Beschrijving
Auteur: Marco Chiappelli
Componist: Francesco Bre
Producent: Effebre
Instrumenten: Effebre
Songtekst en vertaling
Origineel
E schifo come i cani, la cibò che a tradimento.
Ogni volta poi domani, ancora mi ritrovo spento.
Ti odio perché non sei male, credevo di farti bene, ma sei solo tu la scema che mi ha cercato per una sera.
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te?
Ho fatto troppe volte finta di capirti, forse davo peso a ogni mio sbaglio.
Se penso al mio dolore gli sono iguali, andavi a spasso con i drammi in mano.
Mi spiazzi le gambe stavolta guarda, come una pista sul mare messo all'omaggio.
La voce si rompe quando mi parli, sei oltre il muro ma puoi toccarmi.
Se solo smettessi di guardarmi nel modo sbagliato, aprirei nuovi orizzonti di vita, perché non sto bene fuori ma solo in famiglia.
Non ho nient'altro che mi scompiglia, solo il passato che mi somiglia. Non ci rimane tempo, c'è fila.
Mi sa che arrivo in ritardo per l'ultimo salto con. . .
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te.
Le tue frasi di carta, l'emozione che passa, le corse con te per cadere di faccia.
Ma hai gettato solo sabbia negli occhi, vuoi giocare però poi non ti sporchi.
Dimmi te una calce, che cosa siamo io e te quando siamo io e te, io e te, io e te.
Nederlandse vertaling
En net zo walgelijk als honden, is eten bedrog.
Elke keer dan morgen merk ik dat ik nog steeds uitgeschakeld ben.
Ik haat je omdat je niet slecht bent, ik dacht dat ik je goed deed, maar jij bent de enige idioot die mij op een avond zocht.
Je papieren zinnen, de emotie die voorbijgaat, de races met je om op je gezicht te vallen.
Maar je gooide gewoon zand in je ogen, je wilt spelen, maar dan word je niet vies.
Vertel me eens, wat zijn jij en ik als het jij en ik zijn, jij en ik, jij en ik?
Ik heb te vaak gedaan alsof ik je begreep, misschien heb ik gewicht gegeven aan elke fout die ik maakte.
Als ik aan mijn pijn denk, zijn ze hetzelfde, je ging wandelen met drama's in je handen.
Je verplaatst mijn benen deze keer, als een spoor op de zee ter ere van.
De stem breekt als je tegen me praat, je bent voorbij de muur, maar je kunt me aanraken.
Als ik maar ophield met op de verkeerde manier naar mezelf te kijken, zou ik nieuwe horizonten in het leven openen, omdat ik me buiten niet goed voel, maar alleen binnen mijn gezin.
Ik heb niets anders dat mij stoort, alleen het verleden dat op mij lijkt. We hebben geen tijd meer, er staat een wachtrij.
Ik denk dat ik te laat ben voor de laatste sprong. . .
Je papieren zinnen, de emotie die voorbijgaat, de races met je om op je gezicht te vallen.
Maar je gooide gewoon zand in je ogen, je wilt spelen, maar dan word je niet vies.
Vertel me eens, wat zijn jij en ik als het jij en ik zijn, jij en ik, jij en ik.
Je papieren zinnen, de emotie die voorbijgaat, de races met je om op je gezicht te vallen.
Maar je gooide gewoon zand in je ogen, je wilt spelen, maar dan word je niet vies.
Vertel me eens, wat zijn jij en ik als het jij en ik zijn, jij en ik, jij en ik.