Meer nummers van D Blue
Beschrijving
Componist: Bùi Thanh Thanh
Componist: Phùng Quế Trâm
Producent: Sáng SG
Songtekst en vertaling
Origineel
Khi anh chẳng thể tin giữa cuộc đời chắp phương ngàn lối.
Những tháng ngày cùng em giờ chỉ còn anh trong làn khói.
Còn phương từng ngồi nhẹ bước đôi chân qua, bao tiếng cười thủa ấy thay bằng những nỗi buồn ngân nga.
Chút bài nhạc xưa lại khiến giọt sương chảy qua mắt. Em từng hỏi anh khoảng cách thế nào là xa nhất?
Ngước lên bầu trời, ngắm nhìn thật lâu, khi cả hai trái tim gần kề nhưng chẳng còn muốn gặp mặt nhau. Yêu đếm đậm sâu rồi đi càng khiến ta nặng đầu.
Tình lòng quặn đau vẫn một mình giữa đêm gặm sầu. Hồ sâu cạn trên tình dưới trời gió mát trăng thanh.
Liệu ai còn nhớ đến mình chờ một ngày bỗng ghé thăm anh?
Tâm hồn thả trôi nhưng sao nỗi sầu này chả vơi. Anh ước mình được dắt em qua nước con suối thì lả lơi.
Cho đến sau này già, tiếng lũ trẻ trong bông đầy quả, có cả thêm bình trà, nắng vàng giữa đồi -hoa, em vẫn còn vào lòng anh. -. . .
Từ một câu nói vết nứt theo sau, bầu trời của em sẽ là chỉ còn mỗi em.
Liệu có phải trăm năm chiếu giăng màn đêm ấy chẳng cũng lại là như thế?
Thức giấc thấy nỗi buồn còn đọng quanh đó, lại khói em uông hoa rồi nằm kề bên gió.
Mình đã thấy ánh sáng đêm ở phía bên kia bầu trời.
Đêm tĩnh lặng, anh dầm mình vào giai điệu cuối.
Nơi phố xưa mà ta từng qua giờ gặp chẳng ai chịu nói. Anh từng chứng bầu trời chỉ vừa mấy tách hôm qua.
Lời chia tay em buông vội vã anh có thể hiểu một cách nôm na.
Những ngủ vùi vĩnh viễn với ngày tháng không em. Phóng vào đêm nghẹn ngào là hình dáng trông quen.
Hoài còn tìm thanh âm trong màn sương lay lắc.
Chợt tỉnh giấc mộng mị là ánh trắc sáng trong đêm. Chuỗi hồng hoa hay màn đêm dưới hiên nhà?
Là góc tường cũ kỹ hay là vũ trụ thiên hà? Vẫn lẻ loi một mình những chân ngả vào áo xanh.
Có lẽ duyên tình cách biệt sinh ra dành người trao anh.
Đến khi nào giọt sầu kia sẽ ngừng cứ trên khóe mắt? Giây phút khờ dại cũng chẳng gửi vào những bài thơ.
Đó sẽ là lúc anh cảm thấy mạnh mẽ nhất, để niềm hạnh phúc không làm cho anh phải mãi mơ.
Từ một câu nói vết nứt theo sau, bầu trời của em sẽ là chỉ còn mỗi em.
Liệu có phải trăm năm chiếu giăng màn đêm ấy chẳng cũng lại là như thế?
Thức giấc thấy nỗi buồn còn đọng quanh đó, lại khói em uông hoa rồi nằm kề bên gió.
Mình đã thấy ánh sáng đêm ở phía bên kia bầu trời.
Anh, em và gió sương mây, tình yêu cứ thế đọng lại rồi cũng nguôi ngoai.
Xin hãy giữ ánh sáng này trong tim đến mãi sau này.
Cương theo ngục dù cháy vơi, sẽ tìm thấy nơi gió lên để mà rong chơi. Và vẻ sáng lên trong đêm là ký ức dịu êm.
Nederlandse vertaling
Als je niet kunt geloven in een leven vol duizenden richtingen.
Die dagen met jou, nu ben ik de enige die nog in rook is.
Wat Phuong betreft, die altijd zat en zachtjes met zijn voeten voorbij stapte, werd al het gelach van toen vervangen door neuriënd verdriet.
Sommige oude muziek laat dauwdruppels door mijn ogen stromen. Ik heb je ooit gevraagd wat de verste afstand is?
Kijk omhoog naar de lucht, staar lang, wanneer beide harten dichtbij zijn maar elkaar niet langer willen zien. Diep van elkaar houden en dan weggaan, maakt ons hoofd zwaarder.
Diepbedroefd, nog steeds alleen midden in de nacht, rouwend. Het diepe en ondiepe meer boven de liefde onder de koele wind en het heldere maanlicht.
Wie herinnert zich nog dat ik op een dag wachtte om je plotseling te bezoeken?
De ziel drijft af, maar dit verdriet gaat niet weg. Ik wou dat ik je door het water van de beek kon leiden.
Zelfs als ik oud ben, het geluid van kinderen in een bloem vol fruit, en zelfs een pot thee, de gouden zonneschijn tussen de bloemenheuvels, je zit nog steeds in mijn hart. -. . .
Vanaf een barst die volgt, zal jouw hemel alleen van jou zijn.
Zou het hetzelfde kunnen zijn na honderden jaren van verspreiding van de duisternis?
Toen ik wakker werd en het verdriet nog steeds zag rondhangen, dronk ik wat bloemen en ging naast de wind liggen.
Ik zag het nachtlicht aan de andere kant van de hemel.
De nacht was stil, hij verdiepte zich in de laatste melodie.
In de oude straten waar we langs liepen, wilde niemand erover praten. Ik zag dat de lucht gisteren maar een paar kopjes helder was.
Ik begrijp het afscheid dat je zo haastig hebt genomen.
Voor altijd slapen met dagen zonder jou. De vorm komt de verstikkende nacht tegemoet en ziet er bekend uit.
Hoai zocht nog steeds naar het geluid in de trillende mist.
Plotseling werd ik wakker uit een droom die een helder licht in de nacht was. Rozenkrans of nachtje onder de veranda?
Is het een oude muurhoek of een galactisch universum? Nog steeds alleen, haar benen leunend tegen haar blauwe shirt.
Misschien is de afzonderlijke liefde geboren voor de persoon die het je heeft gegeven.
Wanneer zal die druppel verdriet niet meer in mijn ooghoeken blijven hangen? Momenten van dwaasheid komen niet in gedichten voor.
Dat zal het moment zijn waarop jij je het sterkst voelt, zodat het geluk je niet doet blijven dromen.
Vanaf een barst die volgt, zal jouw hemel alleen van jou zijn.
Zou het hetzelfde kunnen zijn na honderden jaren van verspreiding van de duisternis?
Toen ik wakker werd en het verdriet nog steeds zag rondhangen, dronk ik wat bloemen en ging naast de wind liggen.
Ik zag het nachtlicht aan de andere kant van de hemel.
Jij, ik en de wind, mist en wolken, liefde blijft hangen en neemt dan af.
Bewaar dit licht alsjeblieft voor altijd in je hart.
Zelfs als de gevangenis is uitgebrand, zul je een plek vinden waar de wind opsteekt om rond te dwalen. En het licht dat in de nacht schijnt is een mooie herinnering.