Beschrijving
Tekstschrijver, geassocieerde artiest, componist: Marcelo Rubio
Gitaar: Ludovico Vagnone
Tekstschrijver: Gustavo Enrique Ortega Urdaneta
Componist: Manuel Sánchez Rodríguez
Producent, opnametechnicus: Baghira
Mengingenieur, masteringingenieur: Lewis Pickett
A&R-regisseur: Txema Rosique
A&R-regisseur: Gabriela Vilar
Songtekst en vertaling
Origineel
Nos agarró la noche, la brisa contra vía, hablando de no sé qué.
Solo me acuerdo que quedé enredao' en ese pelí y desde entonces, la noche ahora es de día, porque no existe luna que me alumbre más que el brillo que tenías.
Quiero que quedemos a oscuras una vez más por Madrid, contarnos las locuras que nos faltó por decir, ver cómo el tiempo se nos pasa y pasarlo junto a ti, pidiéndole al cielo que nunca te quieras ir.
Tú ibas guiándome, sin siquiera saber dónde íbamo' a parar, pero esta ciudad y tú combinan tan bien, que te olvidé que no me gusta caminar.
Me olvidé de pensar, me olvidé de estar mal, que tu mano fría se sentía tan bien.
No importaba el clima, tú me hiciste escampar, no hizo falta abrigo, menos si conté contigo pa' abrazarnos hasta que. . .
Nos agarró la noche, la brisa contra vía, hablando de no sé qué.
Solo me acuerdo que quedé enredao' en ese pelí y desde entonces, la noche ahora es de día, porque no existe luna que me alumbre más que el brillo que tenías.
Quiero que quedemos a oscuras una vez más por Madrid, contarnos las locuras que nos faltó por decir, ver cómo el tiempo se nos pasa y pasarlo junto a ti, pidiéndole al cielo que nunca te quieras ir.
Nederlandse vertaling
De nacht trof ons, de wind tegen de weg, pratend over ik weet niet waarover.
Ik herinner me alleen dat ik verstrikt raakte in die film en sindsdien is de nacht nu dag, omdat er geen maan is die mij meer verlicht dan de helderheid die jij had.
Ik wil dat we in Madrid weer in het donker blijven, elkaar de gekke dingen vertellen die we hebben gemist, kijken hoe de tijd voorbijgaat en die met jou doorbrengen, terwijl we de hemel vragen dat je nooit meer weg wilt.
Je leidde me, zonder zelfs maar te weten waar we zouden eindigen, maar deze stad en jij combineren zo goed, dat ik vergat dat ik niet van wandelen houd.
Ik vergat te denken, ik vergat slecht te zijn, dat je koude hand zo goed aanvoelde.
Het weer deed er niet toe, je liet me vluchten, ik had geen jas nodig, en nog minder als ik erop rekende dat je ons zou omhelzen tot. . .
De nacht trof ons, de wind tegen de weg, pratend over ik weet niet waarover.
Ik herinner me alleen dat ik verstrikt raakte in die film en sindsdien is de nacht nu dag, omdat er geen maan is die mij meer verlicht dan de helderheid die jij had.
Ik wil dat we in Madrid weer in het donker blijven, elkaar de gekke dingen vertellen die we hebben gemist, kijken hoe de tijd voorbijgaat en die met jou doorbrengen, terwijl we de hemel vragen dat je nooit meer weg wilt.