Meer nummers van Gabi Hartmann
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Gabi Hartmann feat. Arat Kilo
Bijbehorende artiest: Gabi Hartmann
Bijbehorende artiest: Arat Kilo
Tekstschrijver, componist: Gabrielle Hartmann
Producent, mengingenieur, componist, masteringingenieur: Fabien Girard
Componist: Aristide Gonçalves
Componist: Michael Havard
Componist: Samuel Hirsch
Componist: Florent Berteau
Componist: Gérald Bonnegrace
Componist: ARAT KILO
Producent: Alexandre Debuchy
Songtekst en vertaling
Origineel
Je sens couler en moi les larmes d'un temps passé, qui ne reviendra pas, qui ne reviendra plus.
Je sens parler, j'entends chanter tout bas une voix qui s'est brisée, qui s'est vidée.
J'avais pourtant cru qu'elle me guiderait souvent, qu'elle me sauverait de ces gens, de ces querelles qui me hantent et tyrannisent mon âme errante.
Je dois l'avouer, peut-être un peu fragile.
Si j'avais vu au loin le temps nager dans l'ombre, l'océan, j'aurais fait une autre que moi.
Mais tout cela ne m'appartient pas, je crois.
Mes yeux se noient dans un courant.
Je sens couler en moi les larmes d'un temps passé, qui ne reviendra pas, qui ne reviendra plus.
Je n'ai même plus l'envie, le temps de regretter ce que ma vie aura figé dans mes pensées fil des années, fuit dans mes doigts.
Le plus souvent, c'est dans mes pas que je me perds.
Je ne sais pas où me cacher.
Je n'ai jamais pu retrouver un sens.
Si j'avais su, si j'avais vu que c'était ça, la vie volée, j'aurais fait une autre que moi.
Mais je ne sais pas comment m'apprivoiser.
Nederlandse vertaling
Ik voel de tranen van een voorbije tijd in mij stromen, die niet meer terug zal komen, die nooit meer terug zal komen.
Ik voel dat ik praat, ik hoor een stem zachtjes zingen die gebroken is, die leeg is geworden.
Toch had ik geloofd dat zij mij vaak zou leiden, dat zij mij zou redden van deze mensen, van deze ruzies die mij achtervolgen en mijn dwalende ziel tiranniseren.
Ik moet toegeven, misschien een beetje kwetsbaar.
Als ik de tijd in de schaduwen in de verte, de oceaan, had zien zwemmen, zou ik iets anders hebben gedaan dan mezelf.
Maar dit alles is niet van mij, geloof ik.
Mijn ogen verdrinken in de stroming.
Ik voel de tranen van een voorbije tijd in mij stromen, die niet meer terug zal komen, die nooit meer terug zal komen.
Ik heb niet eens meer het verlangen, de tijd om spijt te hebben van wat mijn leven door de jaren heen in mijn gedachten zal hebben bevroren en door mijn vingers zal lekken.
Meestal verdwaal ik tijdens mijn stappen.
Ik weet niet waar ik me moet verstoppen.
Ik kon de betekenis nooit meer vinden.
Als ik had geweten, als ik had gezien dat dit een gestolen leven was, zou ik iets anders hebben gedaan dan mezelf.
Maar ik weet niet hoe ik mezelf moet temmen.