Meer nummers van beno real
Beschrijving
Uitgebracht op: 2025-12-17
Songtekst en vertaling
Origineel
Nadie me enseñó a vivir con la cabeza en guerra, pero aquí sigo, aprendiendo a no romperme.
Aprendí a calmarme cuando todo dolía, cuando el miedo gritaba y no me dejaba respirar.
La ansiedad me robaba mi vida, pero no pudo quitarme las ganas de avanzar.
Aprendí a calmarme, sin correr, sin huir de lo que me hace sentir, porque no todo es ser valiente, a veces es parar y sobrevivir.
Me despertaba con nudo en el pecho, con el alma cansada de fingir.
Sonreía pa' que nadie preguntara, mientras por dentro no sabía existir.
Me exigía más de lo que podía, pensando que así iba a sanar, pero el cuerpo también se cansa de aguantar sin poder hablar.
Hasta que entendí. . .
que no todo lo roto se esconde.
Aprendí a calmarme cuando todo dolía, cuando el miedo gritaba y no me dejaba respirar.
La ansiedad me robaba hasta el día, pero no pudo quitarme las ganas de avanzar.
Aprendí a escucharme en silencio, a soltar lo que no era para mí, a no culparme por los días malos y a celebrar solo por seguir aquí.
No todo se cura de golpe, no todo tiene explicación, pero luchar ya es una victoria, así que sigue peleando hasta la gloria.
Y si hoy sientes que no puedes, que el mundo te pesa de más, recuerda que no estás fallando, solo estás aprendiendo a sanar.
Aprendí a calmarme y sigo en ello, no todos los días sale el sol, pero ahora cuando llega el miedo, no me pierdo, me agarro a mi voz.
Aprendí a calmarme, sigo aquí, aunque tiemble a veces.
Al vivir, la ansiedad no es quien yo soy, solo fue una parte del camino hasta volver a mí.
Nederlandse vertaling
Niemand heeft mij geleerd om met mijn hoofd in oorlog te leven, maar hier ben ik nog steeds en leer niet te breken.
Ik leerde kalmeren als alles pijn deed, als de angst schreeuwde en me niet liet ademen.
Angst stal mijn leven, maar het kon mijn verlangen om vooruit te komen niet wegnemen.
Ik heb geleerd te kalmeren, zonder te rennen, zonder weg te rennen voor wat ik daardoor voel, want niet alles draait om moedig zijn, soms gaat het om stoppen en overleven.
Ik werd wakker met een knoop in mijn borst, en mijn ziel was het beu om te doen alsof.
Hij glimlachte zodat niemand het zou vragen, terwijl hij van binnen niet wist hoe hij moest bestaan.
Ik eiste meer van mezelf dan ik kon, in de veronderstelling dat ik op deze manier zou genezen, maar het lichaam wordt het ook beu om te volharden zonder te kunnen praten.
Tot ik het begreep. . .
dat niet alles wat kapot is verborgen is.
Ik leerde kalmeren als alles pijn deed, als de angst schreeuwde en me niet liet ademen.
Angst stal de dag van mij, maar het kon mijn verlangen om vooruit te komen niet wegnemen.
Ik leerde in stilte naar mezelf te luisteren, los te laten wat niet voor mij was, mezelf niet de schuld te geven van de slechte dagen en te vieren dat ik er gewoon was.
Niet alles is in één keer genezen, niet alles heeft een verklaring, maar vechten is al een overwinning, dus blijf vechten tot de glorie.
En als je vandaag het gevoel hebt dat je het niet kunt, dat de wereld te veel op je drukt, onthoud dan dat je niet faalt, je leert alleen maar te genezen.
Ik heb geleerd om te kalmeren en ik ga ermee door, de zon schijnt niet elke dag, maar als er nu angst komt, verdwaal ik niet, ik houd vast aan mijn stem.
Ik heb geleerd te kalmeren, ik ben er nog steeds, ook al beef ik soms.
In het leven is angst niet wie ik ben, het was slechts een deel van de reis om bij mij terug te komen.