Meer nummers van Natos y Waor
Meer nummers van Recycled J
Meer nummers van Hijos de la Ruina
Beschrijving
Componist: Fernando Hisado Maldonado
Componist: Gonzalo Cidre Aranaz
Componist: Jorge Escorial Moreno
Producent: SokeThugPro
Producent: Pablo Gareta
Producent: Jaackstone
Menger: Pablo Gareta
Meester: Koar
Menger: PMP
Producent: BatzOut
Songtekst en vertaling
Origineel
Dice.
El oro en los dientes me ha comido el esmalte, Gucci en la pechera, en la cabeza un implante.
Solo tengo demos, mil maquetas y masters, en el boxy Justin y en la street Moltisanti.
No hay nadie al volante y nadie que me adelante, ni uno me echa el guante, es imposible alcanzarme.
La diferencia entre un real y un copy-paste, a estas hormigas es normal que las aplaste.
Conozco superhéroes que no salen en Marvel, como mi tía superando par de veces un cáncer.
Con palos y piedras estoy delante del Panzer, con o sin dinero, los míos son un diamante.
Cuando lo partes en un parque y con tus compadres partes la mejor parte, aprecias de otro modo el arte, pero eso ya es caso aparte. Y pa' filosofar ya estás arte.
Los tiempos de antes, cintas y blockbuster, juntarte a rapear y emborracharte era un cypher.
Cuando estos influencers no eran cantantes, disco en la muñeca y Be Real el de Cypress.
Los tiempos de antes, castillo de naipes, con las cruces y cadenas, aunque no éramos frailes.
Soy Madrid, Madrid, como el brillante, reyes en el under, los patitos feos del estanque.
Supe que era un hombre sin mirarme al espejo, cuando mi viejo cambió las órdenes por consejos.
No me quedan más cojones que ponerme serio, porque ahora me toca a mí cuidarlos a ellos.
Siempre seré grafitero, cafetero y camello, argentino y madrileño, chulo y canchero.
Fui rapero del recreo cuando no molaba serlo, y el más guay del instituto ahora es el tonto del pueblo.
Estoy haciendo flexiones como si estuviera preso, y la vecina oye el ruido de mis cadenas en el techo.
Yo me he ganado el respeto, no con palabras, con hechos.
Si tú me guardas la espalda, yo salgo a poner el pecho. A veces hablo con Dios, a veces bajo al infierno.
Por más que brille el reloj, el tiempo no tiene dueño. ¿Qué es la vida sin amor?
¿Qué es la vida sin un sueño? Fer es mi hermano mayor, Jorge es mi hermano pequeño.
Nunca aprendo de errores ajenos, por eso saco brillo a mis tropiezos y los pongo en la vitrina como si fueran trofeos.
El dolor es mi maestro, nadie se hizo duro en tiempos buenos. Somos lo que somos, no lo que tenemos.
Nos hace valientes todo lo que tememos. Échame uno más o échame de menos.
Un beso al Darío, aunque ni hablemos.
Hijos de la ruina.
Entramos por la puerta de atrás, entre la luz de los flashes y gritos de los fans.
Con capuchas y cadenas, con la cara tapá, no sé qué habrá quedado de aquel chaval normal. Siempre fui más de morder que de ladrar.
No juro por mis hijos, aunque diga la verdad.
Hay líneas rojas que es mejor no cruzar, porque si es por mi familia, me juego la libertad.
Jugando a la ruleta con seis balas, no tengo talento, tengo pico y pala.
Orgullo de barrio, vaya donde vaya, yo siempre tiro pa'l monte porque soy la cabra.
Se piensan que me conocen por mis letras, pero solo sabes de mí lo que yo quiero que sepas.
Partimos en tres el tema, en tres la pepa, y volamos por el cielo como un puto cometa.
No confundas el respeto con el miedo, el valor con el precio, el amor con el deseo.
Esos infelices no saben de qué va el juego, son tan pobres que solo tienen dinero.
Echo de menos las noches de verano, improvisando borracho con el Souking y el
Ramos. Escucho por la jeta y se me enfrían las manos.
Éramos felices y no lo sabíamos.
Nederlandse vertaling
Zegt.
Het goud op mijn tanden heeft mijn glazuur weggevreten, Gucci op mijn shirt, een implantaat in mijn hoofd.
Ik heb alleen demo's, duizend demo's en masters, in boxy Justin en in Moltisanti Street.
Er zit niemand aan het stuur en niemand die mij kan inhalen, zelfs niemand kan mij inhalen, het is onmogelijk mij in te halen.
Het verschil tussen een echte en een copy-paste, het is normaal dat deze mieren verpletterd worden.
Ik ken superhelden die niet in Marvel voorkomen, zoals mijn tante die een paar keer kanker overwint.
Met stokken en stenen sta ik voor de Panzer, met of zonder geld, de mijne zijn een diamant.
Wanneer je het in een park deelt en het mooiste deel met je vrienden deelt, waardeer je kunst op een andere manier, maar dat is een geval apart. En om te filosoferen ben je al kunst.
Vroeger, tapes en blockbusters, samenkomen om te rappen en dronken te worden, was een cypher.
Toen deze influencers nog geen zangers waren, hadden ze een plaat om hun pols en Be Real op Cypress.
Vroeger een kaartenhuis, met kruisen en kettingen, ook al waren we geen broeders.
Ik ben Madrid, Madrid, zoals de briljante, koningen in de underground, de lelijke eendjes van de vijver.
Ik wist dat ik een man was zonder in de spiegel te kijken, toen mijn oude man de opdracht veranderde voor advies.
Ik heb geen andere keus dan serieus te worden, want nu is het mijn beurt om voor ze te zorgen.
Ik zal altijd een graffitikunstenaar zijn, een koffiezetapparaat en een drugsdealer, een Argentijn en een inwoner van Madrid, een pooier en een canchero.
Ik was een pauze-rapper toen het niet cool was om er een te zijn, en de coolste jongen op de middelbare school is nu de stadsidioot.
Ik doe push-ups alsof ik in de gevangenis zit, en de buurman hoort het geluid van mijn kettingen aan het plafond.
Ik heb respect verdiend, niet met woorden, maar met daden.
Als je mijn rug houdt, ga ik naar buiten en steek mijn borst naar voren. Soms praat ik met God, soms ga ik naar de hel.
Hoe hard de klok ook schijnt, de tijd heeft geen eigenaar. Wat is het leven zonder liefde?
Wat is het leven zonder droom? Fer is mijn oudere broer, Jorge is mijn kleine broertje.
Ik leer nooit van de fouten van anderen, daarom laat ik mijn fouten zien en zet ik ze in de vitrine alsof het trofeeën zijn.
Pijn is mijn leraar, niemand werd stoer in goede tijden. We zijn wat we zijn, niet wat we hebben.
Alles waar we bang voor zijn, maakt ons moedig. Geef me er nog één, of mis me.
Een kus voor Darío, ook al praten we niet eens.
Kinderen van de ondergang.
We kwamen binnen via de achterdeur, te midden van het licht van de flitsen en het geschreeuw van de fans.
Met kappen en kettingen, met zijn gezicht bedekt, weet ik niet wat er nog over is van dat normale kind. Ik was altijd meer een bijter dan een blaffer.
Ik zweer niet bij mijn kinderen, ook al vertel ik de waarheid.
Er zijn rode lijnen die je beter niet kunt overschrijden, want als het voor mijn gezin is, riskeer ik mijn vrijheid.
Roulette spelen met zes kogels, ik heb geen talent, ik heb een houweel en een schep.
Buurttrots, waar ik ook ga, ik schiet altijd naar de berg omdat ik de geit ben.
Ze denken dat ze mij kennen vanwege mijn teksten, maar jij weet alleen over mij wat ik wil dat je weet.
We splitsten het thema in drieën, de kern in drieën, en we vlogen door de lucht als een verdomde komeet.
Verwar respect niet met angst, waarde met prijs, liefde met verlangen.
Deze ongelukkige mensen weten niet waar het spel over gaat, ze zijn zo arm dat ze alleen maar geld hebben.
Ik mis de zomeravonden, dronken improviseren met Souking en
Ramos. Ik luister door mijn mond en mijn handen worden koud.
We waren blij en we wisten het niet.