Ghé Qua

Ik wil met je mee naar een rustige plek in de middagzon.

Aan de zonsondergangzijde is er nog steeds ochtenddauw die nog niet in de vlieger is opgelost.

Zittend naast elkaar op de bloemenheuvel met de geur van stuifmeel, de horizon duidelijk zichtbaar door de kieren van de straatverlichting van de verre stad.

In november, tijdens de zomer- en winterzonnewende, voel ik me soms chagrijnig.

Stuur me een paar lippenstiften om liefde en dromen onder de aandacht te brengen. Als we van elkaar zouden houden en altijd samen zouden zijn, zou het misschien te gemakkelijk zijn.

Dus koos ik ervoor om elkaar uit elkaar te halen en ons te scheiden om individuen te worden.

In december regent het hevig en voelt het weer warm en zonnig aan. Er zal geen tijd meer zijn dat ik bij jou op de motor kan zitten.

De vogels verbraken al mijn verlangen om met jou ver weg te gaan, door de blauwe jungle, leunend tegen de klif, en zongen nectar.

Ik herinner me nog een tijd waarin we dachten dat we niet voorbestemd waren om samen te zijn, maar we vonden overeenkomsten binnen het gouden licht.

Ik kijk uit naar de eerste dagen dat de deurbel ging, en ik keek naar de verse bloem die je midden in de nacht werd gegeven.

- Ga voor altijd achteruit en heb spijt van de kus op haar lippen.

Mijn hart slaapt nog steeds en droomt ervan dat jij voor altijd bij mij bent.

Dan zal ik je weer hebben, we zullen samen delen.

Oké, laten we snel gaan, laat mij alleen door de straten dwalen. . .

Gekantelde straat.

Ver weg aan het einde van de hemel, achter een rij plakkerige heuvels, sterft het gouden zonlicht, de dag is laat en vervaagt, wolken en wind zwaaien overal.

Hij luisterde stilletjes naar het kloppen van zijn hart, waar kon hij vrede vinden om zich te verstoppen? Een beetje herinnering, een beetje warmte blijft nog steeds tussen mijn vingers hangen.

Wanneer wilde hij zich niet meer verkleden omdat hij nog steeds eenzaam was?

Ik ben bezig met mijn privéleven, glimlach en maak mijn lippen op.

Hij is nog steeds alleen en gaat vaak langs bij het postkantoor of gaat naar de bibliotheek om souvenirs van zijn herinneringen te zoeken. Dan is het alweer een tijdje geleden dat ik langskwam en je zei dat je je vanavond heel slecht voelt.

Ik leg mijn werk snel aan de kant, waar je ook bent, ik kom meteen.

Hij leunde weer achterover en speelde met mijn kakkerlakkleurige haarspeld. Buiten het raam stroomde de regen in stromen en de bliksem flitste met licht. Een normale dag drijft dan weg met de winterwind.

December is veel kouder, maar nu vraag ik me af of mijn nieuwe shirt zal passen?

Het lijkt alsof de dauw voor altijd op straat valt, ik mis je en ik ben zo blij dat we voorbestemd waren om samen te zijn. En jij, vergeet alsjeblieft die lang geleden dagen.

Houd alsjeblieft op met het betreuren van de dingen waar we geen spijt van hebben.

We hebben elkaar nooit iets anders gegeven dan oprechtheid, maar dat is voor mij genoeg, ik hoop alleen dat je altijd vrede zult hebben.

In de middag waait het in de Centrale Hooglanden en aan de horizon wapperen de vleugels van vogels.

Als we elkaar ooit nog eens ontmoeten, laat me dan gaan zitten en praten.

Ik sloeg de pagina's van Loans jeugdige dagboek om, en ik weet niet hoe ik me voelde toen ik de oorspronkelijke woorden herlas.

Ga voor altijd achteruit en heb spijt van de kus op haar lippen.

Mijn hart slaapt nog steeds en droomt ervan dat jij voor altijd bij mij bent.

Dan zal ik je weer hebben, we zullen samen delen.

Oké, laten we snel gaan, laat mij alleen door de straten dwalen. . .

Gekantelde straat.