Beschrijving
Producent: Marco Galaviz
Producent: Alfredo Baltazar
Producent: Edgar Sandoval
Producent: Jaime Guerrero
Songtekst en vertaling
Origineel
Esto de la fama no se siente nada, solo las personas te tratan mejor.
Voy entrando al antro y prenden las bengalas, y de varias morritas yo soy su patrón.
Ahorita me nace decirles te amo, quizás después de un palo puede estar cabrón.
Sé que ellas quieren el billete que cargo y ellas saben que solo busco diversión.
Sigo discutiendo solo con mi mente, si lo que ahora tengo era lo que soñé.
Los esos cabrones no tiran de frente, ya saben que fronteo si se dejan ver.
Como yo no hay dos, me lo dijo mi madre, porque ella es la que sabe lo que puedo hacer.
Todos son cliché, no suenan diferente, y yo con dos, tres letras me posicioné.
Esto de la fama no se siente nada, solo las personas te tratan mejor.
Voy entrando al antro y prenden las bengalas, y de varias morritas yo soy su patrón.
El día que vista de negro a la familia, secarán sus lágrimas con los de cien.
Estaré contento, pues viví mi vida y la casa de mi madre ya se la compré.
Esto de la fama no se siente nada. Esto de la fama no se siente nada. Esto de la fama. . .
no se siente nada, nada.
Nederlandse vertaling
Dit roemgedoe voelt nergens voor, het is gewoon dat mensen je beter behandelen.
Ik kom de club binnen en zij steken de fakkels aan, en voor een aantal meisjes ben ik hun baas.
Op dit moment heb ik zin om ze te vertellen dat ik van je hou, misschien kunnen ze na een pak slaag een klootzak zijn.
Ik weet dat ze het kaartje willen dat ik bij me heb, en ze weten dat ik gewoon op zoek ben naar plezier.
Ik blijf alleen maar discussiëren met mijn verstand, of wat ik nu heb was waar ik van droomde.
Die klootzakken gaan niet rechtdoor, ze weten al dat ik ga vechten als ze zich laten zien.
Ik ben niet met twee, zei mijn moeder, omdat zij degene is die weet wat ik kan.
Het zijn allemaal clichés, ze klinken niet anders, en met twee, drie letters positioneerde ik mezelf.
Dit roemgedoe voelt nergens voor, het is gewoon dat mensen je beter behandelen.
Ik kom de club binnen en zij steken de fakkels aan, en voor een aantal meisjes ben ik hun baas.
De dag dat ik de familie in het zwart kleed, zullen ze hun tranen drogen met die van honderd.
Ik zal gelukkig zijn, omdat ik mijn leven heb geleefd en het huis van mijn moeder al van haar heb gekocht.
Dit roemgedoe voelt nergens naar. Dit roemgedoe voelt nergens naar. Dit gaat over roem. . .
Je voelt niets, niets.