Meer nummers van VEROSIMILE
Beschrijving
Producent: Luca Jacoboni
Geluidstechnicus: Luca Jacoboni
Componist: Luca Jacoboni
Tekstschrijver: Veronica Postacchini
Songtekst en vertaling
Origineel
Giovane paura di morire, giovane.
Crescere soltanto per scoprire che crescere è solo un modo in più per piangere, piangere, piangere per annaffiarsi, per fiorire e poi scomporci in terra fertile.
Se ho paura di stare calma, non so, non sento più.
Il giorno che sarò distratta, freddo, basta che nessuno veda, chiudi i miei occhi in fretta. Che pena!
Che pena!
Ho paura di stare davvero da sola, non volermi bene, riposare quando sudo, quanto sale nella mia. . . Ho paura di. . .
Quasi non vale la pena, moriremo insieme a tutto il resto, in un sistema circolare.
Ho paura di morire giovane, crescere soltanto per scoprire che crescere è solo un modo in più per piangere, piangere, piangere per annaffiarsi, per fiorire e poi scomporci in terra fertile.
Se, se, se arrivasse l'apocalisse, la pioggia mi sciogliesse, scegliesse proprio me, me, me.
Una giornata triste mi mangia le tempie, mi spegne.
Ho paura di morire giovane, crescere soltanto per scoprire che crescere è solo un modo in più per piangere, piangere, piangere per annaffiarsi, per fiorire e poi scomporci in terra.
Giovane paura di morire, giovane paura di morire, giovane.
È solo un modo in più per piangere, piangere per annaffiarsi, per fiorire.
Parole che mi inquinano, che mi sanno torturare, che mi salvano la notte quando non si può parlare, che mi rispondono a tono quando vorrei farmi male, che si arrampicano dentro il mio sistema circolare. Giovane paura di morire, giovane.
Crescere soltanto per scoprire che crescere è solo un modo in più per piangere, piangere, piangere per annaffiarsi, per fiorire e poi scomporci in terra fertile.
Nederlandse vertaling
Jonge angst om dood te gaan, jong.
Alleen maar groeien om te ontdekken dat groeien slechts één manier is om te huilen, huilen, huilen om onszelf water te geven, te bloeien en vervolgens af te breken in vruchtbare aarde.
Als ik bang ben om kalm te blijven, weet ik het niet, ik kan niet meer voelen.
De dag dat ik afgeleid ben, koud, zolang niemand het ziet, sluit dan snel mijn ogen. Hoe verdrietig!
Hoe verdrietig!
Ik ben bang om echt alleen te zijn, niet van mezelf te houden, te rusten als ik zweet, hoeveel zout er in de mijne zit. . . Ik ben bang voor. . .
Het is het bijna niet waard, we zullen samen met al het andere sterven, in een circulair systeem.
Ik ben bang om jong te sterven, alleen maar op te groeien om te ontdekken dat opgroeien slechts één manier is om te huilen, huilen, huilen om onszelf water te geven, om te bloeien en dan af te breken in vruchtbare grond.
Als, als, als de Apocalyps zou komen, de regen me zou doen smelten, mij, ik, ik zou kiezen.
Een droevige dag vreet aan mijn slapen en windt me op.
Ik ben bang om jong te sterven, alleen maar op te groeien om te ontdekken dat opgroeien slechts een manier is om te huilen, huilen, huilen om onszelf water te geven, te bloeien en dan uit elkaar te vallen op de grond.
Jonge man bang om dood te gaan, jonge man bang om dood te gaan, jonge man.
Het is nog een manier om te huilen, om jezelf water te geven, om te bloeien.
Woorden die mij vervuilen, die mij martelen, die mij 's nachts redden als we niet kunnen praten, die op dezelfde manier reageren als ik mezelf pijn wil doen, die in mijn cirkelvormige systeem terechtkomen. Jonge angst om dood te gaan, jong.
Alleen maar groeien om te ontdekken dat groeien slechts één manier is om te huilen, huilen, huilen om onszelf water te geven, te bloeien en vervolgens af te breken in vruchtbare aarde.