Meer nummers van Alberto Bianco
Beschrijving
Producent: Roberto Angelini
Producent: Andrea Fish Pesce
Componist: Roberto Angelini
Componist: Andrea Fish Pesce
Songtekst en vertaling
Origineel
One, two, three.
One, two, three.
Ti sussurro una canzone senza musica, mentre annuso la tua voce che come l'aria muove senza dar fastidio a un fiore.
Le lenzuola stese che sono i tuoi denti che mi illuminano mentre io, io continuo a cercarti nei locali di notte in cui rimandavamo il futuro a domani.
Perché il tempo è un bastardo, ti convince che tutto lui possa guarire, ma nel frattempo ti guarda soffrire.
Ti confido un mio terrore che non se ne va mentre studio le tue vene e come il sangue arrivo dove non esisti ancora.
Nelle mie parole ci son cellule nuove che mi spingono altrove.
Io, io continuo a cercarti nei locali di notte in cui rimandavamo il futuro a domani.
Perché il tempo è un bastardo, ti convince che tutto lui possa salvare, ma nel frattempo. . .
Io, io non smetto di amarti, anche se non so più neanche chi siamo, io continuo a cercarti.
Il mio tempo è un bastardo, è convinto che un giorno io possa guarire, ma nel frattempo lui mi fa divertire.
Anche se non so più neanche chi siamo, anche se non so più neanche chi siamo, anche se non so più neanche chi siamo, io continuo a cercarti.
Nederlandse vertaling
Eén, twee, drie.
Eén, twee, drie.
Ik fluister je een lied zonder muziek, terwijl ik je stem ruik die beweegt als lucht zonder een bloem te storen.
De hangende lakens die jouw tanden zijn die mij verlichten terwijl ik, ik blijf naar je zoeken in de nachtclubs waar we de toekomst hebben uitgesteld tot morgen.
Omdat de tijd een klootzak is, overtuigt hij je ervan dat alles kan genezen, maar ondertussen ziet hij hoe je lijdt.
Ik vertrouw je een angst van mij toe die niet weggaat terwijl ik je aderen bestudeer en als bloed arriveer ik waar je nog niet bestaat.
In mijn woorden zijn er nieuwe cellen die mij ergens anders heen duwen.
Ik, ik blijf je 's nachts zoeken in de clubs waar we de toekomst hebben uitgesteld tot morgen.
Omdat de tijd een klootzak is, overtuigt hij je ervan dat hij alles kan redden, maar in de tussentijd. . .
Ik, ik hou niet op van je te houden, ook al weet ik niet eens meer wie we zijn, ik blijf naar je zoeken.
Mijn tijd is een klootzak, hij gelooft dat ik op een dag kan genezen, maar ondertussen houdt hij me bezig.
Zelfs als ik niet eens meer weet wie we zijn, zelfs als ik niet eens meer weet wie we zijn, zelfs als ik niet eens meer weet wie we zijn, blijf ik naar je zoeken.