nog steeds dat ik het me nog steeds kan veroorloven.
Ik wil de laatste scène nog niet weten.
Na de nacht zal de dag alle kwade gedachten verdrijven.
Hij zal de angst in de ogen kijken.
De vogels in mijn armen zullen bewegen en mij optillen.
Laat het leven gebeuren.