Meer nummers van Haindling
Beschrijving
Componist, tekstschrijver, producent: Hans-Jürgen Buchner
Mengingenieur: Matthias Ruckdäschel
Songtekst en vertaling
Origineel
Wenn die Sonnenkugel rot hinter'm Fabrikdach verschwindet und es wird langsam finster und die Nacht beginnt.
In der Dunkelheit sieht man kein Fabrikdach mehr und ich stell mir vor, da hinten ist das blaue
Meer.
Komm, lass uns geh'n zu unserem Meeresstrand, wo die Palmen rauschen und im weißen Sand gehen wir mir zwei durch die Nacht spazieren.
Der Mond scheint und die Sternschnuppen flirren und ich wünsch mir, dass das immer so bleibt.
Ich wünsch mir, dass das immer so bleibt.
Wenn man meint, dass man die Welt manchmal nicht mehr versteht und man fragt sich dann, wie das weitergeht.
Und du schaust nach oben, da ist alles grau.
Doch über die Wolken, da ist alles blau.
Komm, lass uns geh'n zu unserem Meeresstrand, wo die Palmen rauschen und im weißen Sand gehen wir mir zwei durch die Nacht spazieren.
Der Mond scheint und die Sternschnuppen flirren und ich wünsch mir, dass das immer so bleibt.
Ich wünsch mir, dass das immer so bleibt, ganz lang für uns zwei, die sich unter sieben Milliarden Menschen gefunden haben.
Selbst wenn man die Sterne vor lauter Wolken nicht sieht, so sind sie trotzdem da, nur heute verdeckt.
Nederlandse vertaling
Wanneer de rode zonnebol achter het fabrieksdak verdwijnt en het langzaam donker wordt en de nacht begint.
In het donker kun je het fabrieksdak niet meer zien en ik stel me voor dat het blauwe daarginds ligt
zee.
Kom op, laten we naar ons zeestrand gaan, waar de palmbomen ritselen en wij tweeën de nacht door kunnen lopen op het witte zand.
De maan schijnt en de vallende sterren glinsteren en ik zou willen dat dit altijd zo bleef.
Ik zou willen dat het altijd zo bleef.
Als je denkt dat je de wereld soms niet meer begrijpt en je jezelf vervolgens afvraagt wat er daarna gaat gebeuren.
En je kijkt omhoog en alles is grijs.
Maar boven de wolken is alles blauw.
Kom op, laten we naar ons zeestrand gaan, waar de palmbomen ritselen en wij tweeën de nacht door kunnen lopen op het witte zand.
De maan schijnt en de vallende sterren glinsteren en ik zou willen dat dit altijd zo bleef.
Ik hoop dat dit altijd zo zal blijven, voor een lange tijd voor ons tweeën die elkaar tussen de zeven miljard mensen hebben gevonden.
Zelfs als je de sterren niet kunt zien vanwege de wolken, zijn ze er nog steeds, alleen vandaag nog verduisterd.