Meer nummers van Younha
Beschrijving
Tekstschrijver: Miiro (미로)
Componist: Miiro (미로)
Arrangeur: 이하은
Songtekst en vertaling
Origineel
더워지는 바람에 눈을 스쳐 뜨던 밤처럼요.
떠지는 그날의 작은 기억이 잊혀져 매일 눈을 뜰 때면 흐려져.
오늘도 눈을 감으면 또 사라져 버릴 듯한 어제를 그려가.
떨어지는 그림자 사이에 맴도는 향기가 조용히 너를 불어와.
선명했던 날들도 어느새 다 지워버린 채 차갑게 잊혀져만 가.
그렸던 날들만 바람에 날아가고 데워 모른 듯 추운 방공에 남은 채 짙은 하늘 위 피어준 구름처럼 사라지는 마음을 후회도 잊어버린 채 세상에 피어난 가장 아픈 겨울은 지난날처럼 기분 좋았던 그리운 계절을 불러.
바람이 스치듯 떠난 밤, 내 안에 계절을 다 파다 버린 밤.
머물러 있는 너의 단서리가 들려.
하, 기뻐지는 심루 사이로 불어오는 푸신 바람이 또 다시 너를 불어와.
선명했던 날들도 이제는 다 잊어버린 채 조용히 흩어져만 가.
그런 날들만 바람에 날아가고 데워 모른 듯 추운 방공에 남은 채 짙은 새벽 끝에 터진 달빛처럼 흐려지는 기억은 슬픔도 잊어버린 채 세상에 지워, 가장 짙은 여름, 지난날처럼 기분 좋았던 그리운 계절을 불러.
하얗고 하얗던 내 계절아, 끝이 없고 끝이지 않는 비에도 밝아오니까.
그 시간이 두려워도 난 괜찮아.
잿빛 사이 푸른 잎이가 선명하게 모든 계절을 다시 찾아갈 테니.
그렸던 날들만 바람에 날아가고 데워 모른 듯 추운 방공에 남은 채 푸른 바람과 스쳐간 계절마저 잊어가는 시간은 어제도 잊어버린 채.
예쁜 날과 슬픔은 사라진 지난날처럼 기분 좋았던 그리운 계절.
하늘로 피어가 꽃잎과 푸른 하늘이 데워 모른 듯 후회만 남아버린 채.
기쁜 마음도, 슬픔도 이젠 되돌릴 수 없는 날들이 저 멀리 사라져만 가.
세상에 피었던 아름다운 하루가 지난날처럼 개고 얻었던 그리운 계절을 불러.
Nederlandse vertaling
Zoals de nacht toen ik mijn ogen opende vanwege de warme wind.
De kleine herinneringen aan die dag worden vergeten en worden wazig als ik elke dag mijn ogen open.
Als ik vandaag mijn ogen weer sluit, zie ik gisteren alsof het weer zal verdwijnen.
De geur die tussen de vallende schaduwen zweeft waait stilletjes door je heen.
Zelfs de levendige dagen worden snel uitgewist en koud vergeten.
Alleen de dagen die ik tekende worden weggeblazen door de wind, en ik blijf in de koude luchtverdediging alsof ik het niet weet, en mijn hart verdwijnt als wolken die bloeien in de donkere lucht. De meest pijnlijke winter die ter wereld heeft gebloeid, waarbij we de spijt vergeten, brengt een nostalgisch seizoen terug dat net zo goed aanvoelde als het verleden.
De nacht dat de wind vertrok alsof hij voorbijging, de nacht die alle seizoenen in mij vernietigde.
Ik hoor het geluid van je stil blijven.
Ha, de frisse wind die door de blije harten waait, waait weer op je af.
De levendige dagen zijn nu allemaal vergeten en stilletjes verspreid.
Alleen die dagen worden weggeblazen door de wind, en de herinneringen die vaag zijn als het maanlicht dat barst aan het einde van de donkere dageraad en in de koude luchtverdediging blijven alsof je het niet weet, worden uit de wereld gewist zonder zelfs maar het verdriet te vergeten, dat de diepste zomer een nostalgisch seizoen noemt dat net zo goed aanvoelde als het verleden.
Mijn witte, witte seizoen, het heldert zelfs op in de eindeloze en nooit eindigende regen.
Ook al ben ik bang voor die tijd, het gaat goed met mij.
De groene bladeren tussen het grijs komen in alle seizoenen levendig terug.
Alleen de dagen die ik tekende worden weggeblazen door de wind, en ik blijf in de koude luchtverdediging alsof ik het niet wist, de blauwe wind vergetend en de seizoenen die voorbijgingen, en vergeet gisteren.
Een nostalgisch seizoen waarin de mooie dagen en het verdriet voorbij waren en goed aanvoelden als vroeger.
Terwijl het de lucht in bloeit, worden de bloemblaadjes en de blauwe lucht warm en blijft er alleen maar spijt over, alsof je het niet wist.
De dagen die niet meer kunnen terugkeren, of ze nu blij of verdrietig zijn, verdwijnen ver weg.
Een mooie dag die bloeide in de wereld brengt het seizoen terug dat ik mis en dat opklaarde alsof het voorbij was.