Meer nummers van Tenth Sky
Beschrijving
Producent: ESSEHO
Programmeur: ESSEHO
Producent, programmeur: Tenth Sky
Zang: Tenth Sky
Componist: Matteo Montalesi
Componist, tekstschrijver: Riccardo Mari
Songtekst en vertaling
Origineel
Fiori, tu vuoi fiori e come dirti di no?
Chiudi gli occhi e ti innamori, sto scendendo in città, yeah.
Forse andiamo fuori, a casa meglio di no, che ci sono i miei genitori, ma non parliamo da un po'.
Oltre di che non preoccuparti che è peggio, tu resta qui con me, dimentichiamoci il resto, che il mondo gira in fretta ed io mi stavo chiedendo se qualcuno tra di noi si sta almeno divertendo.
E poi i tuoi problemi, quei pulsanti, non mi fanno andare avanti e te ne vai sbattendo tutte le parti che hai davanti.
Ed è inutile pensarci, stiamo diventando grandi e mi sfuggono gli attimi.
Faccio sempre gli stessi errori, un giorno dopo l'altro ed è inutile che ti spogli perché tanto ci passo.
Vorrei farne a meno, ma senza me è scopazzo, la paranoia mi gira intorno come un compasso.
Esco fuori a divertirmi e non c'è niente di bello, non esiste il tuo sorriso se non sopra uno schermo.
Anche tu inizi a mentirmi e ti credevo un fratello, la paranoia mi gira intorno come un compasso.
Passa il tempo e non cambia nulla, non cambia nulla.
Noi dico ancora, scendo una fino al petto per un'altra ora, spezzo il respiro e penso a te, yeah.
Ma a te, fondo, non ci ho visto chiaro nemmeno stavolta.
Era un'unità fa e ancora scotta, parla il passato e la colpa è solo la nostra.
Ma ora è inutile pensarci e mi sfuggono gli attimi.
Faccio sempre gli stessi errori, un giorno dopo l'altro ed è inutile che ti spogli perché tanto ci passo.
Vorrei farne a meno, ma senza me è scopazzo, la paranoia mi gira intorno come un compasso.
Esco fuori a divertirmi e non c'è niente di bello, non esiste il tuo sorriso se non sopra uno schermo.
Anche tu inizi a mentirmi e ti credevo un fratello, la paranoia mi gira intorno come un compasso.
Nederlandse vertaling
Bloemen, je wilt bloemen en hoe kun je nee zeggen?
Sluit je ogen en word verliefd, ik kom naar de stad, ja.
Misschien gaan we wel uit, beter niet thuis, want mijn ouders zijn er wel, maar we hebben elkaar al een tijdje niet meer gesproken.
Trouwens, maak je geen zorgen, het is nog erger, jij blijft hier bij mij, laten we de rest vergeten, de wereld draait snel en ik vroeg me af of iemand onder ons tenminste plezier heeft.
En dan zorgen je problemen, die knoppen, ervoor dat ik niet verder ga en dat je op alle onderdelen voor je slaat.
En het heeft geen zin om erover na te denken, we worden ouder en momenten ontgaan me.
Ik maak altijd dezelfde fouten, dag in dag uit, en het heeft geen zin om me uit te kleden, omdat ik zoveel meemaak.
Ik zou het graag zonder willen, maar zonder mij is het klote, paranoia draait als een kompas om mij heen.
Ik ga uit om plezier te maken en er is niets moois, jouw glimlach bestaat niet behalve op een scherm.
Jij begint ook tegen mij te liegen en ik dacht dat je een broer was, paranoia draait als een kompas om mij heen.
De tijd verstrijkt en er verandert niets, er verandert niets.
We zeggen opnieuw: ik ga nog een uur naar mijn borst, ik ben adembenemend en denk aan jou, ja.
Maar voor jou, diep van binnen, zag ik het deze keer ook niet duidelijk.
Het was een eenheid geleden en nog steeds heet, het verleden spreekt en de fout ligt alleen bij ons.
Maar nu heeft het geen zin om erover na te denken en de momenten ontgaan me.
Ik maak altijd dezelfde fouten, dag in dag uit, en het heeft geen zin om me uit te kleden, omdat ik zoveel meemaak.
Ik zou het graag zonder willen, maar zonder mij is het klote, paranoia draait als een kompas om mij heen.
Ik ga uit om plezier te maken en er is niets moois, jouw glimlach bestaat niet behalve op een scherm.
Jij begint ook tegen mij te liegen en ik dacht dat je een broer was, paranoia draait als een kompas om mij heen.