Beschrijving
Hoofdartiest: Jobi Riccio
Producent: Jesaja Baard
Producent: Jobi Riccio
Producent: Jesse Timm
Componist: Julianna Marie Riccio
Componist Tekstschrijver: Julianna Marie Riccio
Songtekst en vertaling
Origineel
Went out to the desert to try to dry up my sorrow.
Let the sun bleach my worried heart bright white as cattle bone.
Not much to do out here but wander 'round and think.
Watch the weather moving 'cross the skies, black and blue as ink.
There's a scent, a sensation of damp earth on the wind, and I feel at once the youngest and the oldest I've ever been.
Thinking on and holding each different version in my mind.
I see each girl before me and promise them we're gonna try.
There's a mirror in these mountains.
They hold it up to my heart and remind me who I am. I've been selfish,
I've been scared.
I was unprepared for how this would be.
Cold and hurt and anger, high and tight as a fiddle string that has bound me up in grief. I am still unraveling.
My breathing, beating, living, healing, in and out and in.
Make myself turn and face the feeling and sit inside of it.
There's a mirror in these mountains.
They hold it up to my heart and remind me who I am.
I've been selfish, I've been scared.
I was unprepared for how this would. . .
Can I be honest first with me?
Practicing, practicing.
Don't wanna bleed onto everything. Can I be?
Can I be?
Nederlandse vertaling
Ik ging naar de woestijn om te proberen mijn verdriet op te drogen.
Laat de zon mijn bezorgde hart bleken, helder wit als veebotten.
Er valt hier niet veel te doen, behalve ronddwalen en nadenken.
Kijk hoe het weer door de lucht beweegt, zwart en blauw als inkt.
Er is een geur, een gevoel van vochtige aarde op de wind, en ik voel me tegelijk de jongste en de oudste die ik ooit ben geweest.
Ik denk aan elke verschillende versie en houd deze in mijn gedachten.
Ik zie elk meisje voor me en beloof ze dat we het gaan proberen.
Er is een spiegel in deze bergen.
Ze houden het tegen mijn hart en herinneren me eraan wie ik ben. Ik ben egoïstisch geweest,
Ik ben bang geweest.
Ik was niet voorbereid op hoe dit zou zijn.
Koud en pijn en woede, hoog en strak als een vioolsnaar die me in verdriet heeft gebonden. Ik ben nog steeds aan het ontrafelen.
Mijn ademhaling, kloppen, leven, helen, in en uit en in.
Zorg ervoor dat ik me omdraai, het gevoel onder ogen zie en erin ga zitten.
Er is een spiegel in deze bergen.
Ze houden het tegen mijn hart en herinneren me eraan wie ik ben.
Ik ben egoïstisch geweest, ik ben bang geweest.
Ik was niet voorbereid op hoe dit zou gebeuren. . .
Kan ik eerst eerlijk tegen mezelf zijn?
Oefenen, oefenen.
Ik wil niet op alles bloeden. Kan ik dat zijn?
Kan ik dat zijn?