Meer nummers van Rancore
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Jesto, Rancore
Bijbehorende artiest: Jesto
Bijbehorende artiest: Rancore
Producent, componist: Fernando Alba
Componist: Romeo Gottardi
Tekstschrijver: Justin Yamanouchi
Producent: Pankees
Songtekst en vertaling
Origineel
Mi sa che questi non hanno capito, eh! Siamo intrappolati.
Oh bro, dobbiamo uscirne, eh.
-Fammo un doppio.
-Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Se fossimo dentro un gioco, come faresti a capirlo? Sicuro non crederesti a chi sta provando a dirlo.
Se non fai uno sforzo prenderai coscienza con il dramma, è tutto un sogno, l'uomo, il cosmo, l'universo è un ologramma.
Da dentro non vedi, serve che guardi da fuori, siamo i creatori, credi reali gli odori, i suoni, i colori, ma hai sensi superiori.
Siamo in un gioco in cui lo scopo è diventare i migliori e ogni volta riparti da dove salvi, dal punto in cui sei quando muori.
Tipo ogni incarnazione è una partita, fico, evoluzione è il senso della vita, dico.
Nel gioco c'è sempre un livello dopo, non serve girare a vuoto, serve fare punti, non ci sono trucchi, passi attraverso scenari brutti, ma ci passiamo tutti.
Le esperienze hanno senso se poi le sfrutti e raccogli i frutti, crei il personaggio, prendi il corpo, con cui farti il viaggio, fatti coraggio.
Se senti il disagio è perché non stai facendo quello che è saggio per te, cazzo, se si può uscire lo faccio, faccio del mio meglio prima che riparto, il salto come in un platform, da uno scenario all'altro.
Riflessi, vite infinite, alla ricerca dei veri noi stessi, nasciamo divisi, dispersi, ma per riunirci, vinci se ci riesci.
È un gioco di ruolo, ma non giochi solo, siamo tutti connessi, sei quello che pensi, ogni volta che crei ti connetti con altri universi.
La vita picchia duro, tipo picchia duro per renderti maturo ad andare oltre, forte.
Veniamo ad imparare come superare il regno materiale, la morte, folle.
I film nelle cornee prendono vita, i pixel, le forme, la vita è un gioco è soggettiva, sì, ma chiediti chi ha -in mano il controller?
-Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo -intrappolati dentro questo videogame.
-Spero troveremo giovamento, te l'ho detto, nuovo aggiornamento.
Se la mente mette protezione, crede più a quello che è una proiezione e alla fine pure io me ne lamento, ma la vita è solo un grande allenamento.
Questo mondo è mosso, però tu stai fermo sul posto, si muoverà l'arredamento.
All'anagrafe tu sei nato, ti hanno messo un codice, sulla linea fiscale uno scanner, ora giochi in una vita di scale, poi ti muovi qui nei codici a barre.
Imbambolati gli emisferi, ambo i lati, siamo dagli estremi, intrappolati negli schemi come virus, preda dei sistemi.
E la storia è figlia di un videogame, geroglifici e monitor arcade, ogni epoca ti lascia il gameplay, a
Caronte un coin, l'anima che vuole un upgrade, boy, chi ti muove sa chi sei.
Questo già mi pare un checkpoint, mossi da un altro, siamo noi?
Non lo so fino a che non prendo il joystick.
Devi solo uccidere i mostri, puoi morire dopo una mossa, tu sei una coscienza che si è fatta forma tra le ossa e la linfa rossa.
Hai la scelta, vedi, di cambiare il trailer, allenamento, livelli e layer.
Attento che è parte del programma, se anche un avatar non giocante parla.
C'è chi litiga con il suo player, chi ci ha fatto un patto più ampio, c'è chi sembra un demone, un angelo, sono due player a darsi il cambio.
C'è chi ha perso un attimo il controller, è caduto nel gioco, ma di un altro.
Quando siamo innamorati pure i player parlano e io ti leggo lo sguardo.
E chi gioca davvero qui non pensa, la saggezza unica ricompensa di una vita che evapora e condensa, siamo solo gocce di coscienza.
Da un errore si spera che tu apprenda di che cosa sei preda, se da xenoverso c'è una porta aperta, so che Gesso c'è, spero mi senta.
Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Siamo intrappolati tutti dentro questo videogame, quando nasci premi play, cresci e non c'è replay.
Siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo intrappolati dentro questo videogame, siamo intrappolati dentro questo videogame.
Siamo dentro il divenire, destinati a deperire, qualcuno ha provato a dire: trascendere il morire, riesci a capire?
È un gioco, lo riesci a finire, vinci se ne riesci a uscire.
Nederlandse vertaling
Ik denk dat ze het niet begrepen hebben, hè! Wij zitten gevangen.
Oh maat, we moeten hier wegkomen, hè.
-Laten we een dubbel doen.
-We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
Als we in een spel zaten, hoe zou je het dan begrijpen? Je zou zeker niet geloven wie dat probeert te zeggen.
Als je geen moeite doet, word je je bewust van het drama, het is allemaal een droom, de mens, de kosmos, het universum is een hologram.
Je kijkt niet van binnenuit, je moet van buitenaf kijken, wij zijn de scheppers, je gelooft dat geuren, geluiden en kleuren echt zijn, maar je hebt superieure zintuigen.
We zitten in een spel waarbij het doel is om de beste te worden en elke keer begin je vanaf waar je spaart, vanaf waar je bent als je sterft.
Zoals elke incarnatie een spel is, cool, evolutie is de zin van het leven, zeg ik.
In het spel is er altijd een level daarna, je hoeft niet in cirkels rond te draaien, je moet punten scoren, er zijn geen trucs, je doorloopt slechte scenario's, maar we doorlopen ze allemaal.
Ervaringen hebben zin als je ze vervolgens uitbuit en de vruchten plukt, het personage creëert, het lichaam neemt om mee te reizen, moed vat.
Als je je ongemakkelijk voelt, komt dat omdat je niet doet wat verstandig voor je is, fuck, als ik eruit kan komen, zal ik het doen, ik zal mijn best doen voordat ik opnieuw begin, de sprong zoals in een platformgame, van het ene scenario naar het andere.
Reflecties, oneindige levens, op zoek naar het ware zelf, we worden verdeeld en verspreid geboren, maar om ons te herenigen, te winnen als je kunt.
Het is een rollenspel, maar je speelt niet alleen maar, we zijn allemaal met elkaar verbonden, je bent wat je denkt, elke keer dat je iets creëert, maak je verbinding met andere universums.
Het leven komt hard aan, net zoals het hard aankomt om je volwassen te maken en verder te gaan, sterk.
We leren hoe we het materiële rijk, de dood en de waanzin kunnen overwinnen.
De films in de hoornvliezen komen tot leven, de pixels, de vormen, het leven is een spel en subjectief, ja, maar vraag jezelf af wie de controller vasthoudt?
-We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
We zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame.
-Ik hoop dat we er voordeel uit zullen halen, zei ik je, nieuwe update.
Als de geest bescherming biedt, gelooft hij meer in wat een projectie is en uiteindelijk klaag ik er ook over, maar het leven is gewoon een geweldige training.
Deze wereld beweegt, maar jij blijft stil staan, het meubilair zal bewegen.
Je bent geboren op de burgerlijke stand, ze hebben je een code gegeven, een scanner op de belastinglijn, nu speel je in een leven met weegschaal, dan verhuis je hierheen in de streepjescodes.
De hersenhelften zijn versuft, aan beide kanten bevinden we ons in de uitersten, gevangen in patronen zoals virussen, prooi van systemen.
En het verhaal is de dochter van een videogame, hiërogliefen en arcademonitors, elk tijdperk laat je de gameplay achter, een
Charon een munt, de ziel die een upgrade wil, jongen, wie je ook beweegt, weet wie je bent.
Dit lijkt mij al een controlepunt, verplaatst door een ander, nietwaar?
Ik weet het pas als ik de joystick oppak.
Je hoeft alleen maar de monsters te doden, je kunt al na één beweging sterven, je bent een bewustzijn dat vorm heeft gekregen tussen de botten en het rode sap.
Je hebt de keuze, zie je, om de trailer, training, niveaus en lagen te veranderen.
Wees voorzichtig, het maakt deel uit van het programma als zelfs een avatar van een niet-speler spreekt.
Er zijn mensen die ruzie maken met hun speler, degenen die een breder pact met ons hebben gesloten, er zijn mensen die lijken op een demon, een engel, er zijn twee spelers die om de beurt spelen.
Er zijn mensen die even hun controller kwijt zijn, in het spel zijn gevallen, maar die van iemand anders.
Als we verliefd zijn, praten zelfs de spelers en lees ik je blik.
En wie hier echt speelt, denkt niet: wijsheid is de enige beloning van een leven dat verdampt en condenseert, we zijn slechts druppels bewustzijn.
Van een fout leer je hopelijk waar je ten prooi aan valt, als er vanuit xenoverse een open deur is, weet ik dat Chalk daar is, ik hoop dat hij me hoort.
We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
We zitten allemaal gevangen in dit videospel. Als je geboren wordt, druk je op play, je groeit op en er is geen herhaling.
We zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame, we zitten gevangen in deze videogame.
We zijn van binnen aan het worden, voorbestemd om weg te kwijnen. Iemand probeerde te zeggen: overstijg het sterven, begrijp je dat?
Het is een spel, je komt er doorheen, je wint als je eruit komt.