Beschrijving
Componist: Loredana Groza
Tekstschrijver: Loredana Groza
Songtekst en vertaling
Origineel
Înregistrează un mesaj după semnalul sonor.
Tu, tu-mi trimiți inimioare, inimioare, când îți spun că mă doare tare și mă întreb de ce oare?
Oare dragostea noastră moare ca o floare, moare, dispare ca un soare ce apune în mare? Unde am greșit? Unde oare?
Euforia de la început s-a consumat ca un fitil de lampă.
Nu a rămas decât reflexul dragostei. Rutina a ieșit la rampă.
Riduri de singurătate. Anxietatea îmi sapă pe față.
Prinsă între gesturi fără viață, superficial mă privești cu ochii de gheață.
Mă rănesc și oceanul nostalgiei se revarsă, iar cuvinte nespuse în tăceri se agață.
Lacrimi invizibile îmi alunecă pe față.
Tu îmi trimiți inimioare, inimioare, când îți spun că mă doare tare și mă întreb de ce oare, oare dragostea noastră moare ca o floare, moare, dispare ca un soare ce apune în mare? Unde am greșit?
Unde oare?
Mă prinzi în brațe seară de seară, într-un dans repetat, fără greșeală și mă simt ca o pagină goală.
Nu pierzi niciun pas și mă lași fără glas când vreau să-ți spun bun rămas. Asta-i tot ce a rămas.
Mmm.
Tu îmi trimiți inimioare, inimioare, când îți spun că mă doare tare și mă întreb de ce oare, oare dragostea noastră moare ca o floare, moare, dispare ca un soare ce apune în mare? Unde am greșit? Unde oare?
Mă prinzi în brațe seară de seară, într-un dans repetat, fără greșeală și mă simt ca o pagină goală.
Nu pierzi niciun pas și mă lași fără glas când vreau să spun bun rămas. Asta-i tot ce a rămas.
Tu îmi trimiți inimioare, inimioare, când îți spun că mă doare tare și mă întreb de ce oare, oare dragostea noastră moare ca o floare, moare, dispare ca un soare ce apune în mare? Unde am greșit?
Unde oare?
Nederlandse vertaling
Neem na de piep een bericht op.
Jij, jij stuurt mij harten, harten, als ik je vertel dat ik zoveel pijn heb en ik vraag me af waarom?
Sterft onze liefde als een bloem, sterft, verdwijnt ze als een ondergaande zon in de zee? Waar ben ik fout gegaan? Waar?
De euforie in het begin werd verteerd als een lampenlont.
Het enige dat overbleef was de weerspiegeling van liefde. De routine is uit.
Rimpels van eenzaamheid. De angst prikt in mijn gezicht.
Gevangen tussen levenloze gebaren, kijk je mij oppervlakkig aan met ijzige ogen.
Ik heb pijn en de oceaan van nostalgie stroomt over en onuitgesproken woorden in de stilte blijven hangen.
Onzichtbare tranen glijden over mijn gezicht.
Je stuurt me harten, harten, als ik je vertel dat het zoveel pijn doet en ik vraag me af waarom, sterft onze liefde als een bloem, sterft ze, verdwijnt ze als een ondergaande zon in de zee? Waar ben ik fout gegaan?
Waar?
Je houdt me nacht na nacht in je armen, in een herhaalde dans, zonder mankeren, en ik voel me als een blanco pagina.
Je mist geen seconde en je laat me sprakeloos achter als ik afscheid wil nemen. Dat is alles wat er nog over is.
Hmmm.
Je stuurt me harten, harten, als ik je vertel dat het zoveel pijn doet en ik vraag me af waarom, sterft onze liefde als een bloem, sterft ze, verdwijnt ze als een ondergaande zon in de zee? Waar ben ik fout gegaan? Waar?
Je houdt me nacht na nacht in je armen, in een herhaalde dans, zonder mankeren, en ik voel me als een blanco pagina.
Je mist geen seconde en laat me sprakeloos achter als ik afscheid wil nemen. Dat is alles wat er nog over is.
Je stuurt me harten, harten, als ik je vertel dat het zoveel pijn doet en ik vraag me af waarom, sterft onze liefde als een bloem, sterft ze, verdwijnt ze als een ondergaande zon in de zee? Waar ben ik fout gegaan?
Waar?