Meer nummers van Dima Bilan
Meer nummers van Sasha Komovich
Beschrijving
Uitgebracht op: 30-01-2026
Songtekst en vertaling
Origineel
Я холодна, как утренний свет, как стекло на пустом окне.
Я прячу сердце в тени, чтобы не стало больней.
Я смотрю, как уходят лица, как стираются имена.
Но ты стала моей главной страницей, -и назад мне уже нельзя.
-Мы с тобой на последней границе, где уже невозможно молчать.
Нам от чувств уже больше не скрыться, это больше нельзя отрицать.
Мы с тобой на последней границе, где уже невозможно дышать.
Нам от чувств уже больше не скрыться. Я боюсь тебя потерять.
Я прячу свой холод как тайну, держу свое сердце в тени.
Ты тихо зовешь мое имя, и зима отступает -внутри.
-Я смотрел, как стирается время, я привык оставаться один.
Но ты стала моим -отражением, спасла душу мою из глубин.
-Мы с тобой на последней границе, где уже невозможно молчать.
Нам от чувств уже больше не скрыться, это больше нельзя отрицать.
Мы с тобой на последней границе, где уже невозможно дышать.
Нам -от чувств уже больше не скрыться.
-Я боюсь тебя -потерять.
-Если время вдруг станет прозрачным -и сотрет между нами следы. . .
-Я узнаю тебя по молчанию, по дыханию теплой весны.
Nederlandse vertaling
Ik heb het koud, als het ochtendlicht, als glas op een leeg raam.
Ik verberg mijn hart in de schaduw, zodat het niet nog meer pijn doet.
Ik kijk hoe gezichten verdwijnen, hoe namen worden gewist.
Maar je bent mijn hoofdpagina geworden en ik kan niet meer terug.
-Jij en ik zijn bij de laatste grens, waar het niet langer mogelijk is om te zwijgen.
We kunnen ons niet langer verbergen voor onze gevoelens, het kan niet langer worden ontkend.
Jij en ik zijn bij de laatste grens, waar het niet langer mogelijk is om te ademen.
We kunnen ons niet langer verbergen voor onze gevoelens. Ik ben bang je te verliezen.
Ik verberg mijn verkoudheid als een geheim, houd mijn hart in de schaduw.
Je roept stilletjes mijn naam, en de winter trekt zich binnen terug.
-Ik zag hoe de tijd werd gewist, ik raakte eraan gewend alleen te zijn.
Maar jij werd mijn spiegelbeeld, redde mijn ziel uit de diepte.
-Jij en ik zijn bij de laatste grens, waar het niet langer mogelijk is om te zwijgen.
We kunnen ons niet langer verbergen voor onze gevoelens, het kan niet langer worden ontkend.
Jij en ik zijn bij de laatste grens, waar het niet langer mogelijk is om te ademen.
We kunnen ons niet langer verbergen voor onze gevoelens.
-Ik ben bang je te verliezen.
-Als de tijd plotseling transparant wordt en de sporen tussen ons uitwist. . .
-Ik herken je aan de stilte, aan de adem van de warme lente.