Songtekst en vertaling
Origineel
Hace tiempo que la distancia abraza todos mis miedos, mis logros y esperanzas.
Hace tiempo que no siento tu abrazo, solo en sueños me acuesto entre tus brazos.
Hace tiempo que guardo en la memoria la sonrisa que cuenta nuestra historia.
Hace tiempo que estoy en soledad, buscando una manera para poderte hablar.
Por eso. . .
Cantaré cada recuerdo hasta que se vuelva eterno, brindaré por esos besos que me esperan a lo lejos.
Cantaré toda la tarde antes que se duerma el sol, brindaré por esta vida, la vida que nos tocó.
Hace tiempo me siento tan cansada, ya ni escucho mi voz de madrugada.
Hace tiempo que busco la certeza de saber que brindaremos en tu mesa.
Por momentos me encuentro imaginando, voy de vuelta con mis ojos cerrados.
En el silencio escribo nuestra lucha, si cantamos, el alma nos escucha.
Por eso. . .
Cantaré cada recuerdo hasta que se vuelva eterno, brindaré por esos besos que me esperan a lo lejos.
Cantaré toda la tarde antes que se duerma el sol, brindaré por esta vida.
Cantaré cada recuerdo hasta que se vuelva eterno, brindaré por esos besos que me esperan a lo lejos.
Cantaré toda la tarde antes que se duerma el sol, brindaré por esta vida, brindaré por esta vida, brindaré por esta vida, la vida que nos tocó.
Nederlandse vertaling
Afstand heeft al lang al mijn angsten, mijn prestaties en hoop omarmd.
Ik heb je knuffel al een tijdje niet meer gevoeld, alleen in dromen lig ik in je armen.
Lange tijd heb ik de glimlach die ons verhaal vertelt in mijn geheugen bewaard.
Ik ben al een hele tijd alleen, op zoek naar een manier om met je te praten.
Dat is waarom. . .
Ik zal elke herinnering zingen totdat deze eeuwig wordt, ik zal proosten op de kussen die me in de verte wachten.
Ik zal de hele middag zingen voordat de zon gaat slapen, ik zal proosten op dit leven, het leven dat ons is gegeven.
Ik voel me al een hele tijd zo moe dat ik 's morgens vroeg mijn stem niet eens meer hoor.
Al heel lang ben ik op zoek naar de zekerheid dat ik weet dat we aan jouw tafel gaan proosten.
Soms merk ik dat ik het me inbeeld, ik ga terug met mijn ogen dicht.
In de stilte schrijf ik onze strijd, als we zingen luistert de ziel naar ons.
Dat is waarom. . .
Ik zal elke herinnering zingen totdat deze eeuwig wordt, ik zal proosten op de kussen die me in de verte wachten.
Ik zal de hele middag zingen voordat de zon gaat slapen, ik zal proosten op dit leven.
Ik zal elke herinnering zingen totdat deze eeuwig wordt, ik zal proosten op de kussen die me in de verte wachten.
Ik zal de hele middag zingen voordat de zon gaat slapen, ik zal proosten op dit leven, ik zal proosten op dit leven, ik zal proosten op dit leven, het leven dat ons is gegeven.