Meer nummers van stas kropka
Meer nummers van connorr
Beschrijving
Componist: Olaf Sośnicki
Componist: Stanisław Paciocha
Tekstschrijver: Stanisław Paciocha
Songtekst en vertaling
Origineel
Ile razy już jechałem tędy? W szybę rzucam wzrok z obojętnienia.
Patrzę ze spokojem w moje błędy. Nie chciałbym żyć życiem, gdzie ich nie ma.
Raczej staram się być za nie wdzięczny. Każdy gorszy krok na lepsze zmienia mnie samego.
Pokazuje temat, daje zrozumienie, więc doceniam wszystkie razy, gdy jechałem tędy.
Ile razy już jechałem tędy? Obserwuję zimną Wisłę z okna. Obserwuję zimno, obojętne.
Wczoraj tak pragnąłem się jej oddać i bezwiednie płynąć, gdzie płynie się.
Tak pragnąłem, żeby nurt mnie porwał.
Zimny kubek z wystygniętą kawą, zbiory zaniedbanych starych listów, ogród zarośnięty długą trawą, żółty papier, kiedyś biało-czysty.
Wzory czasu w starym, kruchym drewnie. Długie, nieaktualne zapiski. Myśli nieprzydatne, niepotrzebne.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Składam broń pod twoje zimne oczy. Nie chcę wbijać szpilek w twoją skórę.
Nie chcę wypominać chwili gorszych. Nie ma trunku, który bardziej truje.
Tak, pamiętam moje wszystkie błędy. Tak bym chciał ich wtedy nie popełnić.
Tak samo pamiętam twoje przecież. Nie, nie chowam żalu. Jestem wdzięczny.
Nie chcę jeszcze nigdzie cię oddawać. Jeszcze tylko chwila, jeszcze moment.
Daj mi tylko jeszcze jeden oddech. Wiem, że i tak muszę wrócić potem. Wiem, że nie zostanę tu na dłużej.
Wiem, że w różne strony mamy ścieżki.
Dobrze wiem, że wszystko ma swój koniec, a każdy słaby krok był nam potrzebny.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Nederlandse vertaling
Hoe vaak heb ik deze kant op gereden? Ik kijk onverschillig naar het raam.
Ik kijk rustig naar mijn fouten. Ik zou geen leven willen leiden waar ze niet zijn.
In plaats daarvan probeer ik dankbaar voor hen te zijn. Elke slechtere stap verandert mij ten goede.
Het laat het onderwerp zien, het geeft begrip, dus ik waardeer alle keren dat ik deze kant op heb gereden.
Hoe vaak heb ik deze kant op gereden? Ik kijk vanuit het raam naar de koude Vistula-rivier. Ik kijk koel en onverschillig toe.
Gisteren wilde ik mezelf zo graag aan haar geven en onbewust stromen waar ik stroom.
Ik wilde zo graag meegesleept worden door de stroming.
Een koude mok met koele koffie, verzamelingen verwaarloosde oude brieven, een tuin begroeid met lang gras, geel papier dat vroeger wit en schoon was.
Patronen van de tijd in oud, kwetsbaar hout. Lange, verouderde aantekeningen. Gedachten die nutteloos en onnodig zijn.
De leegte die we hier achterlieten.
De leegte die we hier achterlieten.
Ik leg mijn wapens neer onder jouw koude ogen. Ik wil geen spelden in je huid steken.
Ik wil de ergste momenten niet onthouden. Er is geen drank die giftiger is.
Ja, ik herinner me al mijn fouten. Ik wou dat ik ze toen niet had gemaakt.
Ik herinner me de jouwe op dezelfde manier. Nee, ik heb er geen spijt van. Ik ben dankbaar.
Ik wil je nog niets geven. Een momentje, een momentje.
Geef me nog één keer adem. Ik weet dat ik later toch terug moet komen. Ik weet dat ik hier niet lang zal blijven.
Ik weet dat we paden in verschillende richtingen hebben.
Ik weet heel goed dat aan alles een einde komt en dat we elke zwakke stap nodig hadden.
De leegte die we hier achterlieten.