Meer nummers van Natos y Waor
Meer nummers van Recycled J
Meer nummers van Hijos de la Ruina
Beschrijving
Componist: Gonzalo Cidre Aranaz
Componist: Fernando Hisado Maldonado
Componist: Jorge Escorial Moreno
Meester: Koar
Producent: SokeThugPro
Producent: Pablo Gareta
Producent: Bombony Montana
Arrangeur: Jaackstone
Arrangeur: BatzOut
Vocale opnametechnicus: Pablo Gareta
Vocale opnametechnicus: SokeThugPro
Vocale opnametechnicus: Alex Cappa
Menger: Pablo Gareta
Mixer: SokeThugPro
Songtekst en vertaling
Origineel
Yeah, Hijos de la Ruina. Hijos de la Ruina, Hijos de la Ruina.
Dice: a base de brechas y desabrochar, antes de nacer Diorchar y de coronar los charts.
Cinturón Goyard, calavera en el collar, ayer parecía de coña lo que solíamos soñar y hoy me siento Goya, loco, dando pinceladas.
No sé si es la paranoia o el coñac, pero aún sigo como un perro con un saco de huesos de cristal, en busca de una gata loca que arañar y acariciar.
Donde había telarañas, con salero y maña, tres macarras daban caña, Malasaña y Tribunal.
Pregunta en España, da igual mainstream o underground, ninguno de estos legañas podrá pisarme el fregado.
Solo sé sembrar, bregar y derrochar, trasnochar y tocar, llenarlo como un all cast.
Me dicen de delegar, yo soy más de dale gas por la jeta y acelera, puto, con el run, run. Mira mis lágrimas salás, sin alas aprendimos a planear, sin plan B ni plan
C, porque salió el A. Si salía, volvía de día, porque todo daba igual.
Yo era leyenda legal, de mantel o ilegal, buscando una Penélope, una Mónica en el bar.
Encontré una reina mora que me supo enamorar y el nombre de mi grupo en una placa dorada.
He viajado por ciudades y he dormido en un parque, he despertado con modelos sin saber ni su nombre.
He gastado en champán un dinero inaceptable, eso no se lo contéis a mi madre.
Perdí la cuenta de las veces que juré, palabras vacías que más tarde se llevó el aire.
Todas las veces que peleé a la pared, una conciencia intranquila no se la deseo a nadie.
A veces pienso que no me merezco esto y otras que si yo no estoy, queda vacante el primer puesto.
Fui arrogante sin tener donde caerme muerto y ahora que puedo vacilar, no quiero.
Pero si supieran lo que vale mi tiempo, entenderían mi enfado cuando el de adelante va lento.
Le doy larga si adelanto, la goma en el asfalto, en mi palmarés más despedidas que lo siento. Y ya no queda nada abierto, y el camello no me coge billetes de quinientos.
Nunca fui de cocinar a fuego lento, soy más de quemarlo todo hasta los cimientos.
Tengo más alergias que alegrías, y a estas alturas de la peli no estamos para tonterías.
Como donde nací, las estrellas no se veían, nos guiamos por las luces de la Gran Vía.
Cerré los ojos para dejar de estar ciego, se creían que vendía humo hasta que vieron el fuego.
Solo queríamos vivir de cantar y repetimos la mentira hasta que un día fue verdad. Nunca lo hice por la fama o el dinero, gano y pierdo porque juego.
Fui pobre en un pueblo pijo, pero le eché huevos y ahora soy rico en un barrio obrero.
Quédate el champán, las flores y el trofeo, ya me cansé de quedar primero.
Ponme la navaja en el cuello como el barbero y quítamelo todo, que lo gano de nuevo.
Y es verdad que la vida está guapa, aunque a veces es puta, aunque a veces se escapa.
Y es más fácil echarte la culpa que pedir disculpas cuando lo hago mal.
Lloro por tener al viejo enfermo, hasta que pienso que mi hermano tiene al suyo en el cielo. Tengo sueño, pero no me duermo.
Hace tanto frío en el invierno y te salgo a buscar, pero no encuentro nada que me merezca la pena recordar.
Y ya estoy muerto por dentro, estoy muerto en vida, estoy muerto en vida, estoy muerto en vida.
Nederlandse vertaling
Ja, Kinderen van de Ruïne. Kinderen van de ruïne, kinderen van de ruïne.
Er staat: gebaseerd op gaten en losknopen, voordat Diorchar werd geboren en de hitlijsten kroonde.
Goyard-riem, schedel aan de ketting, gisteren leek wat we droomden een grap en vandaag voel ik me als Goya, gek, die penseelstreken maakt.
Ik weet niet of het de paranoia of de cognac is, maar ik ben nog steeds als een hond met een zak met glazen botten, op zoek naar een gekke kat om te krabben en te aaien.
Waar spinnenwebben waren, met zoutvaatjes en vaardigheid, werkten drie boeven hard: Malasaña en Tribunal.
Vraag het in Spanje, het maakt niet uit mainstream of underground, geen van deze zwervers zal mij in de weg kunnen staan.
Ik weet alleen hoe ik moet zaaien, worstelen en verspillen, laat opblijven en spelen, het vullen als een cast.
Ze zeggen dat ik moet delegeren, ik ben meer een doorzetter en accelereer, verdomd, met rennen, rennen. Kijk naar mijn tranen, zonder vleugels leerden we plannen, zonder plan B of plan
C, omdat A uitkwam. Als hij uitging, kwam hij overdag terug, want alles deed er niet toe.
Ik was een legale, tafelkleed- of illegale legende, op zoek naar een Penelope, een Monica aan de bar.
Ik vond een Moorse koningin op wie ik verliefd werd en de naam van mijn groep op een gouden plaquette.
Ik heb door steden gereisd en in een park geslapen, ik ben wakker geworden met modellen zonder zelfs maar hun namen te kennen.
Ik heb een onaanvaardbaar bedrag aan champagne uitgegeven, vertel dat niet aan mijn moeder.
Ik raakte de tel kwijt van de keren dat ik vloekte, lege woorden die later wegwaaiden.
Al die keren dat ik tegen de muur vocht, wens ik niemand een gerust geweten toe.
Soms denk ik dat ik dit niet verdien en soms denk ik dat als ik er niet ben, de eerste plaats vacant zal zijn.
Ik was arrogant zonder dat ik ergens dood kon neervallen en nu ik kan aarzelen, wil ik dat niet meer.
Maar als ze wisten wat mijn tijd waard was, zouden ze mijn woede begrijpen als de voorste langzaam is.
Ik zal het missen als ik doorga, het rubber op het asfalt, in mijn trackrecord zijn er meer afscheid dan waar ik spijt van heb. En er is niets meer open, en de dealer neemt geen vijfhonderdbiljetten van mij aan.
Ik ben nooit een slowcooker geweest, ik ben meer een brander op de grond.
Ik heb meer allergieën dan vreugden, en op dit punt in de film zijn we niet in voor onzin.
Net als waar ik geboren ben, waren de sterren niet te zien, we werden geleid door de lichten van de Gran Vía.
Ik sloot mijn ogen om niet blind te zijn, ze dachten dat ik rook verkocht totdat ze het vuur zagen.
We wilden gewoon de kost verdienen met zingen en we herhaalden de leugen totdat het op een dag waar was. Ik heb het nooit gedaan voor roem of geld, ik win en verlies omdat ik speel.
Ik was arm in een chique stad, maar ik heb alles gegeven en nu ben ik rijk in een arbeiderswijk.
Houd de champagne, de bloemen en de trofee, ik ben het beu om op de eerste plaats te komen.
Zet het scheermes om mijn nek zoals de kapper en haal het er allemaal af, ik zal het weer winnen.
En het is waar dat het leven mooi is, ook al is het soms een hoer, ook al ontsnapt het soms.
En het is gemakkelijker om jezelf de schuld te geven dan je te verontschuldigen als ik iets verkeerd doe.
Ik huil omdat de oude man ziek is, totdat ik denk dat mijn broer de zijne in de hemel heeft. Ik ben slaperig, maar ik val niet in slaap.
Het is zo koud in de winter en ik ga je zoeken, maar ik kan niets vinden dat de moeite waard is om te onthouden.
En ik ben al dood van binnen, ik ben dood in het leven, ik ben dood in het leven, ik ben dood in het leven.