Meer nummers van Seamoon
Beschrijving
Producent: Pablo Vicencio
Producent: Claudio Reyes
Producent: Agustin Nuñez
Songtekst en vertaling
Origineel
Qué ironía estar parada aquí, me despedí con un beso en la ventana.
Toda la vida yo busqué algo así y ahora sé que deberé partir mañana.
Tengo tu nombre entre los labios y tu espacio queda frío acá en mi cama.
Espero que aprendas con los años, que la flor que más se riega igual se daña.
Y creo que es momento de echar el vuelo y empezar de nuevo, dejar regado en toda la ciudad los mil pedazos de este amor ajeno que no me quieren soltar y dejar.
Voy a escaparme y llegar hasta el norte, en donde nadie me pueda encontrar.
Si Dios es bueno, ¿dónde estaba entonces? Ya no me quiero quedar más atrás.
Oh, oh, oh, oh, oh.
Oh, oh, oh, oh, oh.
Prefiero mirarte de lejos, no te quedes.
Si uno de los dos decidió cerrar la puerta y todo este tiempo de ayer se lo dejo al mañana, se lo queda mañana.
Sigo buscando mi manera de mirar, desenredando lo que un día estuvo mal, para contemplar de nuevo los silencios que dejé.
Y si me quieres, ya te conoces la salida.
Sueles echar sal a la herida que no cierra todavía.
Y no sé cómo hacer, entiendo que no puedas verlo.
Ya es historia de ayer y creo que ahora tengo que echar el vuelo y empezar de nuevo, dejar regado en toda la ciudad los mil pedazos de este amor ajeno que no me quieren soltar y dejar.
Voy a escaparme y llegar hasta el norte, en donde nadie me pueda encontrar. Si Dios es bueno, ¿dónde estaba entonces?
Ya no me quiero quedar más atrás. Oh, oh, oh, oh, oh. Oh, oh, oh, oh, oh.
Oh, oh, oh, oh, oh.
Oh, oh, oh, oh, oh.
Nederlandse vertaling
Hoe ironisch om hier te staan, ik nam afscheid met een kus op het raam.
Mijn hele leven was ik op zoek naar zoiets en nu weet ik dat ik morgen moet vertrekken.
Ik heb je naam tussen mijn lippen en je ruimte is koud hier in mijn bed.
Ik hoop dat je door de jaren heen leert dat de bloem die het meeste water krijgt, nog steeds beschadigd raakt.
En ik denk dat het tijd is om te vluchten en opnieuw te beginnen, de duizend stukjes van de liefde van deze andere mensen verspreid over de stad achter te laten die ze niet willen loslaten en mij te verlaten.
Ik ga ontsnappen en naar het noorden gaan, waar niemand me kan vinden.
Als God goed is, waar was hij dan? Ik wil niet meer achterblijven.
O, o, o, o, o.
O, o, o, o, o.
Ik kijk liever van een afstandje naar je, blijf niet.
Als een van de twee besluit de deur te sluiten en al die tijd van gisteren tot morgen weggaat, krijgen ze het morgen.
Ik blijf zoeken naar mijn manier van kijken, ontrafelen wat er op een dag mis was, om opnieuw na te denken over de stiltes die ik achterliet.
En als je van mij houdt, weet je de uitweg al.
Je hebt de neiging om zout toe te voegen aan de wond die nog niet genezen is.
En ik weet niet hoe ik het moet doen, ik begrijp dat je het niet kunt zien.
Het is al het verhaal van gisteren en ik denk dat ik nu moet vluchten en opnieuw moet beginnen, de duizend stukjes van de liefde van deze andere mensen, verspreid over de stad, die ze niet willen loslaten, moet achterlaten en mij moet verlaten.
Ik ga ontsnappen en naar het noorden gaan, waar niemand me kan vinden. Als God goed is, waar was hij dan?
Ik wil niet meer achterblijven. O, o, o, o, o. O, o, o, o, o.
O, o, o, o, o.
O, o, o, o, o.