Meer nummers van Leo Gassmann
Beschrijving
Zanger, componist, tekstschrijver: Leo Gassmann
Producent: Sventura
Componist Tekstschrijver: Mattia Davì
Componist Tekstschrijver: Francesco Savini
Componist Tekstschrijver: Alessandro Casali
Songtekst en vertaling
Origineel
Stella che non piange mai, nemmeno quando è sola, mi scivolava tra le mani come dalla bocca una parola.
Non so fare le valigie e lei vuole partire, io che sognavo strade aperte tra le gallerie.
Volevo una casa francese sulle Tuileries, ma lei odiava i quadri, le piramidi e noi. . .
Ci siamo trovati, lasciati, poi ritrovati con altri, riempiti di baci che mi sembravano schiaffi e non ne vale la pena, ma non vale, ma non vale.
Ma non vale se ora mi guardi con quegli occhi lucidi e mi macchi la felpa con il nero dell'eyeliner, tu che sei più bella al naturale.
Se ci rivedremo tra vent'anni avremo ancora voglia di spaccarci il cuore a metà, ma la verità è che fare la pace alla fine è più naturale.
Stella che non piange mai, o almeno non con me, ma abbiam passato cinque estati in motorino tra i semafori e già, che Roma ad agosto sembra l'Antartide, una cartolina senza immagine.
E quanto amavo le sue guance pallide, non arrossivano mai e noi. . .
Ci siamo trovati, lasciati, poi ritrovati con altri, riempiti di baci che mi sembravano schiaffi e no.
Ma non vale se ora mi guardi con quegli occhi lucidi e mi macchi la felpa con il nero dell'eyeliner, tu che sei più bella al naturale.
Se ci rivedremo tra vent'anni avremo ancora voglia di spaccarci il cuore a metà, ma la verità è che fare la pace alla fine è più naturale.
Stella adesso piange con le amiche e con sua madre, con gli sconosciuti per strada e con il suo cane, che ci siamo fatti così male, così male, così male, così, senza volerlo.
Ma non vale se ora mi guardi con quegli occhi lucidi e mi macchi la felpa con il nero dell'eyeliner, tu che sei più bella. . .
Ma non vale se ora mi manchi, ma non vale se, se ci ritroveremo tra vent'anni a fare l'amore, che in fondo è più naturale.
Nederlandse vertaling
Stella die nooit huilt, zelfs niet als ze alleen is, glipte door mijn handen alsof er een woord uit mijn mond vloeide.
Ik weet niet hoe ik moet inpakken en ze wil weg, ik droomde van open wegen door de tunnels.
Ik wilde een Frans huis aan de Tuilerieën, maar ze haatte schilderijen, piramides en ons. . .
We vonden elkaar, gingen uit elkaar en kwamen toen bij anderen terecht, gevuld met kussen die voor mij op klappen leken en het is het niet waard, maar het is het niet waard, maar het is het niet waard.
Maar het maakt niet uit of je nu met die glanzende ogen naar mij kijkt en mijn sweatshirt bevlekt met zwarte eyeliner, jij die van nature mooier bent.
Als we elkaar over twintig jaar weer zien, zullen we nog steeds ons hart in tweeën willen delen, maar de waarheid is dat het uiteindelijk natuurlijker is om vrede te sluiten.
Stella die nooit huilt, of in ieder geval niet bij mij, maar we hebben vijf zomers op een scooter doorgebracht tussen stoplichten en nu al lijkt Rome in augustus op Antarctica, een ansichtkaart zonder afbeelding.
En wat hield ik van haar bleke wangen, zij bloosden nooit en wij ook. . .
We vonden elkaar, gingen uit elkaar en bevonden ons toen met anderen, gevuld met kussen die op klappen leken of niet.
Maar het maakt niet uit of je nu met die glanzende ogen naar mij kijkt en mijn sweatshirt bevlekt met zwarte eyeliner, jij die van nature mooier bent.
Als we elkaar over twintig jaar weer zien, zullen we nog steeds ons hart in tweeën willen delen, maar de waarheid is dat het uiteindelijk natuurlijker is om vrede te sluiten.
Stella huilt nu met haar vriendinnen en met haar moeder, met vreemden op straat en met haar hond, dat we onszelf zo erg, zo erg, zo erg, zo, zonder dat we het willen, pijn hebben gedaan.
Maar het maakt niet uit of je nu met die glanzende ogen naar mij kijkt en mijn sweatshirt bevlekt met zwarte eyeliner, jij die mooier bent. . .
Maar het is het niet waard als ik je nu mis, maar het is het niet waard als we over twintig jaar de liefde bedrijven, wat toch natuurlijker is.