Beschrijving
Producent: Tobias Kuhn
Producent: Philipp Steinke
Componist: Philipp Poisel
Componist: Tobias Kuhn
Componist: Philipp Steinke
Tekstschrijver: Philipp Poisel
Songtekst en vertaling
Origineel
Hab mein altes Leben aufgegeben, all die alten Fotos aussortiert.
Doch das eine Bild, das lässt mich nicht los.
Du vor einem silbergrünen Mazda, irgendwo im Abendrot, wie ein Gefühl, das ich längst schon vergessen hab.
Damals wollten wir bis Kalifornien und vielleicht nie mehr zurück.
Wo Palmen vor dem Fenster stehen, wir Schiffe in der Ferne sehen, wo das Gestern sich mit Morgen verbunden hat.
Da will ich wieder hingehen, da will ich wieder frei sein.
Und einfach nur der Typ mit der
Gitarre sein.
Von dem keiner weiß, wo er herkommt, die Träume groß, die Haare schweifen klar, wie auf der Postkarte aus San Francisco.
Hab mein altes Leben aufgegeben, all die alten Briefe aussortiert. Doch das
Bild, das bleibt, das lässt mich nicht los.
Von dem Typ, der irgendwo hingeht, alles hinter sich ließ, nur paar angefangene Skizzen in den Taschen seiner Jeans.
Wo Palmen vor dem Fenster stehen, wie Wellen in der Ferne sehen und sich das Festtag mit Morgen verbunden hat.
Dort will ich wieder hingehen und mich wieder so frei fühlen. Einfach nur der
Typ mit der
Gitarre sein.
Wieder werden, wer ich war, Handschrift, mein Grund, mein Klar, wie auf der Postkarte aus San
Francisco.
Nederlandse vertaling
Ik heb mijn oude leven opgegeven en alle oude foto's uitgezocht.
Maar dat ene beeld laat mij niet los.
Jij voor een zilvergroene Mazda, ergens in de nagloed, als een gevoel dat ik al lang vergeten ben.
Destijds wilden we naar Californië en misschien nooit meer terug.
Waar palmbomen voor het raam staan, waar we in de verte schepen zien, waar gisteren met morgen is versmolten.
Ik wil er weer heen, ik wil weer vrij zijn.
En alleen de man die dat doet
een gitaar zijn.
Niemand weet waar hij vandaan komt, zijn dromen zijn groots, zijn haar wappert helder, zoals op de ansichtkaart uit San Francisco.
Ik heb mijn oude leven opgegeven, alle oude brieven uitgezocht. Maar dat
Beeld dat overblijft, dat laat mij niet los.
De man die ergens heen gaat en alles achterlaat, slechts een paar schetsen die hij in de zakken van zijn spijkerbroek heeft gemaakt.
Waar palmbomen voor het raam staan, zie je in de verte golven en is de vakantie verbonden met morgen.
Ik wil er weer naartoe en voel me weer zo vrij. Alleen dat
kerel daarmee
een gitaar zijn.
Weer worden wie ik was, handschrift, mijn rede, mijn helderheid, zoals op de ansichtkaart van San
Francisco.