Meer nummers van 7loseey
Beschrijving
Uitgebracht op: 30-09-2025
Songtekst en vertaling
Origineel
-¿Vamos a morir? -Así es.
Y como es inevitable, ¿nos pide -que luchemos hasta el final?
-¿Significa eso que la vida no tiene ningún sentido?
¿Que no ha tenido sentido que nacierais, ni las muertes de vuestros compañeros, ni tampoco sus vidas como soldados? ¡Claro que no! Nosotros vamos a dar sentido a su existencia.
Todo lo que me honra, de cada caída he podido levantarme.
Pienso acabar la carrera y el máster y cumplir el sueño de poder pegarme.
No pude matarme de pensar cuánto lloraría mi madre. No pudieron matarme, tuve los cojones para plantarme.
Pintaba una vida tranquila, nací en un pueblo tranquilo.
Mis padres siempre se sacrificaron, priorizaron todo lo mío.
La verdad es que eso no puedo quejarme, nunca me ha faltado nada de crío, por eso siempre que veo fotos de pequeño sonrío.
En el cole los profes me amaban, pero me sobrevaloraban.
Decían que era superdotado y eso me dotó un complejo de superioridad.
Traté de superar ese narcisismo, pero todo se acabó muy mal.
Mentí a demasiadas personas, no sabía otra forma para poderme valorar. Con catorce las compañías, tan pocas que me ayudaran.
La verdad es que eran buenas personas, pero no veían más allá del mañana.
En el instituto repetían el talento que yo desaprovechaba.
Un profe me dijo: "Deja los estudios, vago, no vales para nada".
Y entonces llegó cuarentena, a día de hoy pienso que me salvé por los pelos.
Empecé a leer sobre física y filosofía para así crear un yo nuevo.
Luego apareció una persona que casi consigue sacarme del juego. Y a pesar de lo mal, hago bromas, comprende su pueblo en fuego.
Acabé bachiller y entré directo a la universidad.
Me tuve que ir solo a vivir y la depresión no tardó en llegar.
Me quise dejar la carrera en primero porque no me llegaba a motivar, y comprendí que esta vida muchas veces trata solo de remar.
Conocí al amor de mi vida y ella fue quien me salvó la vida.
Ambiciono demasiado esa libertad, por eso voy en libre caída, y debo mil agradecimientos a los iluminados y a mi familia por hacerme dudar muchas veces si estoy en estado de vigilia.
Nederlandse vertaling
-Gaan we dood? -Zo is het.
En aangezien het onvermijdelijk is, vraagt hij ons om tot het einde te vechten?
-Betekent dit dat het leven geen betekenis heeft?
Dat het geen zin had om geboren te worden, noch om de dood van je metgezellen, noch om hun levens als soldaten? Natuurlijk niet! Wij gaan betekenis geven aan hun bestaan.
Alles wat mij eert, van elke val heb ik kunnen opstaan.
Ik ben van plan mijn studie en masteropleiding af te ronden en mijn droom te verwezenlijken om van start te kunnen gaan.
Ik kon geen zelfmoord plegen bij de gedachte hoeveel mijn moeder zou huilen. Ze konden me niet vermoorden, ik had het lef om op te staan.
Ik schilderde een rustig leven, ik ben geboren in een rustig stadje.
Mijn ouders offerden zich altijd op, ze gaven prioriteit aan alles wat ik had.
De waarheid is dat ik daarover niet mag klagen. Als kind heb ik nooit iets gemist, daarom glimlach ik elke keer als ik foto's uit mijn kindertijd zie.
Op school hielden de leraren van mij, maar ze overschatten mij.
Ze zeiden dat ik hoogbegaafd was en dat bezorgde me een superioriteitscomplex.
Ik probeerde dat narcisme te overwinnen, maar alles eindigde heel slecht.
Ik heb tegen te veel mensen gelogen, ik wist geen andere manier om mezelf te waarderen. Met veertien bedrijven, zo weinig dat mij zou helpen.
De waarheid is dat het goede mensen waren, maar dat ze niet verder keken dan morgen.
Op de middelbare school herhaalden ze het talent dat ik verspilde.
Een leraar zei tegen mij: "Laat je studie achterwege, jij lui mens, je bent waardeloos."
En toen kwam de quarantaine, tot op de dag van vandaag denk ik dat ik ternauwernood ontsnapt ben.
Ik begon te lezen over natuurkunde en filosofie om een nieuwe ik te creëren.
Toen verscheen er een persoon die er bijna in slaagde mij uit het spel te gooien. En ondanks de slechte dingen maak ik grapjes, hij begrijpt dat zijn stad in brand staat.
Ik heb de middelbare school afgemaakt en ben direct naar de universiteit gegaan.
Ik moest alleen gaan wonen en het duurde niet lang voordat de depressie arriveerde.
Ik wilde de race in de eerste klas verlaten omdat het me niet motiveerde, en ik begreep dat dit leven vaak alleen maar om roeien gaat.
Ik ontmoette de liefde van mijn leven en zij was degene die mijn leven redde.
Ik begeer te veel naar die vrijheid, daarom bevind ik mij in een vrije val, en ik ben de verlichte mensen en mijn familie duizendmaal dank verschuldigd omdat zij mij vele malen hebben doen twijfelen of ik wel in een staat van waakzaamheid verkeer.