Beschrijving
Componist: Nguyễn Việt Cường
Componist: Đỗ Duy Anh
Producent: Kent Tran
Songtekst en vertaling
Origineel
Bao lâu nay ta dường như đã quên cách trao nhau lời ngọt ngào.
Sâu trong thâm tâm là bao vết thương chưa lành vì sao? Hôm nay trời mây nào hay lại che lối về.
Anh như chợt nhận ra, em đã quên đường về nơi ta hẹn thề đắp xây.
Em luôn lặng im để che giấu đi bao điều, và sau nụ cười kia của em còn mang nỗi tâm tư triền miên.
Ngàn lời nói có khiến bóng dáng anh rơi vào trong đôi mắt xa xăm, nhặt lại ký ức mà mình từng buông lơi lúc sai lầm.
Em mang theo ngàn nuối tiếc, cất thêm nỗi niềm da diết trong vali đầy. No. . .
Và anh loay hoay tìm lối thoát phía chân trời xa vời.
Căn phòng hoa vắng mãi biến mất bóng hình em.
Em ra đi cùng chiếc vali lệ ướt thuyền mi.
Anh đâu thể ngăn được phút chia ly cuốn em đi xa. Trôi theo chiều gió anh không biết nơi em muốn đi về.
Giá như lần đó ta không buông xuôi trôi qua vấn đề.
Và em ra đi cùng chiếc vali lệ ướt thuyền mi.
Chẳng lẽ do anh chìm đắm ngu si để giờ đây ta chẳng là gì?
Anh chỉ muốn lê đôi chân bước theo em một đoạn, mà vừa chệch bước nhưng em đã đi được một vạn bước rồi.
Giờ với mình đã quá nhiều lần lầm lỡ sai, để giờ đây cho người ra đi, người ở lại.
Vì chữ yêu đã không thành và lại giữ anh chữ nhớ, nên chấp nhận và buông tay chính anh là kẻ loser.
Tâm tư em khóa chặt trong chiếc vali, bụi thời gian phủ kín chẳng còn sót thêm điều gì.
Gói ghém lại cho hết bao phiền lo nghĩ suy, viên bánh lê dài trên cát mắt cay nhòe ngày em dắt đi.
Quá khứ anh chứa đầy tổn thương, nhưng em luống vờ như nỗi buồn không vấn vương.
Em từng quá yêu anh, , sao anh lại tệ đến như vậy? Ngủ mê trong cơn mơ không biết mình nên tỉnh dậy.
Con tim như vỡ ra, nước mắt tuôn rơi còn lại bao xót xa. . .
Em ra đi cùng chiếc vali, anh đâu thể ngăn được phút chia ly.
Trôi theo chiều gió anh không biết nơi em muốn đi về.
Giá như lần đó ta không buông xuôi trôi qua vấn đề. Và em ra đi cùng chiếc vali lệ ướt thuyền mi.
Chẳng lẽ do anh chìm đắm ngu si, để giờ đây ta chẳng là gì?
Anh chỉ muốn lê đôi chân bước theo em một đoạn, mà vừa chệch bước nhưng em đã đi được một vạn bước rồi.
Em ra đi cùng chiếc vali.
Chẳng lẽ do anh chìm đắm ngu si?
Anh chỉ muốn lê đôi chân bước theo em một đoạn, mà vừa chệch bước nhưng em đã đi được một vạn bước rồi.
Nederlandse vertaling
Het lijkt erop dat we al zo lang vergeten zijn hoe we lieve woorden moeten uitwisselen.
Diep in mijn hart zijn er zoveel wonden die nog niet genezen zijn, waarom? Vandaag is de lucht bewolkt en verduistert de weg naar huis.
Ik realiseerde me plotseling dat je de weg terug naar de plek die we beloofden te bouwen vergeten was.
Je bent altijd stil om veel dingen te verbergen, en achter die glimlach van je zit een constante gedachte.
Duizenden woorden konden ervoor zorgen dat zijn gestalte in zijn verre ogen viel en de herinneringen ophaalde die hij had losgelaten toen hij ongelijk had.
Ik draag duizenden spijt met me mee en bewaar nog meer verdriet in een koffer vol. Nee. . .
En hij worstelde om een uitweg aan de verre horizon te vinden.
De bloemenkamer is verlaten en jouw imago verdwijnt voor altijd.
Ik vertrok met een koffer nat van de tranen.
Ik kan niet voorkomen dat het moment van scheiding je meeneemt. Drijvend met de wind, ik weet niet waar je heen wilt.
Hadden we het probleem die keer maar niet losgelaten.
En ik vertrok met een koffer nat van de tranen.
Is het omdat je je overgaf aan onwetendheid dat we nu niets zijn?
Ik wilde alleen maar slepen en je een tijdje volgen, maar zodra ik mijn pas kwijtraakte, had je al tienduizend stappen gelopen.
Nu heb ik voor mij te veel fouten gemaakt, dus nu laat ik sommige mensen gaan en anderen blijven.
Omdat het woord liefde niet werkte en me ervan weerhield het te herinneren, dus als je accepteert en loslaat, ben je een verliezer.
Mijn gedachten zitten stevig opgesloten in een koffer, bedekt met het stof van de tijd, en laten niets achter.
De lange perentaart op het zand, die alle zorgen en gedachten op een rijtje zette, deed mijn ogen tranen op de dag dat je me meenam.
Je verleden is vol pijn, maar ik doe alsof het verdriet niet blijft hangen.
Ik hield zoveel van je, waarom ben je zo slecht? In slaap vallen in een droom, niet wetend of ik wakker moet worden.
Mijn hart voelde alsof het brak, de tranen vielen en lieten zoveel verdriet achter. . .
Je vertrok met een koffer, ik kon het moment van scheiding niet tegenhouden.
Drijvend met de wind, ik weet niet waar je heen wilt.
Hadden we het probleem die keer maar niet losgelaten. En ik vertrok met een koffer nat van de tranen.
Is het omdat je je overgaf aan onwetendheid, zodat ik nu niets ben?
Ik wilde alleen maar slepen en je een tijdje volgen, maar zodra ik mijn pas kwijtraakte, had je al tienduizend stappen gelopen.
Ik vertrok met mijn koffer.
Is het omdat je ondergedompeld bent in onwetendheid?
Ik wilde alleen maar slepen en je een tijdje volgen, maar zodra ik mijn pas kwijtraakte, had je al tienduizend stappen gelopen.