Meer nummers van Natos y Waor
Meer nummers van Recycled J
Meer nummers van Hijos de la Ruina
Beschrijving
Componist: Gonzalo Cidre Aranaz
Componist: Fernando Hisado Maldonado
Componist: Jorge Escorial Moreno
Meester: Koar
Producent: Jaackstone
Producent: Pablo Gareta
Producent: SokeThugPro
Vocale opnametechnicus: Pablo Gareta
Vocale opnametechnicus: SokeThugPro
Vocale opnametechnicus: PMP
Menger: Pablo Gareta
Mixer: SokeThugPro
Menger: PMP
Songtekst en vertaling
Origineel
En el cementerio en que rode de soledad Jero enterré nueve años después, y esa ya os la sabéis.
Le cargamos entre seis y nos fuimos a beber, a fumar y a joder como le hubiese gustado a él.
El día que le empezamos el disco, la muerte fue mi inspo.
En nombre del padre, como Cristo, fuimos cinco amigos a escribir veintiún himnos pa' despedirnos. Si en el Wanda los hubieras visto. . . Hubiera brindado con
Gonzalín y llorado con Adam al ver la cara de Fer salir.
Decía: Da gracias a Dios y al que te haga competir, sin ninguno de los dos habrías llegado hasta aquí.
A ti, ve a hacerte un hijo, a mandar todo al carajo y reformar un piso, que ni piso si viajo.
Dejar de estar gordo y hacer gordo mi fajo y que la vida al final deje de ser cocaína y trabajo.
Así que dile al de arriba que me respete los plazos, yo cumpliré mi palabra con los que quedan abajo.
Lo conseguimos, viejo, el puto pelotazo, todo este camino sin atajos.
Todo fue tan real, que parecía mentira.
Somos eso que hacemos cuando nadie nos mira.
Cuando no tenía nada, cuando llegué a la cima, me di cuenta de que no es lo que quería.
Abrí mi corazón gracias a Pablo y a Jaime. Aprendí que no llorar es de cobardes.
Abracé a mis padres antes de que fuera tarde y escribí cicatrices cuando me curé del cáncer.
Es tan fácil ser amigos en el after, en el reservado y en el váter, pero ni uno de ellos va a venir a visitarme cuando esté en el hospital, el cementerio o la cárcel.
Conocí a Fer y nos cosimos las heridas.
Conocí a Sarita y me salvó la vida, me hizo darme cuenta de que no me conocía y me enseñó cosas de mí que ni yo mismo sabía.
No usé mi llamada desde comisaría, pa' que entiendas lo solo que me sentía.
Compré una casa pa' mi hermana y salí de la notaría más feliz que cuando me compré la mía.
Visito a la yaya cada vez que puedo, porque no me pude despedir de mis abuelos.
Siempre llueve cuando se acaba lo bueno, como decía Jero, y en su entierro lloraba hasta el cielo.
Del barrio pal barrio, que le jodan al dinero, de la ocupa al estadio, sin horario ni miedo.
Por ti, por mí, porque te quiero, tengo claro que es un sueño, pero. . .
Todo fue tan real, que parecía mentira.
Somos eso que hacemos cuando nadie nos mira.
Cuando no tenía nada, cuando llegué a la cima, me di cuenta de que no es lo que quería.
Crecí en un piso bajo junto a Carabanchel bajo.
Yo jugaba y mi padre tocaba el contrabajo.
Lejos de lujos, me enseñaron de trabajo y de que para llegar lejos, mejor no coger atajos.
Los últimos coletazos del jaco, esquivando jeringuillas en el parque de abajo, escribiendo cuatro letras con un rotulador rojo. Podríamos decir que así empezó todo.
Frases de desamor en mis primeras maquetas y mil chavalas ahí fuera creyendo que iban por ellas.
La sala llena y yo solo pensando en volver a verla, pero había que llenar la nevera.
Quise sacarla del frío que te provoca la nieve, pero no se puede ayudar a quien no quiere.
Y me fui lejos, besando otros labios de ciudad en ciudad, tanto que ya ni recuerdo a quién quería olvidar.
Me acostumbré a los focos, al flash de las fotos, aunque no sé qué coño le ven de especial a este loco.
Y siento si al acabar no me hago selfies con todos, pero es que, tronco, ahora vienen veinte mil al bolo.
Encontré una amiga que es la luz que me guía, con la que formé una familia por la que daría la vida.
Mi otra familia son los Hijos de la Ruina, Fernando y Sado Maldonado, hasta mi nombre rima.
Todo fue tan real, que parecía mentira.
Somos eso que hacemos cuando nadie nos mira.
Cuando no tenía nada, cuando llegué a la cima, me di cuenta de que no es lo que quería.
Nederlandse vertaling
Op de begraafplaats waar ik Jero in eenzaamheid omringde, begroef ik negen jaar later, en dat weet je al.
We laadden hem met z'n zessen op en gingen drinken, roken en neuken zoals hij had gewild.
De dag dat we aan het album begonnen, was de dood mijn inspiratiebron.
In de naam van de Vader gingen, net als Christus, vijf vrienden eenentwintig hymnen schrijven om afscheid te nemen. Als je ze bij Wanda had gezien. . . Ik zou hebben geroosterd
Gonzalín en huilde met Adam toen hij Fer's gezicht naar buiten zag komen.
Er stond: Dank God en degene die jou laat concurreren, zonder een van hen zou je zo ver zijn gekomen.
Wat jou betreft, ga een zoon maken, stuur alles naar de hel en renoveer een appartement, dat ik niet eens heb als ik reis.
Stop met dik te zijn en maak mijn geld dik, zodat het leven uiteindelijk niet langer cocaïne en werk is.
Dus vertel degene aan de top dat hij mijn deadlines moet respecteren, ik zal mijn woord houden aan degenen onderaan.
We hebben het, man, de verdomde bal, helemaal hierheen, zonder kortere wegen.
Alles was zo echt dat het een leugen leek.
We zijn wat we doen als niemand naar ons kijkt.
Toen ik niets had, toen ik de top bereikte, besefte ik dat dit niet was wat ik wilde.
Ik opende mijn hart dankzij Pablo en Jaime. Ik heb geleerd dat niet huilen laf is.
Ik omhelsde mijn ouders voordat het te laat was en schreef littekens toen ik genezen was van kanker.
Het is zo gemakkelijk om vrienden te zijn buiten kantooruren, in het hokje en in de badkamer, maar geen van hen zal me bezoeken als ik in het ziekenhuis, op de begraafplaats of in de gevangenis ben.
Ik ontmoette Fer en we hechtten onze wonden.
Ik ontmoette Sarita en zij redde mijn leven, ze liet me beseffen dat ze mij niet kende en ze leerde me dingen over mezelf die ik zelf niet eens wist.
Ik heb geen gebruik gemaakt van mijn oproep van het politiebureau, dus je begrijpt hoe eenzaam ik me voelde.
Ik kocht een huis voor mijn zus en verliet het notariskantoor met een gelukkiger gevoel dan toen ik het mijne kocht.
Ik bezoek mijn grootmoeder zo vaak als ik kan, omdat ik geen afscheid kon nemen van mijn grootouders.
Het regent altijd als iets goeds eindigt, zoals Jero zei, en op zijn begrafenis riep hij naar de hemel.
Van buurt tot buurt, het geld opschroeven, van de bezetting tot het stadion, zonder schema of angst.
Voor jou, voor mij, omdat ik van je hou, ben ik duidelijk dat het een droom is, maar. . .
Alles was zo echt dat het een leugen leek.
We zijn wat we doen als niemand naar ons kijkt.
Toen ik niets had, toen ik de top bereikte, besefte ik dat dit niet was wat ik wilde.
Ik ben opgegroeid op de begane grond naast Carabanchel Bajo.
Ik speelde en mijn vader speelde contrabas.
Verre van luxe, leerden ze me over werk en dat om ver te komen, het beter was om geen sluiproutes te nemen.
De laatste slagen van de varkensstaart, het ontwijken van spuiten in het park beneden, het schrijven van vier letters met een rode stift. We zouden kunnen zeggen dat dit is hoe het allemaal begon.
Zinnen van liefdesverdriet in mijn eerste modellen en duizend meisjes die geloofden dat ze achter hen aan kwamen.
De kamer was vol en ik dacht er net aan om hem nog een keer te zien, maar de koelkast moest gevuld worden.
Ik wilde haar uit de kou halen die de sneeuw veroorzaakt, maar iemand die dat niet wil, kun je niet helpen.
En ik ging weg en kuste andere lippen van stad tot stad, zo erg zelfs dat ik me niet eens meer herinner wie ik wilde vergeten.
Ik raakte gewend aan de spotlights, de flits van de foto's, al weet ik niet wat ze in vredesnaam zo speciaal zien aan deze gekke kerel.
En het spijt me als ik aan het eind geen selfies met iedereen maak, maar man, nu komen er twintigduizend naar het optreden.
Ik heb een vriend gevonden die het licht is dat mij leidt, met wie ik een gezin vormde voor wie ik mijn leven zou geven.
Mijn andere familie zijn de Sons of Ruin, Fernando en Sado Maldonado, zelfs mijn naam rijmt.
Alles was zo echt dat het een leugen leek.
We zijn wat we doen als niemand naar ons kijkt.
Toen ik niets had, toen ik de top bereikte, besefte ik dat dit niet was wat ik wilde.