Beschrijving
Producent, componist: Paul Redon
Tekstschrijver, zanger: KRN
Mastering-ingenieur, opname-ingenieur, mix-ingenieur: IBO Studio
Songtekst en vertaling
Origineel
Si mes yeux pleurent, dis-toi qu'ils rêvent de l'océan.
J'vois mes rêves mourir dans le temps. Maintenant, j'ai peur quand on me parle d'mes sentiments.
Y a plus d'couleur dans l'cœur des gens.
Si l'bonheur était tout au fond d'un volcan et qu'nos erreurs brûlaient depuis longtemps.
Effleurée par la douceur de tes mots, ceux qui habitent mes soirs quand même ils sont faux.
Effleurée par la douceur de tes mots, j'aime quand l'soleil repère l'ombre sur ma peau.
Il est loin le temps où, quand sur un banc, on regardait le ciel en imaginant l'océan.
Il est loin le temps où, quand sur un banc, on regardait le ciel en imaginant l'océan.
Dans mon jardin, y avait des roses et des secrets.
Le chemin n'était pas parfait.
Et puis l'destin décida de tout transformer, mais j'avais le mien sur un papier.
Et quand tout s'complique, que les fleurs ne poussent pas, on ne veut pas avoir l'air triste, mais nos regards ne mentent pas.
Effleurée par la douceur de tes mots, ceux qui habitent mes soirs quand même ils sont faux.
Effleurée par la douceur de tes mots, j'aime quand l'soleil repère l'ombre sur ma peau.
Il est loin le temps où, quand sur un banc, on regardait le ciel en imaginant l'océan.
Il est loin le temps où, quand sur un banc, on regardait le ciel en imaginant l'océan.
Quand on imaginait l'océan, on l'imaginait si grand.
On a beau s'parler derrière nos écrans, est-ce qu'on se reverra vraiment?
Nederlandse vertaling
Als mijn ogen huilen, zeg dan tegen jezelf dat ze over de oceaan dromen.
Ik zie mijn dromen na verloop van tijd sterven. Nu ben ik bang als mensen met mij over mijn gevoelens praten.
Er zit meer kleur in de harten van mensen.
Als het geluk zich op de bodem van een vulkaan bevond en onze fouten al heel lang brandden.
Geraakt door de zoetheid van uw woorden, degenen die mijn avonden bewonen, ook al zijn ze vals.
Geraakt door de zoetheid van je woorden, hou ik ervan als de zon de schaduw op mijn huid bespeurt.
Voorbij zijn de dagen dat we op een bankje naar de lucht keken en ons de oceaan voorstelden.
Voorbij zijn de dagen dat we op een bankje naar de lucht keken en ons de oceaan voorstelden.
In mijn tuin stonden rozen en geheimen.
Het pad was niet perfect.
En toen besloot het lot alles te transformeren, maar ik had de mijne op papier.
En als alles ingewikkeld wordt, als de bloemen niet groeien, willen we er niet verdrietig uitzien, maar ons uiterlijk liegt niet.
Geraakt door de zoetheid van uw woorden, degenen die mijn avonden bewonen, ook al zijn ze vals.
Geraakt door de zoetheid van je woorden, hou ik ervan als de zon de schaduw op mijn huid bespeurt.
Voorbij zijn de dagen dat we op een bankje naar de lucht keken en ons de oceaan voorstelden.
Voorbij zijn de dagen dat we op een bankje naar de lucht keken en ons de oceaan voorstelden.
Toen we ons de oceaan voorstelden, stelden we ons hem zo groot voor.
Hoe vaak we ook achter onze schermen praten, zullen we elkaar echt nog eens zien?