Meer nummers van Natos y Waor
Meer nummers van Recycled J
Meer nummers van Hijos de la Ruina
Beschrijving
Componist: Gonzalo Cidre Aranaz
Componist: Fernando Hisado Maldonado
Componist: Jorge Escorial Moreno
Meester: Koar
Producent: BatzOut
Producent: Pablo Gareta
Producent: SokeThugPro
Producent: PMP
Vocale opnametechnicus: Pablo Gareta
Vocale opnametechnicus: PMP
Vocale opnametechnicus: SokeThugPro
Vocale opnametechnicus: BatzOut
Menger: Pablo Gareta
Menger: PMP
Mixer: SokeThugPro
Mixer: BatzOut
Songtekst en vertaling
Origineel
Si eres de la ruina, ven conmigo a la guerra.
No estamos de vuelta, estamos de vuelta y media.
Vuelven los tres, cuatro años después, para siempre como tinta en mi piel.
Otra vez viendo amanecer, otro martes 13, la nostalgia de ayer, para siempre como tinta en mi piel.
Yo ya era rapero cuando ser rapero te cerraba puertas.
Me da pena ver a los nuevos cogiendo esa mierda de ofertas, comprando cadenas con el adelanto pa' tapar su falta de esencia.
Pusimos la primera piedra pa' que caminaran sobre ella, pero se tropiezan.
Sé que quieren mi puesto, los ciegos envidian al tuerto.
No tiene sentido, lo siento, mañana te doy que no llevo na' suelto. Tu tipo empecé al pero, yo ya ni me acuerdo.
Cabrón, soy un perro, me quito el bozal y te escupo, te ladro y te muerdo.
La pena por dentro y la cadena por fuera.
Bajo esta noche negra juego con mis ojeras, tibias y calaveras, ruido de sirenas, ah.
Esta es la música que altera a las fieras.
Esos tres chavales sin dueño ni bandera, de aquellos ya decían que apuntaban maneras.
Lo mejor de cada casa, los raros de la escuela, las cabras en esta mierda, hoe, aunque les duela.
Tengo mil problemas y un castillo de arena, una calavera cuelga de mi cadena.
Vuelven los tres, cuatro años después, para siempre como tinta en mi piel.
Otra vez, otra vez.
La alegría y la pena de tres chicos cualquiera, por siempre como tinta en mi piel.
Nederlandse vertaling
Als je geruïneerd bent, ga dan met mij mee naar de oorlog.
We zijn niet terug, we zijn alweer anderhalf terug.
Vier jaar later komen ze alle drie terug, voor altijd als inkt op mijn huid.
Weer naar de zonsopgang kijken, weer een dinsdag de 13e, de nostalgie van gisteren, voor altijd als inkt op mijn huid.
Ik was al rapper toen het rapper-zijn de deuren voor je sloot.
Het maakt me verdrietig om te zien hoe de nieuwelingen die slechte aanbiedingen aannemen en kettingen kopen met het voorschot om hun gebrek aan essentie te verdoezelen.
We hebben de eerste steen gelegd zodat ze erop konden lopen, maar ze struikelden.
Ik weet dat ze mijn baan willen, de blinde afgunst, de eenogige.
Het slaat nergens op, het spijt me, morgen vertel ik je dat ik niets los heb. Ik begon met jouw man, maar ik weet het niet eens meer.
Klootzak, ik ben een hond, ik doe mijn snuit af en ik spuug naar je, ik blaf naar je en ik bijt je.
De pijn van binnen en de keten van buiten.
Onder deze zwarte nacht speel ik met mijn donkere kringen, scheenbenen en schedels, het geluid van sirenes, ah.
Dit is de muziek die beesten verandert.
Die drie kinderen zonder baasje of vlag, ze zeiden al dat ze manieren aan het wijzen waren.
De beste van elk huis, de gekken op school, de geiten in deze shit, schoffel, zelfs als het hen pijn doet.
Ik heb duizend problemen en een zandkasteel, een schedel hangt aan mijn ketting.
Vier jaar later komen ze alle drie terug, voor altijd als inkt op mijn huid.
Nogmaals, opnieuw.
De vreugde en het verdriet van drie jongens, voor altijd als inkt op mijn huid.