Meer nummers van Kacper Garncarz
Beschrijving
Producent: Kacper Garncarz
Producent: Piotr Jończyk
Componist: Kacper Garncarz
Componist: Piotr Jończyk
Tekstschrijver: Kacper Garncarz
Zang: Kacper Garncarz
Zang: Marysia Feduniewicz
Mengingenieur: Piotr Jończyk
Mastering Engineer: Piotr Jończyk
Synthesizer: Kacper Garncarz
Songtekst en vertaling
Origineel
Chcę jeszcze raz przepłynąć wpław swój najgłębszy strach.
Broń Boże, to nie ty jesteś zła. No bo jak? Tylko ona była inna.
Może lepiej będzie, jak zostanę sam, sam. I wyglądam przez szybę.
Widzę dom przy samej Wiśle, który mógł być nasz, który mógł być nasz. Czy pan z
Ubera może chwilę tu poczekać? Ja tylko się pozbieram.
Chcę jeszcze raz przepłynąć wpław swój najgłębszy strach. Ooo!
Mam siłę, by ostatni raz odbić się od dna.
Pod wodą jest okej, czasem tylko gubię tlen i znów pojawia się ktoś, kto chce wyciągać mnie.
Bez najmniejszej skazy ląduję w sercu Warszawy. Nie poznałem twarzy. Nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Może bez pytania mnie mama wyszarpała.
Skąd mogła wiedzieć, gdzie mi lepiej?
Może choć nie chcę, oszukałem przeznaczenie, ale to nie ucieknie, bo stoję na molo z zimną głową, która mówi mi skacz. Przypomniało się za późno, gdzie mam płuco.
Chciałem zawrócić, ale usłysz, jak piękny to staw.
Chcę jeszcze raz przepłynąć wpław swój najgłębszy strach. Ooo!
Chcę jeszcze raz przepłynąć wpław swój najgłębszy strach.
Nederlandse vertaling
Ik wil opnieuw door mijn diepste angst heen zwemmen.
God verhoede het, jij bent niet de slechte. Nou, hoe? Alleen zij was anders.
Misschien is het beter als ik alleen blijf, alleen. En ik kijk uit het raam.
Ik zie een huis vlak naast de rivier de Vistula dat van ons had kunnen zijn, dat van ons had kunnen zijn. Bent u van
Kan Uber hier even wachten? Ik zal mezelf maar bij elkaar rapen.
Ik wil opnieuw door mijn diepste angst heen zwemmen. Ooo!
Ik heb de kracht om nog een laatste keer terug te stuiteren van de bodem.
Onder water is het prima, soms verlies ik gewoon zuurstof en verschijnt er weer iemand die me eruit probeert te trekken.
Zonder de minste smet beland ik in het hart van Warschau. Ik herkende het gezicht niet. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.
Misschien heeft mijn moeder me weggetrokken zonder te vragen.
Hoe kon ze weten waar ik beter was?
Misschien heb ik, ook al wil ik het niet, het lot bedrogen, maar het zal mij niet ontgaan omdat ik met een koud hoofd op de pier sta en me zeg dat ik moet springen. Te laat herinnerde ik me waar mijn long was.
Ik wilde teruggaan, maar hoor hoe mooi deze vijver is.
Ik wil opnieuw door mijn diepste angst heen zwemmen. Ooo!
Ik wil opnieuw door mijn diepste angst heen zwemmen.