Meer nummers van Axel Bauer
Beschrijving
Hoofdmuziekdirecteur, zanger, producer, componist: Axel Bauer
Tekstschrijver: Boris Bergman
Songtekst en vertaling
Origineel
Je passe sous le pont où nos initiales sont gravées sur la pierre, sous un ciel sans étoiles.
Qu'es-tu devenu au fil des années?
Dis-moi, as-tu aimé? Es-tu encore aimé?
On ne voulait pas grand-chose, juste le maximum.
Redevenir des gosses, jamais de grands hommes. Nous sommes le bleu d'un même ciel.
Le nous, le je qui met le feu aux citadelles.
Nous sommes le bleu, le rouge vernis, sans le bandeau sur les yeux qui aveuglait nos vies.
Je suis demain l'infini et toi aussi.
Je passe sous le pont où sont passés les miens.
Ils brûlent en paradis, l'enfer, ce serait trop bien.
On ne voulait pas grand-chose, passer l'horizon, se trouver une cause qui aurait le son. Nous sommes le bleu d'un même ciel.
Le nous, le je qui met le feu aux citadelles.
Nous sommes le bleu, le rouge vernis, sans le bandeau sur les yeux qui aveuglait nos vies.
Je suis demain, toi aussi.
Nos couleurs d'avenir seront-elles pastels?
À nous de choisir dans ce que peint l'arc-en-ciel.
Nos couleurs du matin feront-elles nous gris?
Couleurs de nuit.
Nous sommes le bleu d'un même ciel, sans le bandeau sur les yeux qui aveuglait nos vies.
Je suis demain l'infini et toi aussi. Sommes-nous le bleu d'un ciel qui nous attend?
Sommes-nous les yeux de ceux qu'on dit voyants?
Sommes-nous les mains de celui qui nous salue?
Pour eux, demain n'est pas l'inconnu.
Nederlandse vertaling
Ik ga onder de brug door waar onze initialen in de steen zijn gegraveerd, onder een sterrenloze hemel.
Wat is er door de jaren heen van jou geworden?
Vertel eens, vond je het leuk? Ben je nog steeds geliefd?
We wilden niet veel, maar zoveel mogelijk.
Word weer kinderen, nooit grote mannen. Wij zijn het blauw van dezelfde lucht.
De wij, de ik die de citadellen in brand steekt.
Wij zijn het blauw, het gelakte rood, zonder de blinddoek die ons leven verblindde.
Ik ben morgen oneindig en jij ook.
Ik ga onder de brug door waar de mijne passeerde.
Ze branden in de hemel, de hel zou zo goed zijn.
We wilden niet veel, verder dan de horizon gaan, een oorzaak vinden die het geluid zou hebben. Wij zijn het blauw van dezelfde lucht.
De wij, de ik die de citadellen in brand steekt.
Wij zijn het blauw, het gelakte rood, zonder de blinddoek die ons leven verblindde.
Ik ben morgen, jij ook.
Zullen onze kleuren van de toekomst pastelkleuren zijn?
Het is aan ons om te kiezen wat de regenboog schildert.
Zullen onze ochtendkleuren ons grijs maken?
Nachtkleuren.
We zijn het blauw van dezelfde lucht, zonder de blinddoek die ons leven verblindt.
Ik ben morgen oneindig en jij ook. Zijn wij het blauw van een lucht die op ons wacht?
Zijn wij de ogen van degenen waarvan wordt gezegd dat ze zieners zijn?
Zijn wij de handen van Hem die ons begroet?
Voor hen is morgen niet onbekend.